Θεοσοφία - Theosophy

Το ΠΙΚΠΑ Πεντέλης ζητά τη βοήθειά μας

2012-01-28T17:18:00.001+02:00

35 παιδάκια από 4 μηνών έως 12 ετών στο ΠΙΚΠΑ Πεντέληs, για υιοθεσία, ζητούν παπούτσια και ρούχα. Όσοι από μας που έχουν μικρά παιδιά και τους περισσεύουν διάφορα είδη πρώτης ανάγκης καθώς και εκείνοι που μπορούν να αγοράσουν θα ήταν καλό να βοηθήσουντο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης.
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με την υπηρεσία Αναρρωτηρίου (213-2059800 Κα Γουρνάκη Ιωάννα). Αξίζει τον κόπο.

Είναι παιδιά προς υιοθεσία, μόνα και εγκαταλελειμμένα. Μας χρειάζονται.

Αυτή είναι μία λίστα με πράγματα που χρειάζονται τα παιδάκια στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης...

ΑΝΑΡΡΩΤΗΡΙΟ ΠΕΝΤΕΛΗΣ – ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ
Α/Α Όνομα Ηλικία Νο Παπουτσιού
1. Πέτρος 20 μηνών No 21
2. Βιβή 3,5 ετών No 25
3. Χάρης 2 ετών No 23
4. Νίκος 12 μηνών Νο 20
5. Ραφαήλ 1,5 ετών No 19
6. Παναγιώτης 1,5 ετών No 20
7. Έλλη 2 ετών No 22
8. Νίκος 12 μηνών Νο 18
9. Μυρτώ 2 ετών No 21
10. Αναστασία 2 ετών No 22
11. Γιώργος 8,5 ετών Νο 36
12. Σήφης 6 ετών Νο 30
13. Βαγγέλης 7 ετών Νο 31
14. Αποστόλης 4,5 ετών Νο 24
15. Αλεξάνδρα 9 ετών Νο 29-30
16. Χριστίνα 5,5 ετών Νο 24
17. Σωτήρης 5,5 ετών Νο 30-31
18. Νικόλαος 3 ετών Νο 23
19. Ρεβέκκα 2 ετών Νο 23
20. Αντώνης 2,5 ετών Νο 23
21. Αλέξανδρος 12 ετών Νο 41
22. Γιάννης 10 μηνών
23. Ανδριάννα 11 μηνών
24. Στέλλα-Ρόζα 7 μηνών
25. Ηλίας 11 μηνών
26. Νάντια 9 μηνών
27. Μαρίνος 9 μηνών
28. άρρεν 4 μηνών
29. άρρεν 4 μηνών
30. άρρεν 4 μηνών
31. άρρεν 5 μηνών
32. άρρεν 7 μηνών
33. άρρεν 7 μηνών
34. άρρεν 11 μηνών
35. θήλυ 11 μηνών

ΜΟΝΑΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ «ΑΝΑΡΡΩΤΗΡΙΟ ΠΕΝΤΕΛΗΣ» ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΩΡΕΕΣ.
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΑ ΚΑΙ ΣΑΜΠΟΥΑΝ ΓΙΑ ΒΡΕΦΗ, ΝΗΠΙΑ, ΠΑΙΔΙΑ
ΤΟΣΤΙΕΡΑ
ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΜΕ ΛΑΣΤΙΧΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΟΥΝΙΕΣ
ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΜΕ ΛΑΣΤΙΧΟ και ΧΩΡΙΣ (ΠΑΙΔΙΚΑ – ΜΟΝΑ)
ΠΑΠΛΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΟΝΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ
ΠΑΠΛΩΜΑΤΑ – ΠΑΠΛΩΜΑΤΟΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΚΟΥΝΙΕΣ
ΠΕΤΣΕΤΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΠΑΝΙΟΥ
ΠΙΚΕ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΚΟΥΝΙΕΣ
ΦΟΡΜΕΣ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟ 6 ΜΗΝΩΝ ΕΩΣ 12 ΕΤΩΝ
ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ (Νο 20 – 33)
ΚΑΛΤΣΕΣ ΑΠΟ 6 ΜΗΝΩΝ ΕΩΣ 12 ΕΤΩΝ – ΚΑΛΤΣΟΝ
ΚΡΕΜΕΣ ΣΥΓΚΑΜΑΤΟΣ
ΒΑΦΛΙΕΡΑ
ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ DVD
ΡΟΥΧΑ ΕΦΗΒΙΚΑ για αγόρι Νο14-16
ΣΑΛΙΑΡΕΣ
ΜΠΟΛΑΚΙΑ
ΚΟΥΤΑΛΑΚΙΑ
ΠΙΠΙΛΕΣ ΚΑΟΥΤΣΟΥΚ «ΤΡΕΙΣ ΤΡΥΠΕΣ»
ΚΟΥΝΙΕΣ ΨΗΛΕΣ ΓΙΑ ΒΡΕΦΗ
ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ ΠΙΡΟΥΝΑΚΙΑ Κ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙΑ
ΦΩΤΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΚΑ
ΑΝΤΙΟΛΙΣΘΗΤΙΚΑ ΜΠΑΝΙΟΥ
ΚΟΥΤΙΑ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ -
(ΜΕΓΑΛΑ ΜΠΑΟΥΛΑ)
ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ (30-35 τμ.)
ΧΑΡΤΟΝΙΑ – ΓΡΑΦΙΚΗ ΥΛΗ

Στο φως ναοί 11.500 ετών. Οι λίθοι είναι 5.500 χρόνια αρχαιότεροι από τις πρώτες πόλεις της Μεσοποταμίας

2012-01-22T16:30:00.005+02:00

Το Γκόμπεκλι Τεπέ (Göbekli Tepe) είναι μια τοποθεσία της Τουρκίας κοντά στα σύνορα με την Συρία και απέχει 15 χιλιόμετρα από την πόλη Ούρφα .

Ανασκαφές

Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1964 από την Αμερικανό αρχαιολόγο Πήτερ Μπένεκτιτ ο οποίος προσδιόρισε μόνο ότι στην περιοχή υπήρχε δραστηριότητα την νεολιθική εποχή. Το 1994 τις ανασκαφές συνέχισαν Τούρκοι αρχαιολόγοι του Γερμανικού αρχαιολογικού ινστιτούτου υπό την διεύθυνση του αρχαιολόγου Κλάους Σμιτ του Πανεπιστήμιου της Χαϊδελβέργης. Μέχρι τότε τον λόφο χρησιμοποιούσαν γεωργοί καλλιεργώντας τον και συχνά μετακινούσαν μεγάλες πέτρες σε αρμακάδες. Οι πρώτες έρευνες των αρχαιολόγων έδειξαν ότι δεν πρόκειται για φυσικό λόφο και αργότερα ανακάλυψαν τους πρώτους μεγάλιθους σε σχήμα Τ.

Όταν ο Κλάους Σμιτ, ανακάλυψε τους ναούς είπε: «Αυτός ο τόπος είναι σουπερνόβα. Από το πρώτο λεπτό που το είδα ήξερα ότι είχα δύο επιλογές: να φύγω και να μην πω τίποτα σε κανέναν ή να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου δουλεύοντας εδώ».

Ο αρχαιολογικός χώρος

Ανακαλύφθηκαν στρώματα πολλών χιλιετιών δραστηριότητας . Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν για τελετές γονιμότητας και πιστεύουν οι μεγάλιθοι στο κέντρο των κύκλων συμβολίζουν την γυναίκα.

Οι απεικονίσεις δεν διαθέτουν, όμως, τα σχετικά με τη γονιμότητα μοτίβα, που συναντούμε σε άλλους νεολιθικούς οικισμούς, ενώ οι ανθρωπόμορφοι μονόλιθοι, σε σχήμα Τ, δεν έχουν ενδείξεις φύλου. «Είναι επεξεργασμένο, είναι σύνθετο και ανήκει στην καλλιεργητική περίοδο. Αυτό από μόνο του κάνει το μνημείο ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα εδώ και πολύ καιρό. Πιστεύω ότι βρισκόμαστε ενώπιον των πρώτων απεικονίσεων του Θεού. Δεν έχουν μάτια, στόματα, ούτε και πρόσωπα. Εχουν, όμως, χέρια. Είναι δημιουργοί. Κατά τη γνώμη μου, οι άνθρωποι που δημιούργησαν τα αγάλματα αυτά έθεταν θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης. Τι είναι αυτό το σύμπαν; Γιατί βρισκόμαστε εδώ;», λέει ο δρ. Σμιτ.

Το αρχαιότερο στρώμα πιστεύεται ότι ίσως φτάνει και στην Μεσολιθική εποχή και περιλαμβάνει μεγάλιθους σε κυκλικό σχήμα , τον χώρο περιβάλει χτιστός πέτρινος τοίχος. Το δεύτερο στρώμα χρονολογείται στην προ-Β Κεραμική Νεολιθική απεκάλυψε πολλά παρακείμενα ορθογώνια δωμάτια . Το πιο πρόσφατο στρώμα αποτελείται από ιζήματα, ως το αποτέλεσμα της διάβρωσης και της γεωργικής δραστηριότητας.

Οι ναοί έχουν μεγάλες διαστάσεις , ενώ η ύπαρξη πολλών μεγάλιθων δίπλα-δίπλα δείχνει την ύπαρξη πολλών ιερών. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Κλάους Σμίθ , ο οποίος κάνει κάποιες μυθολογικές εικασίες, πιστεύει ότι οι μεγάλιθοι με το σχήμα Τ ίσως συμβόλιζαν μυθικά πλάσματα, ίσως προγόνων, ή και θεούς. Είναι επίσης εμφανές ότι τα ζώα και άλλες εικόνες είναι ειρηνικού χαρακτήρα και δεν παρέχουν ενδείξεις οργανωμένης βίας.

Αρχιτεκτονική

Οι ναοί περιλαμβάνουν μεγάλιθους σε κυκλικό σχήμα οι οποίοι δεν ξεπερνούν τα 30 μέτρα, οι πέτρινοι στύλοι έχουν σχήμα Τ και επάνω τους έχουν χαραχθεί ανάγλυφες μορφές ζώων όπως αλεπούδες, σκορπιοί, φίδια κ.α., στο κέντρο κάθε κύκλου υπάρχουν δύο μεγάλιθοι. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από ακατέργαστη ξηρή πέτρα ενώ το δάπεδο από ασβεστολιθικές πέτρες. Πολύ κοντά στον χώρο βρέθηκε και το λατομείο εξόρυξης των μεγάλιθων, εκεί έχουν βρεθεί μισοτελειωμένοι μεγάλιθοι.

Στο χώρο βρέθηκαν εργαλεία από γυαλί και οστά ζώων . Παρόλα αυτά απόδειξη κατοικιών και οικισμού δεν υπάρχει , καθώς δεν έχουν βρεθεί καθόλου ίχνη οικόσιτων φυτών και ζώων, και η ερμηνεία που έχει δοθεί στα κτίρια είναι ότι ήταν ναοί.

Χρονολογικό πλαίσιο

Όλες οι δηλώσεις σχετικά με τον αρχαιολογικό χώρο πρέπει να θεωρηθούν προκαταρκτικές, αφού μόνο το 1,5% του χώρου της συνολικής έκτασης έχουν ανασκαφεί μέχρι το 2008. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μέχρι σήμερα πολύ λίγα στοιχεία για οικιστική χρήση. Μέσω της μεθόδου χρονολόγησης με άνθρακα 14, το τέλος του στρώματος ΙΙΙ θα μπορούσε να προσδιορίζεται περίπου στο 9000 π.Χ. . Το στρώμα Ι εκτιμάται στο 11.000 π.Χ. ή και νωρίτερα. Το II στρώμα χρονολογείται περίπου στο 8.000 π.Χ.. Έτσι, το σύμπλεγμα δημιουργήθηκε, πριν τη λεγόμενη Νεολιθική επανάσταση, δηλαδή την αρχή της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, η οποία θεωρείται ότι άρχισε μετά το 9000 π.Χ..

Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι χρησιμοποιήθηκαν μέχρι και 500 άτομα για εξάγουν τους μεγάλιθους (κάποιοι από αυτούς ζυγίζουν και 50 τόνους) από τα γύρω λατομεία και να τους μεταφέρουν σε απόσταση 100 έως 500 μέτρα . Στις αρχές της 8ης χιλιετίας η περιοχή έχασε την σημασία της και με την πάροδο του χρόνου ξεχάστηκε. Άγνωστο παραμένει ο λόγος που έγινε η σκόπιμη κάλυψη όλου του χώρου με 300 έως 500 κυβικά χώμα.

***
Πηγές: National Geographic, Wikipedia, "The Guardian"

Μαθήματα αυτογνωσίας στο Θεοσοφικό Κίνημα Αθήνα (ULT)

2012-01-11T23:29:00.000+02:00

Κατά τη διανοητική άποψη, η αλήθεια εξηγεί. Όμως, σύμφωνα με μια ανώτερη ερμηνεία ο καθένας περιέχει στο είναι του και είναι ο ίδιος η Αλήθεια. Το διανοητικό είναι μικροκοσμικό, ανθρώπινο, το άλλο είναι η ίδια η ενόραση.
«Η μεγάλη δυσκολία είναι να μπορούμε να καταγράφουμε τη γνώση του Ανώτερου Εαυτού στο φυσικό πεδίο». Αυτό δεν μπορεί να γίνει με τον νου, αν και ο νους μπορεί να τακτοποιεί το σώμα. Ο Πατάντζαλι λέει ποια είναι τα «εμπόδια». Το Μάνας δηλαδή ο νους πρέπει να απαλλαγεί απ’αυτά ώστε «η οδός προς τον Κύριο» που είναι η Αλήθεια και η Γνώση, να μπορεί να ανοίξει.
«Εκείνο» περιμένει, παρατηρεί, εργάζεται. «Παρατηρώ τη θύρα, στέκομαι πίσω της και την κτυπώ». Τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει μακριά την «καθαρή γνώση» από μας παρά μόνον ο τρόπος που κινείται ο κατώτερος νους. Δεν μπορούμε να παραπονιόμαστε, εφόσον δεν τον αντιμετωπίζουμε. Η Θεοσοφία, εφόσον εφαρμόζεται και επομένως βιώνεται, οδηγεί προς την Αλήθεια που στην πραγματικότητα είναι ό ίδιος ο «εαυτός» μας. Η υπηρεσία είναι το πλέον αποτελεσματικό μέσο εξαγνισμού.
"The Friendly Philosopher", Robert Crosbie, Theosophy Co., Los Angeles, 1945, 415 pp., see pp. 94-95.

Υπενθυμίζουμε ότι στις 14 Ιανουαρίου 2012, ημέρα Σάββατο, από 11πμ έως 2μμ, πραγματοποιείται η συνάντηση της Ομάδας Αυτογνωσίας (Χαριλάου Τρικούπη 60, 3ος όροφος)

Το θέμα είναι «Ο Νους είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη» και ασκήσεις συγκέντρωσης.
... Ο Νους είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο πνεύμα και το φυσικό επίπεδο εξέλιξης. Έχει δε δύο όψεις: εκείνη που οράται τις Ιδέες και είναι ο Ανώτερος Νους και εκείνο το τμήμα του που αποκρυσταλλώνεται μέσα στα πέπλα των αισθήσεων και της επιθυμίας και τότε λέγεται κατώτερο Μάνας ή λογική των συγκεκριμένων πραγμάτων.
Το Μάνας είναι η διόπτρα, η γέφυρα που συνδέει τον Αιώνιο Παρατηρητή με τα πράγματα της αντικειμενικότητας ή της φύσης. Η σκέψη μας, ο νους μας, είναι μόνο ένας κρίκος που ενώνει την αιώνια φύση μας με τη θνητή και πρόσκαιρη προσωπικότητα. Είναι επίσης ένας κρίκος που συνδέει τη σκέψη με τον εγκέφαλο και τα κέντρα των αισθήσεων.
Ο Ανώτερος Νους είναι ο μεταβιβαστής της πνευματικής σοφίας και ο μεσολαβητής ανάμεσα στην ανθρώπινη προσωπικότητα και την αιώνια πνευματική αρχή της. Όσο ο άνθρωπος είναι εγκλωβισμένος στη ζωώδη φύση του, έχει φυσική συνειδητότητα δηλαδή αντίληψη του πεδίου στο οποίο υπάρχει. Ένώ, όσο αποδεσμεύεται από τα αποτελέσματα των δράσεών του, τόσο αναπτύσσει όψεις αυτοσυνειδητότητας,
δηλαδή αντίληψη και πλήρη κατανόηση της αιώνιας πνευματικής του φύσης, η οποία θα πρέπει να γίνει ο νόμος και ο οδηγός του...

Παρακαλούμε κρατείστε θέσεις.
Η συμμετοχή είναι 20 ευρώ, για τη συντήρηση και διατήρηση του χώρου.
Δίνονται σημειώσεις επί του θέματος και στο διάλειμμα ζεστά ροφήματα.
Πληροφορίες: Ασπασία Παπαδομιχελάκη, τηλ. 6973318487

Ευχές για το 2012

2012-01-06T00:41:00.003+02:00

Το Δέντρο της Παγκόσμιας Αδελφότητας
Οι τάσεις κάθε εποχής αντιπροσωπεύουν και τις ανάγκες της. Μια σύγχρονη ανάγκη είναι να συντηρηθεί η τάξη στη φύση και την κοινωνία. Αλλά αυτό για να γίνει, θα πρέπει ο άνθρωπος να συνειδητοποιήσει την αιτία που προκαλεί το χάος και την αταξία. Η θρησκευτική διδαχή, η αρχαία σοφία και η λογική λένε πως το αντίδοτο της αταξίας είναι η ηθική και είναι η μόνη προϋπόθεση για την ισορροπημένη ζωή του ανθρώπου και της φύσης. Ηθική επομένως είναι η γνώση των συνθηκών που, αν εφαρμοστούν, επιτρέπουν την ατομική και συλλογική ευημερία.
Η Θεοσοφία είναι η Γνώση που μπορεί να απελευθερώσει το άτομο από την ηθική και πνευματική του ένδεια. Σήμερα, μετά από 130 χρόνια από την τελευταία της εμφάνιση στη Δύση, καθώς η απόκρυφη γνώση της έχει διαπεράσει τις κοινωνίες του πλανήτη και καθώς τα βασικά πορίσματά της εντυπώνουν την ηθική της αλληλεγγύης και της ανιδιοτελούς υπηρεσίας, η σύγχρονη Θεοσοφία ονομάζεται από τους διανοούμενους και φιλόσοφους της εποχής μας «Ηθικοποιημένη Οικουμενικότητα».

H Μπλαβάτσκυ έγραψε τα εξής σχετικά με το καθήκον των Θεόσοφων:
«Ως ένας πυρήνας της αληθινής Αδελφότητας, εξαρτάται από τους ίδιους να κάνουν το Θεοσοφικό Κίνημα μια κιβωτό που προορίζεται, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, να μεταφέρει την ανθρωπότητα του νέου κύκλου πάνω από τα ακάθαρτα ύδατα του κατακλυσμού, του δίχως ελπίδα, υλισμού.
Η μεγάλη αλλαγή θα πρέπει να γίνει δίχως κοινωνικές αναστατώσεις, δίχως να χυθεί μια στάλα αίμα. Η αλλαγή θα γίνει μόνο στο όνομα της αξιωματικής εσωτερικής Αλήθειας, που λέει ότι η μεγάλη διασπορά των πεπρωμένων που αφορούν στην κοινωνική θέση και τη νοημοσύνη, οφείλεται στο προσωπικό κάρμα κάθε ανθρώπου. Θερίζουμε ό,τι σπέρνουμε. Αν η φυσική προσωπικότητα διαφέρει από άτομο σε άτομο, ο εσωτερικός εαυτός μέσα μας ή η αθάνατη ατομικότητα απορρέει από την ίδια θεία ουσία με εκείνη του γείτονά μας. Εκείνος που έχει κατανοήσει την εσωτερική αλήθεια ότι κάθε Εγώ αρχίζει και τελειώνει από και στο αόρατο ΟΛΟ, δεν μπορεί να αγαπά τον γείτονά του, λιγότερο από τον εαυτό του.»

Το ήθος είναι η καρδιά και το συνώνυμο της αιώνιας Αλήθειας. Είναι η Ιδέα της δικαιοσύνης, του καλού, της αρμονίας των αντιθέτων, της αλληλεγγύης και της συμπόνιας. Η αναγέννηση του ήθους στις καρδιές των ανθρώπων και η ζωντανή παρουσία του στις πράξεις μας - και μόνον αυτό – μπορεί να αλλάξει τη διαλυμένη κοινωνία και να αποκαταστήσει την ηθική, την ψυχική και τη φυσική ευημερία επαναφέροντας τις αρχέτυπες Ιδέες ξανά στη γη.
"The Tree of Universal Brotherhood", δημοσιευμένο στο http://www.theosophyonline.com/ler.php?id=200

***

Ο Adrian Salbuchi είναι πολιτικός αναλυτής, συγγραφέας και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών στην πατρίδα του, την Αργεντινή. O Salbuchi μας αποκαλύπτει 10 πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε την σημερινή κατάσταση του κόσμου, και μας εξηγεί το τι σημαίνει το καθένα από αυτά.

1ο: Ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κατανοούμε και όχι απλώς να κοιτάζουμε. Να ακούμε με προσοχή, όχι απλώς να ακούμε ήχους. Μην αφήσετε τον εαυτό σας να ξεγελαστεί από αυτά που θέλει η παγκόσμια δύναμη να κοιτάζουμε: “νόμιμα” ψέματα, μισές αλήθειες, παραπλανητικές ερμηνείες, ανυποστήρικτα δεδομένα και “αποδείξεις”, σενάρια προκατασκευασμένα. Μην αφήσετε τη δύναμη της συνήθειας να σας νικήσει. Το ότι έχουμε συνηθίσει τα πράγματα όπως έχουν σήμερα δεν σημαίνει α) ότι είναι αλήθεια β) ότι είναι αδύνατο να αλλάξουν και γ) ότι πρέπει να τα δεχθούμε.

2ο: Επαγρυπνείτε. Σαν μια πεινασμένη τίγρη στo πηχτό σκοτάδι της νύχτας, όπως έγραψε ο Άγγλος ποιητής Ουίλιαμ Μπλέικ (“Τίγρη, τίγρη που καις λαμπερή μέσα στης νύχτας τα δάση…”), τόσο αφυπνισμένοι πρέπει να είμαστε. Σαν μια τίγρη που καίει λαμπερή μέσα στη νύχτα.

3ο: Δείτε τον κόσμο γύρω σας όπως πραγματικά είναι. Μάθετε να είστε υποψιασμένοι και να ξετρυπώνετε το ψέμα, στις μπλόφες τους, που βασίζονται στις τεχνικές και τις δυνατότητες του μαζικού ψυχολογικού πολέμου, που ελέγχει και εφαρμόζει η παγκόσμια εξουσία των ολιγαρχών μέσω των συμβατικών ΜΜΕ, του Χόλυγουντ, του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

4ο: Να χρησιμοποιείτε τη λογική σας. Να σκέφτεστε με τον δικό σας νου. Ακριβώς, με τον δικό σας νου και όχι με το νου του εχθρού σας. Μην τους αφήνετε να σας ξεγελούν.

5ο: Να είστε ήρεμοι. Ο πανικός είναι ο χειρότερος σύντροφός μας. Ήδη κάποιοι από εμάς αντιμετωπίζουν ακραίες συνθήκες, τις οποίες όλοι, αργά ή γρήγορα, θα αντιμετωπίσουμε σε αυτούς τους προβληματικούς καιρούς. Πρέπει να διατηρήσουμε το νου μας ψυχρό σαν πάγο και κοφτερό σαν ξυράφι. Αυτό θα το κατορθώσουμε όταν κατανοήσουμε τα πράγματα προτού τα δούμε να συμβαίνουν. Ο πανικός είναι πάντοτε το αποτέλεσμα ενός ξαφνικού και ακραίου κινδύνου, τον οποίο δεν αναμέναμε. Με άλλα λόγια, το αποτέλεσμα ενός κινδύνου που δεν προβλέψαμε.

6ο: Να ενεργείτε μεθοδικά και διεξοδικά. Όταν διακινδυνεύονται πολλά, η καλύτερη σκέψη μας, να δράσουμε πάση θυσία, είναι πάντα καλύτερη από το να μην ενεργήσουμε καθόλου, ακόμα και αν αυτό προϋποθέτει κάποιο ρίσκο. Σε καιρούς πολέμου, όπως αυτού που βιώνουμε σήμερα, το ρίσκο είναι αναπόφευκτο.

7ο: Να είστε αισιόδοξοι. Να βλέπετε πάντα το ποτήρι μισογεμάτο. Ακόμα και αν το βλέπετε γεμάτο κατά το 1/4, είναι πάλι καλύτερο από το να το βλέπετε μισοάδειο ή άδειο κατά τα 3/4. Ποτέ μην εγκαταλείπετε. Ακόμα και στο παρά πέντε, η σωτηρία μπορεί να μας έρθει ακόμα και λίγα δευτερόλεπτα πριν από τα μεσάνυχτα. Και κάτι σημαντικό: όταν έχουμε πίστη μέσα μας, τότε ξέρουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι απλά το κλείσιμο ενός κεφαλαίου ενός πολύ μεγάλου βιβλίου. Εξάλλου, αν το δούμε πιο μακροπρόθεσμα, ο κόσμος μας έτσι κι αλλιώς κάποτε θα τελειώσει.

8ο: Μοιραστείτε τις γνώσεις και πληροφορίες σας με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους και γείτονες. Στον παράξενο και επικίνδυνο κόσμο που ζούμε σήμερα, μια από τις καλύτερες μορφές αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας συνίσταται στο να τους βοηθήσουμε να αφυπνιστούν. Όσο πιο πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν αφυπνιστεί, τόσο το καλύτερο για αυτούς ως άτομα, αλλά επίσης τόσο το γρηγορότερο θα διαμορφώσουμε την απαραίτητη εκείνη μάζα ανθρώπων που θα σκέφτεται ελεύθερα και ανεξάρτητα, η οποία θα στρέψει την ροή του ρεύματος σε αυτούς τους πολυτάραχους καιρούς, καταστρέφοντας αυτή τη μυστική συμμορία τεράτων.

9ο: Υπερασπίστε τις πνευματικές αξίες σας: την οικογένεια, τους φίλους, την πίστη. Πολεμήστε τη σημερινή σκοτεινή, καταθλιπτική, αποκαρδιωτική, απελπιστική μηδενιστική θεώρηση του κόσμου.

Παρατηρήστε το Σύμπαν και όλα τα θαυμαστά πράγματα που περιέχει.

Μελετήστε τα καλύτερα έργα που δημιούργησε ο Άνθρωπος από τα βάθη του χρόνου και μια διαφωτιστική βαθιά γνώση θα σας κυριεύσει. Υπάρχει ένας κατά πολύ ανώτερος συμπαντικός Δημιουργός και μια κατά πολύ ανώτερη Τάξη.

Διαβάστε Σαίξπηρ, Ουίλιαμ Μπλέικ, Ντοστογιέφσκι, Πλάτωνα, Μητέρα Τερέζα, τους μύστες του χριστιανισμού, τους Έλληνες γνωστικούς, τα ιερά βιβλία της Ανατολής, τα Ευαγγέλια και γενικά όλα τα βιβλία που περιέχουν την αρχαία Σοφία.
Ακούστε Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Βιβάλντι, Χέντελ.
Συλλογιστείτε παρέα με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και τον Μποτιτσέλλι, τον Μιχαήλ Άγγελο και τον Ντύρερ.
Εισχωρήστε στο πνεύμα – ακόμα κι αν αυτό γίνει απλά μέσα από τα δικά σας μάτια του νου – του ιερού χώρου ενός γοτθικού καθεδρικού ναού, ενός αρχαίου αιγυπτιακού, ενός βουδιστικού ή ενός ορθόδοξου ναού.

Μην πάψετε ποτέ στη ζωή σας να αναζητάτε το Άγιο Δισκοπότηρο. Μην αφήσετε ποτέ κανένα να σας πει ότι το κράτος σας δίνει τα δικαιώματά σας. Όποιος σας δίνει σήμερα τα δικαιώματά σας μπορεί να σας τα αφαιρέσει αύριο. Σαν παιδιά που προερχόμαστε από το Συμπαντικό Όλον, τα δικαιώματά σας είναι αναφαίρετα και δωρισμένα Αυτό και μόνο.

10ο: Υπερασπίστε την περιουσία σας, το σπίτι σας και το εισόδημά σας. Μια πολλή πρακτική πρόταση. Το σπίτι σας και το χώμα που πατάτε είναι δικά σας. Η οικογένεια και τα αγαπημένα σας πρόσωπα είναι το πιο ανεκτίμητο πράγμα που έχετε. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων σας αντιπροσωπεύει μια εκδήλωση της βούλησής σας να ασκείτε τη δική σας ατομική κυριαρχία.

Και αφού θα έχουμε κατορθώσει να υπάρξει μια μεγάλη κομβικής σημασίας ομάδα από δραστήριους ανθρώπους, οι οποίοι εκτιμούν και βάζουν ψηλά την ατομική τους κυριαρχία, θα συσπειρωθούμε όλοι, με σκοπό να αγωνιστούμε για κοινούς στόχους σε όλο τον κόσμο.

Τότε να ξέρετε ότι καλύτερες ημέρες θα έρθουν για την ανθρωπότητα

"Η ψευδαίσθηση των αισθήσεων" ομιλία του Μάνου Δανέζη

2011-12-30T01:17:00.002+02:00

Ομιλία από τον Μάνο Δανέζη στο ΑΠΘ με θέμα: "Η ψευδαίσθηση των αισθήσεων»

Στα πλαίσια του εξαμηνιαίου βιωματικού εργαστηρίου με τίτλο "Η Ειρηνική Επανάσταση: Από την εκπαίδευση του οφέλους, στην Παιδεία του Βάθους" που πραγματοποιείται από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής Α.Π.Θ., δόθηκε μία διάλεξη από τον καθ. κ. Μάνο Δανέζη με θέμα: Η ψευδαίσθηση των αισθήσεων» (Σάββατο 18 Ιουνίου 2011)
Ευχαριστώ τον επίκουρο καθηγητή του ΑΠΘ κ. Πανίκο Παπαδόπουλο για τη διάθεση του βίντεο της εκδήλωσης. Κατεβάστε και την αντίστοιχη παρουσίαση σε powerpoint http://goo.gl/Fc8SN (Google docs)

***

Στη "Μυστική Δοξασία" (I, 39-40), η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ αναφέρει για την πλάνη (maya) ή την ψευδαίσθηση των αισθήσεων:
"...Η Μάγια ή πλάνη είναι ένα στοιχείο το οποίο εισέρχεται σέ όλα τα πεπέρασμένα πράγματα, γιατί καθετί που υπάρχει έχει μόνο σχετική και όχι απόλυτη πραγματικότητα, επειδή η εμφάνιση που λαμβάνει το κρυμμένο νοούμενο για κάθε παρατηρητή, εξαρτάται από την ικανότητα της αντίληψής του. Για το ανεκπαίδευτο μάτι του αγρίου, ένας πίνακας είναι στην αρχή ένα συνοθύλευμα γραμμών και χρωματιστών κηλίδων χωρίς κανένα νόημα, ενώ ένα εκπαιδευμένο μάτι διακρίνει αμέσως ένα πρόσωπο ή ένα τοπίο. Τίποτα δεν είναι μόνιμο, παρά μόνο η κρυμμένη, απόλυτη ύπαρξη η οποία περιέχει μέσα της τα νούμενα όλων των πραγματικοτήτων. Οι υπάρξεις ανήκουν σε κάθε πεδίο ύπαρξης, μέχρι τους ανώτερους Ντχγιάνι-Τσοχάν, είναι σαν τις σκιές που ρίχνει το μαγικό φανάρι πάνω στη λευκή οθόνη. Αλλά όλα τα πράγματα διαθέτουν μια σχετική πραγματικότητα, γιατί και ο γνώστης είναι επίσης μια αντανάκλαση και τα πράγματα που γνωρίζει είναι γι' αυτόν τόσο πραγματικά, όσο και ο εαυτός του. Οποιαδήποτε πραγματικότητα κατέχουν τα πράγματα, πρέπει να αναζητηθεί σε αυτά πριν ή μετά το αστραπιαίο πέρασμά τους μέσα από τον υλικό κόσμο. Αλλά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε άμεσα καμία τέτοια ύπαρξη, όσο έχουμε τα αισθητήρια όργανα που φέρνουν μέσα στο πεδίο της συνείδησής μας μόνο την υλική ύπαρξη. Σε οποιοδήποτε πεδίο και αν δρα η συνείδησή μας, τόσο εμείς όσο και τα πράγματα που ανήκουν σε αυτό το πεδίο είναι, προς στιγμήν, οι μόνες μας πραγματικότητες. Καθώς ανερχόμαστε στην κλίμακα της εξέλιξης, αντιλαμβανόμαστε ότι κατά τη διάρκεια των σταδίων μέσα από τα οποία περάσαμε, είχαμε θεωρήσει τις σκιές για πραγματικότητες και η ανοδική πορεία του Εγώ είναι μια σειρά διαδοχικών αφυπνίσεων, όπου το κάθε προχώρημα φέρνει μαζί του και την ιδέα ότι τώρα, επιτέλους, φτάσαμε στην "πραγματικότητα". Αλλά μόνο όταν θα προσεγγίσουμε την απόλυτη Συνείδηση και θα αναμείξουμε τη δική μας μαζί της, μόνο τότε θα ελευθερωθούμε από τις πλάνες που δημιουργεί η Μάγια (πλάνη).".

***

ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΙΑ (απόσπασμα από την ομιλία της Σίσης Γαλανοπούλου που δόθηκε στην διημερίδα "Σπουδές Μπλαβάτσκυ" το 2009)

Για τους επιστήμονες η λειτουργία του εγκεφάλου πάντοτε ασκούσε τεράστια γοητεία μπροστά στο πολύπλοκο μυστήριο αυτού του «μαύρου κουτιού». Στον εγκέφαλο καταγράφονται οι αρνητικές ή θετικές εμπειρίες, αλλά κυρίως είναι η έδρα των πληροφοριών, η έδρα της συνειδητότητας, της γλώσσας, της αφηρημένης σκέψης και του διαλογισμού πάνω σε αφηρημένες έννοιες.

Στο άρθρο «Occult or Exact Science» (Απόκρυφη ή Πραγματική Επιστήμη) η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ λέει: «…οι επιστήμονες έχουν σαν αξίωμά τους ότι η ‘επιστήμη αρχίζει για τον άνθρωπο μόνο όταν ο νους τους κυριαρχήσει της ΥΛΗΣ!, αν αντικαταστήσουμε τη λέξη «νους» με τη λέξη «πνεύμα» τότε βρισκόμαστε σε μια μεγαλύτερη αλήθεια».

Ο όρος Συναισθησία ήταν άγνωστος για την επιστημονική κοινότητα το 1840, όταν η Ε.Π.Μ. στο ίδιο άρθρο της περιέγραφε την περίπτωση ενός κοριτσιού που τρόμαζε τους γονείς του όταν έλεγε στη μητέρα της ότι την αγαπάει γιατί είναι καλή και ότι οι λέξεις της είναι σχεδόν γαλάζιες, όταν όμως τη μαλώνει γίνονται κόκκινες, ενώ όταν τσακώνεται με τον πατέρα της γίνονται πορτοκαλί όπως οι φλόγες από τη φωτιά στο τζάκι! Ο γιατρός που κάλεσαν για να εξετάσει τη μικρή τους διαβεβαίωσε ότι δεν συμβαίνει κάτι με τη νοημοσύνη της αλλά ότι έχει υπερβολική φαντασία και ότι όλα είναι αθώες παραισθήσεις. Η συμβουλή του ήταν η μικρή να μην πίνει τσάι, να παίζει περισσότερο με τα αδέλφια της και να γυμνάζεται. Όμως εκτός από αυτές τις γλαφυρές διαγνώσεις η Μπλαβάτσκυ αναφέρει και περιπτώσεις όπου άτομα με παρόμοιες ιδιότητες κλείνονταν σε ψυχιατρεία γιατί τα θεωρούσαν υστερικά, ψυχασθενή ή ψυχωσικά.

Ο όρος συναισθησία αποδίδει την αντίληψη εσωτερικών καταστάσεων οι οποίες υπερβαίνουν τις δυνατότητες των φυσικών οργάνων αντίληψης. Η έδρα της συναισθησίας βρίσκεται στο αστρικό μας σώμα, το οποίο έχει τη δυνατότητα να προσλαμβάνει και να μεταδίδει μηνύματα, χρησιμοποιώντας τα αστρικά κέντρα των αισθήσεων ομαδικά.

Επειδή στο φυσικό μας σώμα τα κέντρα των αισθήσεων λειτουργούν μέσω διαφορετικών οργάνων, δηλαδή είναι διαχωρισμένα μεταξύ τους, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η συναισθησία είναι το αποτέλεσμα της πρόσληψης των εντυπώσεων που μας διαβιβάζει το σώμα μας με τα κύτταρά του.

Η συναισθησία είναι η διεύρυνση των αισθήσεών μας πέρα του φυσικού πεδίου αντίληψης. Συναισθητικός είναι όρος συνώνυμος με τον διορατικό, τον διακοϊστή, με εκείνον που μαζί με το φυσικό φαινόμενο βλέπει χρώματα και ακούει ήχους. Πρόκειται για μια επέκταση της φυσικής συνειδητότητας προς το αστρικό σώμα, το οποίο προηγείται του φυσικού και το περικαλύπτει.

Οι σύγχρονοι επιστήμονες διαπιστώνοντας τα ίδια ψυχικά φαινόμενα που πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν, τα προσδιορίζουν με τον όρο «συναισθησία».

Αναγνωρίζουν τα φαινόμενα ως αληθινά, εξηγούν το αποτέλεσμα αλλά αδυνατούν να βρουν την αιτία τους.

Η συναισθησία συναντάται συχνά ως σύμπτωμα του αυτισμού, μπορεί να είναι αποτέλεσμα της χρήσης παραισθησιογόνων, όμως υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι είναι συναισθητικοί χωρίς να πάσχουν από κάποια ασθένεια και χωρίς να κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών. Οι συναισθητικοί συχνά αναφέρουν συσχετίσεις ανάμεσα στις αποχρώσεις των χρωμάτων, τους τόνους των ήχων και στην ένταση των γεύσεων. Στη συχνότερη μορφή της με τα «μάτια του νου» τους, βλέπουν διαφορετικά χρώματα στους αριθμούς, στα γράμματα και στους ήχους. Το ενδιαφέρον είναι ότι το συναισθητικό άτομο συνεχίζει να έχει την ιδιότητα αυτή ακόμα και όταν χάνει την ικανότητα κάποιας αίσθησης.

Ο νευρολόγος Dr. V. S. Ramachandran από το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια λέει ότι η συναισθησία συναντάται σε 1 άτομο ανά 2.000 και δεν είναι σύμπτωση ότι ανάμεσα στους συγγραφείς και στους καλλιτέχνες είναι κατά οκτώ φορές περισσότερο συνηθισμένη. Μερικά παραδείγματα συναισθητικών καλλιτεχνών είναι ο Καντίνσκυ και ο Μοντριάν όπου πειραματίστηκαν στους πίνακές τους με τη συσχέτιση εικόνας-μουσικής. Ο Σκριάμπιν συνέθεσε ολόκληρα συμφωνικά κομμάτια με τη συσχέτιση μουσικής-χρώματος. Ο Άγγλος συναισθητικός ζωγράφος David Hockney χρησιμοποιεί τη συσχέτιση μουσικής-χρώματος για τη κατασκευή θεατρικών σκηνικών αλλά όχι για τους πίνακές του.
... Αυτό που αποκαλούμε Συναισθησία στην πραγματικότητα είναι η ικανότητα να χρησιμοποιούμε αυτόματα τα πολλαπλά κέντρα της συνειδητότητας μέσω του ανθρώπινου σώματος. Ας δούμε τί λέει η Εσωτερική Διδασκαλία για όλα αυτά τα ερωτήματα της επιστήμης:

Στο άρθρο «Απόκρυφη ή Πραγματική Επιστήμη» η ΕΠΜ αναφέρει: «…άσχετα με το τί θα πουν ή με το τί θα πράξουν οι επιστήμονες για τα μοντέρνα αυτά φαινόμενα οι πραγματικές εξηγήσεις τους βρίσκονται στις αρχαϊκές Βέδδες και σε άλλα ιερά βιβλία της Ανατολής, γιατί η Νοητική συσχέτιση των δύο αισθήσεων της ‘όρασης’ και της ‘ακοής’ ήταν κοινό γνώρισμα της εποχής τους… Ο σπουδαστής της εσωτερικής Διδασκαλίας μπορεί εύκολα να υποψιασθεί ότι τα φαινόμενα αυτά σημαίνουν την κυκλική επιστροφή του ανθρώπινου οργανισμού στις αρχικές του καταστάσεις, στη φυσική κατάσταση της προκατακλυσμιαίας ανθρωπότητας…».

Στη συνέχεια μας παραπέμπει στο κεφάλαιο «Evolution of Races» (Η Εξέλιξη των Φυλών) και συνεχίζει: «…Όσο αυτά τα φαινόμενα και ο αριθμός των ευαίσθητων οργανισμών αυξάνονται στον καιρό μας, αυτό θα αποδείξει ότι η Ανθρωπότητα θα οδηγηθεί γρήγορα στην καθαρή πνευματικότητα. …Για τον αποκρυφιστή δεν υπάρχει τίποτα περίεργο στην ιδέα ότι ο φυσικός κόσμος θα εξελίξει και τα αναπτύξει νέες δυνάμεις – μια απλή διαφοροποίηση της ύλης, νέας όπως φαίνεται τώρα στην επιστήμη, και ακατανόητης όπως ήταν πριν αρκετά χρόνια ο ατμός, ο ηλεκτρισμός και ο ήχος… Η πολιτισμένη ανθρωπότητα σύντομα θα αρχίσει να δείχνει τον εαυτό της, λιγότερο ορθολογιστικά, αλλά περισσότερο σαν Ντέβα παρά σαν πίθηκος –κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα. Για το λόγο αυτό είναι ανώφελο να ζητάμε ή να περιμένουμε από τον μαθητευόμενο της εποχής μας αυτό για το οποίο είναι τελείως ανήμπορος να κάνει τώρα παρά μόνο έως την επόμενη αλλαγή του Κύκλου όπου θα μεταμορφωθεί τελείως η εσωτερική του φύση καθώς θα βελτιωθεί η δομή των πνευματικών στοιχείων του».

Μπαγκαβάτ Γκιτά

2011-12-01T01:36:00.003+02:00

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου "Πώς μπορούμε να βιώσουμε την ευτυχία στην εποχή μας" και με ερέθισμα επίσης την παράσταση της όπερας "Satyagraha" του Φίλιπ Γκλας που μεταδώθηκε ζωντανά στο Μέγαρο Μουσικής από τη Metropolitan Opera θα ήθελα να δημοσιεύσω κάποια σχόλια και αποσπάσματα από το βιβλίο "Μπαγκαβάτ Γκιτά" το οποίο είχε σαν οδηγό του ο Φίλιπ Γκλας για τη δημιουργία της όπερας αυτής.

..."Ο Μαχάτμα Γκάντι βεβαιώνει πως στην Γκιτά βρήκε το ιδεώδες της εξυπηρετήσεως. Ο Κρίσνα λέει στη Γκιτά: "Ο άνθρωπος που απορρίπτει κάθε επιθυμία και προχωρεί χωρίς να φθονεί κανένα και να επιδιώκει τίποτα, χωρίς σκέψη του δικού μου και του Εγώ, φτάνει στην ειρήνη. Αυτό σημαίνει ότι παραμένει στο Βράχμα ή 'Μείνε προσηλωμένος στην εκτέλεση του καθήκοντος αλλά ποτέ στους καρπούς των πράξεών σου. Μην αφήνεσαι να παρασυρθείς από την επειδίωξη παρόμοιων καρπών, αλλά ούτε και να σε κυριεύσει η αδράνεια. Γίνε ένας οπαδός του Κανόνα και πέταξε από πάνω σου κάθε προσκόληση, κάνε την εργασία σου, αδιάφορος, και για τις επιτυχίες και για τις αποτυχίες. Ο Κανόνας προστάζει να είσαι πάντα ίδιος, με την ίδια διάθεση'".

Η απάρνηση ή όπως λένε "το να ανήκεις σε έναν άλλο κόσμο" δεν είναι η μοναδική αξία. Οι καλές πράξεις είναι εξίσου σπουδαίες όσο είναι η ενόραση και η πνευματικότητα. Στην υπέρτατη Ουσία μπορούμε να φθάσουμε είτε με το ζνάνα (γνώση) είτε με το κάρμα (πράξη, εργασία) είτε με τη βάκτι (αφοσίωση, λατρεία).
Στη Μπαγκαβάτ Γκιτά, ο Κρίσνα δίνει μια σειρά από απαντήσεις στον αγαπημένο του μαθητή Αρζούνα, έναν από τους βασιλείς που παίρνουν μέρος στον αγώνα των Βαράτα. Ο Κρίσνα του θυμίζει τις υψηλές αλήθειες για την ψυχή και για τη σύστασή της, για τη σύσταση της φύσεως και των σχέσεων που τούτη έχει με την πηγή του Παντός και με το Παγκόσμιο Εγώ. Ξεκινώντας από τη διάκριση που υπάρχει μέσα στη φύση, ανάμεσα στο Εγώ (Συνείδηση-Δύναμη) και στο Μη-Εγώ (ύλη) προσπαθεί ο Κρίσνα να οδηγήσει το μαθητή του στην κατανόηση του Εγώ, και θέλει να τον βοηθήσει να ξεπεράσει όλες του τις δυνατότητες και τις ιδιότητες πάνω από το Μη-Εγώ.
Η Γκιτά δεν είναι μόνο ένα κείμενο που παραμένει στη σφαίρα του υπερβατικού, χωρίς επαφή με την πραγματικότητα. Απεναντίας, η τοποθέτηση της διδασκαλίας του Κρίσνα προς τον Αρζούνα μέσα στο πεδίο της μάχης (που συμβολίζει τον αγώνα του ανθρώπου κατά τον γήινο, ενσαρκωμένο βίο του) δίνει αφορμή για υπέροχα παραγγέματα ηθικής, αλτρουισμού, αυταπάρνησης που αποτελούν πρότυπο αιώνες πριν την χριστιανική διδασκαλία.

...Αρζούνα: Από τι γνωρίζεται ο άνθρωπος που το πνεύμα του είναι σταθερά τοποθετημένο μέσα στη σοφία; Ο σοφός με τη σταθερή κρίση και κατανόηση, πώς άραγε μιλά, πώς κάθεται και πώς βαδίζει;
Κρίσνα: Όταν ο άνθρωπος διώχνει από το πνεύμα του όλες τις επιθυμίες και είναι ικανοποιημένος μέσα στο εγώ από το εγώ, λένε τότε πως είναι σταθερός μέσα στο πνεύμα του. Εκείνος που το πνεύμα του δεν ταράζεται μέσα στις θλίψεις και που ανάμεσα στις απολαύσεις παραμένει ελεύθερος από επιθυμίες, εκείνος που έχει εγκαταλειφθεί από την έλξη, το φόβο και το θυμό, εκείνος είναι ο σοφός που η κρίση του είναι σταθερή.
...Σε εκείνον που το πνεύμα αργοπορεί πάνω στα αντικείμενα των αισθήσεων με ένα απορροφητικό ενδιαφέρον, σχηματίζεται μια προσκόληση σ' αυτά τα αντικείμενα. Από την προσκόληση γεννιέται η επιθυμία και από την επιθυμία ο θυμός. Ο θυμός οδηγεί στην τύφλωση, από την τύφλωση προέρχεται η απώλεια της μνήμης που μ' αυτήν χάνεται το πνεύμα. Με την καταστροφή του πνεύματος, ο άνθρωπος αφανίζεται. Εξετάζοντας τα αντικείμενα με τις αισθήσεις, όπως κρατώντας τις αισθήσεις υποταγμένες στο Εγώ και λυτρωμένα από κάθε έλξη και απώθηση, φθάνει κανείς σε μια ευρεία και γλυκιά λάμψη της ψυχής και της ιδιοσυγκρασίας όπου πια δεν έχουν θέση το πάθος και η θλίψη, και γρήγορα τότε το πνεύμα ενός τέτοιου ανθρώπου σταθεροποιείται.

Για εκείνον που δεν βρίσκεται σε γιόγκα, δεν υπάρχει ούτε πνεύμα, ούτε συγκέντρωση σκέψεως. Για εκείνον που είναι χωρίς συγκέντρωση, δεν υπάρχει ειρήνη. Και για εκείνον που είναι χωρίς ειρήνη, πως μπορεί να υπάρξει ευτυχία;

Εκείνος που έχει συγκρατήσει ολοκληρωτικά τον ερεθισμό των αισθήσεων από τα αντικείμενά τους, το πνεύμα είναι στέρεα τοποθετημένο μέσα σε μια ήρεμη γνώση του εαυτού του. Τούτο το ανώτερο ον που είναι μια νύχτα για όλα τα πλάσματα, είναι για τον σοφό που αυτοκυριαρχείται, το ξύπνημά του, η ζωή του δυαδισμού που, για τα πλάσματα είναι το ξύπνημα, είναι μία νύχτα, για τον σοφό που βλέπει.
Στην Ειρήνη φτάνει, μόνο εκείνος, που μέσα του όλες οι επιθυμίες εισρέουν καθώς τα νερά στον ωκεανό, που διαρκώς γεμίζει κι όμως παραμένει ακίνητος - κι όχι εκείνος που (καθώς τα θολά και λασπώδη νερά) ταράζεται από την παραμικρή εισροή επιθυμίας.
Εκείνος που εγκαταλείπει όλες τις επιθυμίες και ζει και δρα ελεύθερος από κάθε διάθεση, που δεν έχει ούτε "εγώ", ούτε "δικό" μου, αυτός φτάνει στη μεγάλη ειρήνη. Αυτή είναι η θεωρία του Θεού και όταν φτάσει σ' αυτήν ο άνθρωπος δεν είναι πια παραστρατημένος. Σταθερός σ' αυτή του την κατάσταση κατά την ώρα του θανάτου του, μπορεί να φτάσει στο σβήσιμο μέσα στο Μπράχμα".

Πως μπορούμε να βιώσουμε την ευτυχία στην εποχή μας;

2011-11-26T23:47:00.003+02:00

Η γιαγιά μου είχε την δική της συνταγή για την ευτυχία που εφάρμοζε καθημερινά και την οποία μας άφησε αργότερα ως κληρονομιά.

Την ονόμαζε «Το γλυκό ‘Ευτυχία’».
Υλικά
1 οκά απλή καρδιά, 2 οκάδες ήσυχη συνείδηση, 1/2 οκά χαμογελαστό πρόσωπο, 300 δράμια αγάπη, 2 φλιτζάνια γέλιο, 3 κουταλάκια εξοχή.
Εκτέλεση
Ρίχνετε στην κατσαρόλα του εσωτερικού σας κόσμου την ήσυχη συνείδηση και την απλή καρδιά, τα δουλεύετε πολύ καλά μέχρι να ασπρίσουν, και να γεμίσουν την κατσαρόλα. Προσθέστε την αγάπη και το μείγμα θα πάρει ένα ωραίο ρόδινο χρώμα, στη συνέχεια ρίχνετε το χαμογελαστό πρόσωπο και το γέλιο. Προσέξτε όμως καλά κατά τη διάρκεια του δουλέματος γιατί έστω και ένα κατσούφιασμα μπορεί "κόψει" το γλυκό. Τέλος προσθέστε τρία κουταλάκια εξοχή για το άρωμα. Βάζετε το γλυκό στο ταψί της ψυχής σας, το στρώνετε με την κουτάλα της θελήσεως και το ψήνετε στον φούρνο της υπομονής. Το σερβίρετε αφού πρώτα το έχετε ραντίσει με εμπιστοσύνη στο Θεό.
Όσοι έφαγαν από το γλυκό αυτό ομολογούν ότι το κύριο χαρακτηριστικό της γεύσης του ήταν η ψυχική γαλήνη και η ευτυχία.

***

Η πολυδιάστατη έννοια της ευτυχίας που έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών και διαφορετικών επιστημονικών κλάδων όπως και μελέτη χιλιάδων ειδικών, οδηγεί στην αδυναμία υιοθέτησης ενός κοινού ορισμού, γεγονός που δίνει μια γοητεία στο εγχείρημα του προσδιορισμού τι είναι ευτυχία.

Η δυσκολία του ορισμού της έννοιας αποτυπώνεται στην προσπάθεια σκιαγράφησής της στο «Λεξικό της Φιλοσοφίας» του Andre Lalande (1955), όπου η ετυμολογική έννοια συμπληρώνεται από δύο ακόμη επεξηγήσεις ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να θεωρήσει ότι έχει κάπως κατανοήσει τις εννοιολογικές παραμέτρους του όρου. Η ετυμολογική σημασία αναφέρεται στην ευνοϊκή τύχη, από το ελληνικό πρόθεμα ευ και τύχη, από τη ρίζα τυγχάνω, που παρουσιάζει αντιστοιχία και με τον αγγλοσαξονικό όρο happiness από το happen με την έννοια του γεγονότος που συμβαίνει κατά τύχη καθώς και το γερμανικό gluck από τη γερμανική ρίζα gelingen που σημαίνει επιτυγχάνω.

Με μια ευρύτερη φιλοσοφική θεώρηση, ευτυχία, σύμφωνα πάντα με το λεξικό του Lalande, είναι «η κατάσταση της πλήρους ικανοποιήσεως που γεμίζει όλη τη συνείδηση».

Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά του συγγράμματα διακρίνει την ευτυχία, η οποία μπορεί να είναι προϊόν τύχης και πρόσκαιρη, από τηνευδαιμονία, η οποία συνδέεται με τη διαβίωση και τη δράση σύμφωνα με τιςηθικές αρετές και τη λογική. Για τον φιλόσοφο της ελληνικής αρχαιότητας «η πιο ωραία και ευχάριστη ζωή» οφείλει να εναρμονίζεται με τον νου, το κύριο χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Η ευδαιμονία είναι μια ενέργεια που διαρκεί καθ’ όλη τη ζωή του ανθρώπου και κατατάσσεται μεταξύ των καθαυτών επιθυμητών ενεργειών, αφού δεν στερείται τίποτα και ο άνθρωπος δεν την επιδιώκει έχοντας κατά νου έναν απώτερο σκοπό αλλά την ίδια την απόκτησή της, η οποία αποτελεί το μεγαλύτερο από τα εξωτερικά καλά. Όποιος στοχεύει στην ύψιστη ευδαιμονία, τη μακαριότητα, θα πρέπει να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του σύμφωνα με τη θεϊκή θέληση και να γνωρίζει ότι θα οδηγηθεί σε αυτήν μόνο μέσω της ανθρώπινης ενέργειας της συναφέστερης προς την ενέργεια του θεού.

Η ευτυχία είναι συναίσθημα, διάθεση ή βίωμα; Είναι στόχος, πορεία ή ουτοπία; Είναι διαρκής ή εξαντλείται σε στιγμές; Και τι καθορίζει την ευτυχία μας ή την έλλειψή της; Ποιες μορφές μπορεί να πάρει και σε ποιο βαθμό και με ποιο τρόπο επηρεάζει την επικοινωνία μας με τους άλλους;

Στη σύγχρονη εποχή οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ευτυχία την υλική ευμάρεια, τα υλικά αγαθά, την ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα κοινωνικά αξιώματα, τη δόξα, ενώ άλλοι πιστεύουν πως ο πλούσιος είναι ευτυχισμένος. Έτσι, όταν αυτά χαθούν, χάνεται και η ευτυχία τους.

Εάν η ευτυχία και το χρήμα είχαν μια σχέση αλληλοεξαρτώμενη, τότε οι πλουσιότεροι άνθρωποι, ή οι πλουσιότεροι λαοί στον πλανήτη Γη, θα έπρεπε να είναι πιο ευτυχισμένοι από τους φτωχότερους. Σύμφωνα με τον Δείκτη Χαρούμενου Πλανήτη 2009 (Happy Planet Index), η πιο ευτυχισμένη χώρα στον κόσμο είναι η Κόστα Ρίκα, με την Δομινικανή Δημοκρατία ν’ ακολουθεί. Η Νορβηγία, χώρα μ’ ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο κατά κεφαλή εισοδήματα, βρίσκεται στην 88^η θέση και οι Ηνωμένες Πολιτείες στην 114^η. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 97^η θέση. Συχνά νομίζουμε, ότι εάν έχουμε πολλά λεφτά, θα μπορούμε να κάνουμε αυτά που θέλουμε κι έτσι θα είμαστε ευτυχισμένοι. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό δεν ισχύει.

Άλλη μια συχνή πεποίθηση που έχουμε είναι ότι εάν οι συνθήκες ζωής μας βελτιωθούν, τότε θα είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι. Οδηγούμαστε να πιστέψουμε ότι η ευτυχία είναι θέμα περιστάσεων. Οι μελέτες στο θέμα δείχνουν ότι ακόμα και μια δραματική αλλαγή στη ζωή μας, όπως π.χ το να κερδίσουμε το λόττο, επιφέρει μόνο προσωρινή βελτίωση της διάθεσης μας. Μακροπρόθεσμα, θα επιστρέψουμε στα ίδια επίπεδα ευτυχίας όπως και πριν την αλλαγή.

Ούτε το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο ή ο υψηλότερος δείκτης νοημοσύνης εγγυάται την ευτυχία μας. Άνθρωποι που είναι περισσότερο μορφωμένοι ή περισσότερο ευφυείς δεν είναι απαραίτητα και περισσότερο ευτυχισμένοι.

Αυτό που λέμε συχνά είναι ότι στο μέλλον, θα είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι. Μπορεί τώρα να μην είμαστε αλλά διατηρούμε τις ελπίδες για το μέλλον. Μόνο που πλέον είναι αποδεδειγμένο κι επιστημονικά (σε μελέτες διάρκειας 20 χρόνων), ότι ο καλύτερος δείκτης ευτυχίας για το μέλλον είναι το πόσο ευτυχισμένοι είμαστε τώρα! Εάν δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι τώρα, πώς θα είμαστε αργότερα;

Μήπως λοιπόν ευτυχία είναι η συνειδητοποίηση των εξαρτήσεων που μας περιβάλλουν και η απεξάρτηση από αυτές; Μήπως ότι μας καθιστά εξαρτημένους, μας απομακρύνει από την πραγματική ευτυχία του ψυχικού μας κόσμου;

Ευτυχία δεν είναι να ‘χεις πλούτη, να αναζητάς αγάπη από άλλους, να πετυχαίνεις σε πράγματα που οι άλλοι – υποσυνείδητα – σου επιβάλλουν, να πιστεύεις σε θρησκείες, να ακολουθείς κοινωνικοπολιτικά ρεύματα, να αντιτάσσεσαι σε «αόρατες» απειλές και εχθρούς, κλπ.

Ευτυχία είναι να τα ‘χεις τόσο καλά με τον εαυτό σου, ώστε τίποτα και κανείς να μην μπορεί να σε καταβάλλει, να σου αλλάζει τη στάση ζωής, και να σε κάνει έρμαιο της δύναμής του.

Σε μία συνέντευξη του ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι διάβασα τον πιο καλώς διατυπωμένο ορισμό της ευτυχίας: «Ευτυχία είναι η αίσθηση του ότι δεν είσαι χαμένος στον κόσμο. Ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που έχει κάποιος όταν γνωρίσει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Μπορεί κανείς να είναι λυπημένος και ευτυχισμένος. Μπορεί κάποιος να πεθαίνει στα γέλια αλλά να είναι δυστυχισμένος. Ευτυχία είναι η αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος».

Η αίσθηση του ότι δεν είσαι χαμένος στον κόσμο… Η ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που έχει κάποιος όταν γνωρίσει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο... Και όχι σε εκείνον που επιτακτικά επιβάλλει η κοινωνία μας– αυτόν με τα ακριβά αυτοκίνητα, τα επώνυμα ρούχα, τα πολλά σπίτια και εξοχικά.

Μήπως ευτυχία είναι ένας φθινοπωρινός περίπατος ανάμεσα σε μισοκιτρινισμένα φύλλα δένδρων, ένα ποτήρι νερό όταν διψάς κι ένα φλιτζάνι αρωματικού καφέ πριν ξεκινήσεις το πρωί για δουλειά; Η αίσθηση της αναπνοής στο σώμα σου καθώς εισπνέεις και εκπνέεις, καθώς εκείνη εισέρχεται από την άκρη της μύτης σου, γεμίζει τα πνευμόνια σου αέρα, το αίμα σου οξυγόνο κι ύστερα εξέρχεται αποβάλλοντας ό,τι δεν χρειάζεσαι; Ένα όνειρο που σε εμπνέει και σε βοηθά να συνεχίσεις; Ενα άγγιγμα από κάποιον που αγαπάς, ένα γλυκό βλέμμα, μια συζήτηση μ’ έναν καλό φίλο, το άκουσμα του αγαπημένου σου τραγουδιού, η ζεστασιά του ήλιου και το χρώμα της θάλασσας ένα καλοκαιρινό απόγευμα;

Μήπως τελικά ευτυχία είναι να αισθάνεσαι ότι η παρούσα στιγμή είναι πλήρης, σημαντική και υπέροχη με το δικό της τρόπο;

Η ευτυχία δεν είναι θέμα αποκτημάτων ή περιστάσεων, αυτά μπορούν μόνο να μας ενθαρρύνουν να είμαστε ευτυχισμένοι όχι να μας κάνουν ευτυχισμένους.

Μήπως είναι η προσωπική αλήθεια του καθενός; Στην περίπτωση αυτή λοιπόν η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση. Άραγε, η ευτυχία είναι επιλογή ή απόφαση; Ίσως τελικά η ευτυχία να μην είναι απλά μια επιλογή αλλά η πραγματική μας φύση η οποία δεν έχει ακόμα φανερωθεί ή δεν έχει επικρατήσει μέσα μας. Ίσως να είναι η ουσία του αληθινού μας εαυτού ο οποίος παραμένει κρυμμένος πίσω από αμέτρητες ανακριβείς πεποιθήσεις, λανθασμένες εντυπώσεις, φόβους και δικαιολογίες. Είναι εκεί και περιμένει από εμάς να τον δούμε και να τον αποκαλύψουμε.

Όταν το άτομο μπορέσει να απελευθερωθεί από την πνευματική του ένδεια και επιτύχει την διεύρυνση της συνείδησης τότε θα μπορέσει να πει ότι ανακάλυψε την πραγματική ευτυχία.

Σίση Γαλανοπούλου

"Απόηχοι της Ανατολής"

2011-11-18T23:57:00.005+02:00

Οι "Απόηχοι της Ανατολής" (Echoes of the Orient) είναι ένα από τα βιβλία του Ουίλιαμ Κ. Τζατζ, η δεύτερη και αναθεωρημένη έκδοση σε τέσσερις τόμους τώρα με τη μορφή PDF γίνεται e-book.
Μπορείτε να το "κατεβάσετε" δωρεάν από το site της Θεοσοφικής Εταιρείας της Πασαντένα στην Αμερική:
http://www.theosociety.org/pasadena/wqj-echoes/wqj-echoes-hp.htm

Περιεχόμενα
Οι "Απόηχοι της Ανατολής" είναι ένα διαχρονικό βιβλίο που οδηγεί στη θεία σοφία και στη γνώση του σκοπού της Θεοσοφίας.
Σκοπός της Μπλαβάτσκυ ήταν να παρουσιάσει εκ νέου την καθολικότητα της αρχαίας Σοφίας-Θρησκείας, να υποδείξει την έκφραση των μύθων, των θρύλων του κόσμου, τις πνευματικές παραδόσεις, και να αναδείξει την επιστημονική τους βάση - με πρωταρχικό στόχο πάντα την προώθηση της παγκόσμιας αδελφότητας. Αρκετοί όμως βρίσκουν τα βιβλία της Μπλαβάτσκυ δυσνόητα και ζητούν κάτι πιο απλό. Τα γραπτά του Ουίλιαμ Τζατζ, συνιδρυτή της Θεοσοφικής Εταιρείας, και στενός συνεργάτης της Ε.Π.Μ., έρχονται για να δώσουν την λύση στην ανάγκη αυτή.
"Ο Ωκεανός της Θεοσοφίας" καθώς και "Τα γράμματα που με βοήθησαν" παραμένουν κλασικά βιβλία της Θεοσοφικής διδασκαλίας, ενώ περιγράφουν με σαφήνεια τις βασικές ιδέες της Αρχαίας Σοφίας καθώς και την πορεία της πνευματικής αναζήτησης, ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της αρθρογραφίας του Τζατζ βρίσκεται σε άρθρα περιοδικών του και άλλα γραπτά. Στο βιβλίο "Απόηχοι της Ανατολής" συγκεντρώνονται όλα αυτά τα γραπτά.

Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει 170 κείμενα από το περιοδικό «The Path» (Η Ατραπός), που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Judge. Αυτά είναι χρονολογικά τοποθετημένα και συμπληρώνονται με τα δημοφιλή "Απόκρυφα Παραμύθια» του. Επίσης, περιλαμβάνει μία καλά τεκμηριωμένη βιογραφία του σε 50σελίδες, πολλές εικονογραφήσεις και φωτογραφίες.

Στον δεύτερο τόμο περιέχονται κρυφές νύξεις από τη Μυστική Δοξασία, η ομιλία του στο Παγκόσμιο Συνέδρειο Θρησκειών, άρθρα και απαντήσεις σε ερωτήσεις που δημοσιεύθηκαν σε άλλα περιοδικά, καθώς και τα "Φιλικά Πρόσωπα" που βοήθησαν ενεργά στο έργο της Θεοσοφικής Εταιρείας την εποχή του Τζατζ.

Ο τρίτος τόμος περιέχει φυλλάδια, άρθρα του που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά, και το «Προτάσεις και Βοήθεια" για εκείνους που ακολουθούν την Ατραπό, ενώ ο τέταρτος τόμος λειτουργεί σαν συγκεντρωτικό ευρετήριο.

Η επιστήμη της Συγχώρεσης

2011-11-14T23:33:00.002+02:00

Ένα μήνυμα σε μορφή διαλόγου ανάμεσα στο Σωκράτη και το Διόστρατο, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος μιλά για την Επιστήμη της συγχώρεσης, την "τριαδικότητα" του ανθρώπου και... το χωροχρόνο.

- Σωκράτη, πες μου κάτι για την συγχώρεση.

- Όντως πρέπει κάτι να σου πω γι' αυτήν, διότι στην πραγματικότητα εσύ δεν συγχώρεσες κανέναν ποτέ.

- Μα τι μου λες, Σωκράτη! Έχω συγχωρέσει πολλές φορές!

- Φαινομενικά. για να φανείς καλός στα δικά σου και των άλλων τα μάτια. Στην ουσία ούτε οι άλλοι συγχώρεσαν κανέναν, όχι μόνο εσύ, αν αυτό σου κάνει να νιώθεις καλλίτερα.

- Τόσο κακοί είμαστε όλοι Σωκράτη;

- Όχι, τόσο ανήξεροι όλοι σας είσαστε, Διόστρατε. Ουδείς εκών κακός. Κακός γίνεσαι από την άγνοιά σου.

- Τι δεν ξέρουμε, Σωκράτη περί της συγχώρεσης;

- Δεν ξέρετε τίποτε.

- Τίποτε;

- Απολύτως τίποτε. Εσείς όλοι αγνοείτε την επιστήμη της συγχώρεσης.

- Η συγχώρεση λοιπόν είναι επιστήμη;

- Είναι μεγάλη επιστήμη αυτή. Και ειδικοί σ' αυτήν την επιστήμη πάνω στην Γη είναι πολύ λίγοι, που μετρούνται στα δάκτυλα της μιας χειρός.

- Τότε οι άλλοι τι κάνουν, όταν δηλώνουν πως συγχώρεσαν;

- Αυτοί κοροϊδεύουν πριν απ' όλα τον εαυτόν τους και εξ αυτού- και τους άλλους. Για να κοροϊδέψεις τον άλλον - πρέπει να προηγηθεί υποχρεωτικά το στάδιο της αποβλάκωσης του ιδίου εαυτού σου. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι. Οι πνευματικά αγράμματοι κοροϊδεύουν τους πνευματικά αγράμματους. Ένας αγράμματος μπορεί να κοροϊδέψει μόνο δύο ειδικά για την περίσταση πρόσωπα: τον εαυτό του, λόγω αγραμματοσύνης και τον άλλον, επίσης αγράμματο. Η πνευματική βολή του αγραμμάτου δεν ξεπερνάει ποτέ τα όρια της αγραμματοσύνης. Γεννιέται εντός της, εξελίσσεται εντός της και πεθαίνει εντός της.

- Βάσει αυτών που είπες, Σωκράτη, συνάγεται το συμπέρασμα, ότι:

κανείς κανέναν δεν συγχώρεσε, όλοι μας είμαστε ανήξεροι και εξ αυτού κακοί χωρίς την θέλησή μας, η συγχώρεση είναι ολόκληρη επιστήμη, αυτήν την επιστήμη την αγνοούμε λόγω της αγραμματοσύνης μας, και λόγω της αγραμματοσύνης μας κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον, επίσης αγράμματο, και η αγραμματοσύνη ανακυκλώνεται εντός των πλαισίων της ιδίας.

- Πολύ σωστά, Διόστρατε! Ωραία ανακεφαλαίωση έκανες όλων των πριν λεχθέντων!

- Με άλλα λόγια κάναμε μια εισαγωγή στο θέμα της συγχώρεσης.

- Διόστρατε, στην ουσία ήδη είπαμε τα πάντα, που χρειαζόταν να ειπωθούν, αφήσαμε μόνο την αιτία στην άκρη για να μπορέσει να την βρει ο κάθε ανήσυχος και φιλομαθής νους. Για την καρδιά του καθενός δεν λέω τίποτε- διότι αυτή ξέρει πολύ καλά την απάντηση. Η καρδιά σου, Διόστρατε, το βλέπω - ξέρει την απάντηση.

- Την ξέρει, Σωκράτη, την ξέρει. Μέχρι να φιλοσοφήσει ο νους μου, περνώντας μέσα από χίλια μονοπάτια της αναζήτησης και της αιώνιας αμφιβολίας - η καρδιά μου σιωπηλή με κοιτάει και χαμογελάει, περιμένοντας υπομονετικά την στιγμή να έλθω ο ίδιος με την θέλησή μου σ' αυτήν και να την ρωτήσω, αυτή έχει έτοιμη ήδη την απάντηση.

- Ακριβώς, Διόστρατε. Θέλω να σου πω κάτι, για να το θυμάσαι πάντα. Μέσα στο είναι σου υπάρχουν δυο υπερδυνάμεις, η μία- μαχητική και επιθετική, που συνεχώς ανησυχεί, διότι πασχίζει να μάθει τα πάντα- είναι ο νους. Και η άλλη- ειρηνική και ήρεμη, που δεν βιάζεται, δεν ανησυχεί, ξέρει τα πάντα και ουδέποτε αμφιβάλλει και ποτέ δεν φιλοσοφεί- είναι η καρδιά. Στο εξωτερικό επίπεδο ο νους φαντάζει ισχυρότερος, αλλά έτσι στην πραγματικότητα δεν είναι. Διότι στο εσωτερικό επίπεδο, το αληθινό- η καρδιά καθορίζει τα πάντα. Είναι η αληθινή υπερδύναμη, αλλά δεν επεμβαίνει, αν δεν της το ζητήσεις εσύ ο ίδιος. Εσύ λοιπόν είσαι η τελική απόφαση και επιλογή, είσαι η αιτία και το αποτέλεσμα, η ελεύθερη βούληση και ανταποδοτική δικαιοσύνη- νέμεση. Με καταλαβαίνεις, Διόστρατε;

- Σε καταλαβαίνω, Σωκράτη. σε καταλαβαίνω.

- Πρόσεξε τι σου έχω πει, Διόστρατε: εσύ είσαι η τελική απόφαση και επιλογή, συνεπώς - η αιτία και το αποτέλεσμα. Είσαστε τρεις: εσύ, η καρδιά και ο νους. Στην ουσία εσύ και ο νους- είσαστε το παράγωγο της καρδιάς, αυτή προϋπήρχε και θα υπάρχει μετά. Για έναν και μοναδικό λόγο η καρδιά δέχτηκε να κατεβεί στην ισότιμη με τους άλλους δυο θέση- για να τους δώσει την δυνατότητα εξέλιξης. Εσύ λοιπόν, αναπτυσσόμενος με την μέθοδο λαθών και εμπνεύσεων- καθορίζεις τα πάντα, που σε αφορούν. Συνεπώς, είσαστε στο εξωτερικό προσωρινό επίπεδο οι τρεις- εσύ, η καρδιά και ο νους. Με όποια πλευρά συμμαχήσεις, της δώσεις την προτίμησή σου- εκείνη η πλευρά θα νικήσει στο εξωτερικό προσωρινό επίπεδο.

- Και στο εσωτερικό επίπεδο τι θα γίνει, Σωκράτη;

- Στο εσωτερικό επίπεδο, ασχέτως της προηγούμενής σου σωστής η λάθους επιλογής - η καρδιά, ως αληθινή αφέντρα, θα βάλει τα πάντα στην θέση τους.

- Θέλω να σε ρωτήσω και κάτι ακόμη, Σωκράτη.

- Ρώτα με.

- Είμαστε τρεις είπες- εγώ, η καρδιά και ο νους. Πες μου, από αυτούς τους δυο- ποιος με αγαπάει αληθινά;

- Ήδη ξέρεις την απάντηση, Διόστρατε.

- Την ξέρω, αλλά αυτήν την στιγμή μας ακούνε και οι άλλοι- πες τι έχεις να πεις γι' αυτούς, γι' αυτούς κάντο, όχι για μένα.

- Είσαστε οι τρεις: εσύ, η καρδιά και ο νους. Εσύ μπορείς κατά καιρούς να αγαπάς πότε τον ένα και πότε τον άλλον η και τους δυο μαζί ταυτοχρόνως, η να μην αγαπάς κανέναν από τους δυο. Ασχέτως του τι εσύ προτιμάς ανά πάσα στιγμή, η καρδιά σταθερά, αμετάβλητα, τρυφερά και συγκινητικά σ' αγαπάει πάντα εις τους αιώνας των αιώνων άνευ όρων.

- Τόσο πολύ, δηλαδή;

- Ναι, τόσο πολύ.

- Καρδούλα μου, αγαπημένη.

- Έτσι πρέπει ο καθένας από σας στο γήινο επίπεδο να λέει στην καρδιά του όταν σηκώνεται το πρωί και όταν πέφτει για ύπνο το βράδυ και όταν παραδίδει το πνεύμα του την τελευταία στιγμή. Τι έπαθες, Διόστρατε, δάκρυσες;

- Συγκινήθηκα.

- Πολύ καλό αυτό- η συγκίνηση είναι δείγμα δράσης της καρδιάς, είναι δείγμα, ότι ακούς πότε - πότε τη φωνή της. Να προσθέσεις στην ανακεφαλαίωση, που έχεις κάνει για την συγχώρεση και ένα στοιχείο ακόμη- την συγκίνηση. Διότι χωρίς την συγκίνηση- δεν μπορείς να συγχωρέσεις με την καρδιά, δηλαδή αληθινά. Ο νους συγχωρεί επιφανειακά, ψεύτικα, τυπικά και πάντα χωρίς συγκίνηση, άρα στην ουσία ΔΕΝ συγχωρεί. Κατάλαβέ το.

- Σωκράτη, εμείς κάναμε εδώ μια προσθήκη στο θέμα της συγχώρεσης, η μάλλον δύο ακόμη προσθήκες- την καρδιά και την συγκίνηση.

- Και όμως δεν φτάσαμε ακόμη στην αληθινή ρίζα όλου του φαινομένου της συγχώρεσης, Διόστρατε. Σε πηγαίνω σιγά - σιγά προς τα κει, όχι διότι δεν θα καταλάβεις- ο νους σου θα καταλάβει σχεδόν τα πάντα, αλλά σε πηγαίνω σιγά- σιγά προς τα κει για να ΝΙΩΣΕΙΣ. Τότε μπορούμε να πούμε, ότι κατάλαβες πραγματικά. Μαθαίνω κάτι, χωρίς να το νιώθω- ισοδυναμεί με το «ξέρω». Μαθαίνω κάτι, νιώθοντας αυτό- ισοδυναμεί με το «γνωρίζω» Από την μια- η επιφανειακή, ακαδημαϊκή γνώση εντυπωσιασμού και από την άλλη η βαθιά πραγματική γνώση σιωπής και κατανόησης, της αληθινής κατανόησης.

- Συνέχισε, Σωκράτη.

- Και τώρα, Διόστρατε, άκουσε και για την καθεαυτού συγχώρεση τα μυστήρια. Μόνο στον υλικό σας τρισδιάστατο χώρο συγχώρεση υπάρχει. Στα επίπεδα, που βρίσκομαι εγώ τώρα- συγχώρεση, ως αυτοτελή ανεξάρτητη έννοια δεν υπάρχει, διότι ΔΕΝ χρειάζεται. Εδώ άλλα, πολύ ανώτερα πράγματα υπάρχουν.

- Ποια;

- Εδώ υπάρχει μόνο η Αγάπη, Διόστρατε, και επειδή η Αγάπη περιέχει τα πάντα- μέσα σ' όλα αυτά υπάρχει η συγχώρεση, σαν λεπτομέρεια. Ότι είναι λεπτομέρεια Εκεί, σε μας - είναι βασικότατο, θεμελιώδες πράγμα Εδώ, σε σας. Επειδή η συγχώρεση έχει μεγάλη, πολύ μεγάλη σημασία εδώ- αυτή συνδέεται άρρηκτα με τον ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ.

- Πρώτη φορά το ακούω αυτό, Σωκράτη.

- Πουθενά δεν θα το ακούσεις αυτό, σου το λέω εγώ τώρα. Συγκεντρώσου λοιπόν. Η συγχώρεση συνδέεται με την κίνηση του χωροχρόνου. Συγχώρεση- είναι στην ουσία αποδοχή στο νοητικό και ψυχικό σου χώρο κάποιου άλλου, ασχέτως του ποιος είναι αυτός ο κάποιος άλλος, ασχέτως του λάθους του, που αυτός διέπραξε. Εδώ είσαι στοιβαγμένος στον χώρο και τον χρόνο. Το νοητικό σου είναι και το ψυχικό σου είναι - επίσης, είναι στοιβαγμένα στον χωροχρόνο, δηλαδή στην κάποια έκταση και κάποια διάρκεια. Άρα - εδώ έχεις κάποια σύνορα. Εδώ είσαι Εγώ, που έχει όρια, για να ξεχωρίζει από τα άλλα Εγώ. Το Εγώ σου έχει συνεπώς και έκταση = χώρο και διάρκεια = χρόνο. Π.χ. ένας σε κακοκάρδισε, σε πρόσβαλλε, σε ταπείνωσε, σε πρόδωσε, σε πλήγωσε στο υλικό χωροχρονικό επίπεδο που βρίσκεσαι. Ποια είναι η πρώτη σου αντίδραση;

- Κατάλαβα, Σωκράτη. Η πρώτη μου αντίδραση είναι αντίδραση της απόρριψης, της μη αποδοχής αυτού του προσώπου.

- Σωστά. Είναι αντίδραση της έξωσης από τον νοητικό και ψυχικό σου χώρο αυτού του προσώπου. Συγχώρεση- είναι μια υπέρβαση του πόνου και της οργής. Είναι υπέρβαση του οποιουδήποτε αρνητικού αισθήματος προς τον πληγώσαντα εσένα ατόμου και αποδοχή του στον χώρο και τον χρόνο σου. Κατάλαβες;

- Τώρα το κατάλαβα.

- Το «κατάλαβα» δεν φτάνει, Διόστρατε. Χρειάζεται και κάτι άλλο.

- Α! Κατάλαβα! Χρειάζεται : γνώση = υπέρβαση αγραμματοσύνης, μόρφωση = υπέρβαση της ενδογενούς αγριότητας, καρδιά και αίσθημα = υπέρβαση της κακίας.

- Πολύ κοντά βρίσκεσαι στην ρίζα, αλλά ακόμη δεν την ακούμπησες, Διόστρατε! Προσπάθησε κι άλλο! Μη με απογοητεύεις!

- Η Αγάπη. Σωκράτη;

- Τι μου ψιθυρίζεις την Ιερότερη Λέξη των λέξεων, Διόστρατε; Φώναξέ την δυνατά και μην ντρέπεσαι : Η ΑΓΑΠΗ!

- Η ΑΓΑΠΗ!

- Ναι, Διόστρατε! Η Αγάπη χρειάζεται! Δεν μπορείς να αποδεχτείς κανέναν στον χώρο και στον χρόνο σου χωρίς την Αγάπη! Και να έχεις όλα τα υπόλοιπα- γνώση, μόρφωση, καρδιά και αισθήματα χωρίς της Αγάπη- δεν κάνεις απολύτως τίποτα! Θα είναι μόνο παιχνίδια του νου! Όποιος δεν αγαπά- δεν μπορεί να συχωρέσει και ας λέει ότι θέλει και δεν θέλει- θα ψεύδεται. Θα κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους άλλους. Σε συγχωρώ = σε αποδέχομαι πάλι στον χώρο και τον χρόνο μου, σε αποδέχομαι πάλι στο είναι μου, διότι γνωρίζω, διότι είμαι μορφωμένος, διότι έχω καρδιά και αισθήματα, διότι όλα αυτά που τα έδωσε η ΑΓΑΠΗ, που λύνει το οποιοδήποτε πρόβλημα και ξεπλένει την οποιαδήποτε βρωμιά! Αυτή είναι η επιστήμη της συγχώρεσης! Η επιστήμη ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!

Γκουάν-Γιν

2011-10-23T22:52:00.001+03:00

"Εγώ είμαι η Γκουάν-Γιν και έρχομαι σήμερα κοντά σου

για να σου πω να είσαι πρόθυμος να ενεργοποίησεις

την συμπόνια στο τσάκρα της καρδιάς σου.

Με αυτό τον τρόπο θα ζήσεις μία ζωή

γεμάτη αγάπη γιατί αγάπη είναι αυτό που χρειάζεσαι"

Αγάπη χωρίς όρους και η ασφάλεια στην μητρική αγκαλιά, όπως επίσης και η γνώση της «ματαιότητας» είναι αυτό που μας μεταβιβάζει η Γκουάν-Γιν. Στην περίφημη Lotus-Sutra λέγεται: Το άκουσμα και μόνο του ονόματός της και η μορφή της φτάνουν για να ελευθερώσουν τα όντα από τα βάσανα.
Η Γκουάν-Γιν είναι η προσωποποίηση της θεϊκής συμπόνιας, της μεγάλης ευσπλαχνίας και τιμάται από όλο τον ασιατικό κόσμο των Βουδιστών, επικαλείται δε σε όλες τις δυσκολίες της ανθρωπότητας. Η ανιδιοτελής αγάπη που εκπροσωπεί έχει μια αμέτρητη δύναμη και μαγεία. Η ικανότητά της να θεραπεύει είναι χωρίς όρια. Θεραπεία στο πνευματικό επίπεδο –με την βουδιστική έννοια- σημαίνει την πραγματοποίηση των δύο όψεων της Σοφίας και της Συμπόνιας, που οδηγούν σε ελευθέρωση από τον κύκλο των ενσαρκώσεων. Σοφία είναι η αναγνώριση της ματαιότητας, της ιδιοτέλειας και της προσωρινότητας, η Συμπόνια είναι η καλή, καθαρή καρδιά που νικά και μετουσιώνει κάθε ιδιοτέλεια.

Ποιά είναι η Γκουάν-Γιν στην κινέζικη παράδοση;
Αρχικά ήταν μια ανδρική μορφή του Μποτισάτβα Αβαλοκιτεσβάρα, προσωποποίηση της ατέλειωτης συμπόνιας, μέχρι τον 12ο αιώνα που μορφοποιήθηκε σε θηλυκή. Η Γκουάν-Γιν είναι η Θεά της Χάρης, της Συμπόνιας, της απελευθέρωσης από βάσανα και μεταφράζεται σαν «αυτή που βλέπει και ακούει την κραυγή του ανθρώπινου κόσμου». Η δράση της απλώνεται σ' όλο τον ασιατικό χώρο και τώρα επίσης και στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι μια φωτεινή ακτίνα που αγγίζει την καρδιά. Το σύμβολό της είναι ένα λευκό άνθος Λωτού με το οποίο φέρνει καλοσύνη, συμπόνια και σοφία.

Ο μύθος λέει ότι η Γκουάν-Γιν ορκίστηκε να μην ησυχάσει έως ότου ελευθερώσει την ανθρωπότητα από τον κύκλο των μετενσαρκώσεων (Σαμσάρα). Παρά τον δραστήριο αγώνα της συνειδητοποίησε ότι υπάρχουν αρκετά δυστυχισμένα πλάσματα που πρέπει να σωθούν. Μετά από τον αγώνα της να κατανοήσει τις ανάγκες τόσων πολλών, το κεφάλι της διαιρέθηκε σε έντεκα κομμάτια. Ο Amitabha Buddha βλέποντας την κατάσταση τής έδωσε έντεκα κεφάλια με τα οποία θα μπορούσε να ακούει τις κραυγές αυτών που υποφέρουν. Ακούγοντας όλες αυτές τις φωνές βοηθείας και κατανοώντας τους ο Αβαλοκιτεσβάρα προσπάθησε να πλησιάσει αυτούς που χρειάζονταν βοήθεια, αλλά διαπίστωσε ότι τα δύο χέρια της θρυμματίστηκαν σε κομμάτια. Τότε ήρθε κοντά της για άλλη μια φορά ο Amitabha για να την βοηθήσει και της έδωσε 1000 χέρια με τα οποία θα βοηθάει τους πολλούς.

Η Γκουάν Γιν είναι ένας μποντισάτβα* που σχετίζεται με τη συμπόνια και είναι γυναίκα. Το όνομα Γκουάν-Γιν (Guanyin) είναι συντόμευση του Γκουάν-Σι-Γιν (Guanshi'yin) που σημαίνει "Αυτή που Παρατηρεί τους Ήχους του Κόσμου", "Αυτή που κλαίει για τον Κόσμο" ή "Θεά της Συμπόνιας".

Στη "Μυστική Δοξασία" στη στάντζα VI -136 (Τόμος 1) η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ λέει: "Η Μητέρα του Οίκτου και της Γνώσης ονομάζεται το "τριπλό" του Γκουάν-Σι-Γιν, γιατί στους κοσμικούς και φυσικούς συσχετισμούς της είναι η "Μητέρα, η Σύζυγος και η Κόρη" του Λόγου, ακριβώς όπως στις μετέπειτα θεολογικές μεταφράσεις έγινε ο "Πατέρας, Ο Υιός και το (θηλυκό) Άγιο Πνεύμα" η Ουσία των Τριών.
...Στις διδασκαλίες των πέραν των Ιμαλαίων σχολής είναι η ΜΗΤΕΡΑ, η αφηρημένη, ιδεατή ύλη, η Ρίζα της Φυλής, ...η ανδρόγυνος ενέργεια που προκύπτει από το "Φως του Λόγου" και η οποία εκδηλώνεται στο πεδίο του αντικειμενικού Σύμπαντος σαν ο κρυμμένος, όσο και ο φανερός Ηλεκτρισμός, που είναι ΖΩΗ.
...Γκουάν -Γιν-Τιεν σημαίνει ο "μελωδικός ουρανός του Ήχου", η κατοικία της Γκουάν-Γιν ή στην κυριολοξία της "Θείας Φωνής". Αυτή η "Φωνή" είναι ένα συνώνυμο του Ρήματος ή της Λέξης: η "Ομιλία" σαν έκφραση της σκέψης... Η Γκουάν-Γιν μαζί με την Ίσιδα και τη Βατς και με άλλες θεές είναι ο θηλυκός Λόγος, κατά κάποιο τρόπο, η θεά των ενεργών δυνάμεων στη Φύση, η Λέξη, η Φωνή ή Ήχος και η Ομιλία".

Επίσης υπάρχει και μία υποσημείωση της Μπλαβάτσκυ στο όνομα της Γκουάν-Γιν που αναφέρεται στη στάντζα όπου λέει: "...Κανένα εξωτερικό θρησκευτικό σύστημα δεν αποδέχθηκε ποτέ ένα θηλυκό Δημιουργό, και έτσι, από την απαρχή των λαϊκών θρησκειών, η γυναίκα θεωρήθηκε και αντιμετωπίστηκε σαν κατώτερη από τον άνδρα. Μόνο στην Κίνα και στην Αίγυπτο (η Γκουάν-Γιν και η Ίσιδα) τοποθετήθηκαν στην ίδια θέση με τους αρσενικούς θεούς. Ο Εσωτερισμός αγνοεί και τα δύο φύλα. Η ανώτατη θεότητά του είναι χωρίς φύλο, όπως είναι και χωρίς μορφή, ούτε Πατέρας ούτε Μητέρα, και τα πρώτα εκδηλωμένα όντα της, ουράνια και γήινα, γίνονται μόνο βαθμιαία ανδρόγυνα και τελικά χωρίζονται σε δύο ξεχωριστά φύλα".

-----------------
* Μποτισάτβα είναι το άτομο το οποίο έχει διαφωτιστεί και χρησιμοποιεί τη σοφία του για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους να ελευθερωθούν από τους εαυτούς τους. Είναι δηλαδή ένας Σοφός που χρησιμοποιεί επιδέξιους τρόπους για να βοηθήσει την ανθρωπότητα να δει τα οφέλη της αρετής και να καλλιεργήσει τη σοφία.

Ο όρκος του Μποτισάτβα
Τα ευαίσθητα όντα είναι αναρίθμητα, ορκίζομαι να τα ελευθερώσω,
Οι επιθυμίες είναι ανεξάντλητες, ορκίζομαι να δώσω ένα τέλος σε αυτές,
Τα Ντάρμα** είναι απεριόριστα, ορκίζομαι να τα χειραγωγήσω,
Ο δρόμος του Βούδα είναι ανυπέρβλητος, ορκίζομαι να γίνω αυτός ο δρόμος

**Για τους Ινδούς φιλόσοφους, πριν από την ύπαρξη οποιουδήποτε εκδηλωμένου όντος υπήρχε ένας αιώνιος Συμπαντικός Μοναδικός Νόμος που περιείχε μέσα του τα πάντα. Αυτόν το νόμο ονομάζουν Ντάρμαν και είναι το ένα χωρίς δεύτερο που υπήρχε πάντα, χωρίς να γεννηθεί από πουθενά, είναι η πάντα υπάρχουσα Αιτία χωρίς αιτία. Ο γενικός αυτός Νόμος εκδηλώθηκε σε διαφορετικούς νόμους, τα Ντάρμα. Κάθε Ντάρμα αφορά ένα είδος όντων. Υπάρχει Ντάρμα για την ανθρωπότητα, άλλο για τα ζώα, τα φυτά, τους γαλαξίες κλπ.

Samsara

2011-10-03T03:24:00.004+03:00

«Τι είναι πιο σημαντικό; Να ικανοποιήσεις χίλιες επιθυμίες ή να τιθασεύεις μία;»

Πρωταγωνιστούν: Σον Κου, Κρίστι Τσουνγκ, Νιλίσα Μπαβόρα. Σκηνοθεσία: Παν Ναλίν. Σενάριο: Παν Ναλίν, Τιμ Μπεϊκερ. Γλώσσα: Λαντάκ (ινδική διάλεκτος)

Η υπόθεση του έργου
Μετά από 3 χρόνια, 3 μήνες, 3 εβδομάδες και 3 ημέρες διαλογισμό*, σε μια σπηλιά στο Λαντάκ, στη βόρεια Ινδία, ο Τάσι μεταφέρεται με τη βοήθεια των μοναχών στο βουδιστικό μοναστήρι που ζει από την ηλικία των πέντε ετών, όπου ανακτά τις ζωτικές του δυνάμεις. Η επιστροφή κοντά στους συντρόφους του μοναχούς, σε μια ζωή αφιερωμένη στην πνευματική ανάταση, τίθεται ξαφνικά σε κίνδυνο από τις έντονες σαρκικές επιθυμίες του.
*(Οι περίοδοι διαλογισμού στους μοναχούς διαρκούν γενικά τρία ή έξι χρόνια, επειδή το τρία είναι ένας ιερός αριθμός. Είναι η τριπλή έκφραση της Μονάδας σαν Βούληση, Αγάπη και Διάνοια. Είναι μια εκούσια επιλογή των μοναχών να αποκοπούν από τη σαρκική ζωή και να φθάσουν το σώμα τους μέχρι τα άκρα. Έτσι δεν μένει παρά η ψυχή και η ζωτική ενέργεια να επιβάλλεται στις πέντε αισθήσεις)

Στη διάρκεια μιας αποστολής σε ένα γειτονικό χωριό, συναντά μια νέα γυναίκα, την Πίμα, η οποία τον γοητεύει και τον αναστατώνει. Για πρώτη φορά αμφιβολίες ταλαντεύουν την πνευματική του δέσμευση. Τότε ο Άπο, ο γηραιότερος μοναχός, αποφασίζει να στείλει τον Τάσι σ' ένα ερημητήριο όπου εικόνες τάντρα θα τον μυήσουν στα μυστήρια της σεξουαλικής ζωής δείχνοντας του παράλληλα όμως και την πλάνη. Ο μοναχός μπορεί να κατάφερε να τιθασεύσει για λίγο τις λειτουργίες του πιο υλικού του σώματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι νίκησε την ύλη, γιατί υπάρχουν πιο λεπτές μορφές οι οποίες συνεχίζουν να εγκλωβίζουν το πνεύμα. Νοιώθει ότι οι επιθυμίες και οι ανάγκες που του δημιουργούν αυτοί οι φορείς** είναι τόσο έντονες που δεν μπορεί να τις παλέψει.
**(Για τους Βουδιστές, το σώμα που εμποδίζει την εκδήλωση του πνεύματος δεν αποτελείται μόνο από το φυσικό σώμα. Υπάρχει το αστρικό σώμα (Λίγκα Σαρίρα) αλλά και ο νους των επιθυμιών (Κάμα Μάνας).

Γεμάτος από ανεκπλήρωτες επιθυμίες θα πει για τον Βούδα στον δάσκαλό του: «....Ακόμη κι εκείνος έζησε ως τα 29 του σαν άνθρωπος! Πώς ξέρουμε ότι η φώτισή του δεν ήταν αποτέλεσμα της γήινής του ύπαρξης;». «...Πού είναι η ελευθερία που μου υποσχέθηκες μετά από αυστηρή πειθαρχία; Πού είναι η ικανοποίηση από τον όρκο αγαμίας;....»
Μιλά η εγκλωβισμένη ψυχή, γεμάτη από 1.000 ακατανίκητες επιθυμίες. Θέλει να ζήσει, να αισθανθεί, να ερωτευτεί, να πονέσει ακόμη. Θυμάται τα λόγια του Βούδα «....Δεν πρέπει να δεχτείτε την διδασκαλία μου μέχρι να την καταλάβετε από την δική σας σκοπιά...»
Αποφασίζει να αφήσει την μοναστική ζωή λέγοντας «...υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να ξεχάσουμε ώστε να μάθουμε, και υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να κατέχουμε για να τα αποκηρύξουμε***».
***(Σε αυτή την πρόταση ίσως να κρύβεται η πιο μεγάλη αλήθεια. Η μονάδα (το Εγώ) ξεχνάει την θεία της προέλευση για να μάθει, να πάρει εμπειρίες. Όταν βουτηχτεί στην ύλη, κι αποκτήσει αγαθά που θα γίνουν τα δεσμά της θα πρέπει να τα αποκηρύξει για να ελευθερωθεί, όμως τότε πια ξέρει. Αναγνωρίζει την θεία της προέλευση συνειδητά. Έχει κατακτήσει τον στόχο της).
Φεύγει λοιπόν κρυφά από το μοναστήρι, όπως έκανε κάποτε κι ο Βούδας εγκαταλείποντας το παλάτι του. Όχι όμως για να σώσει την ψυχή του, αλλά για την γνωρίσει. Παντρεύεται, κάνει παιδί, γίνεται γεωργός και βιώνει κάθε καλή και κακή στιγμή στη ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Όμως πέφτει στην πιο κοινή «αμαρτία», την μοιχεία.
Έτσι στην αυτοκριτική του απογοητεύεται από τον εαυτό του, από τις επιλογές του, και διαπιστώνει ότι έχει σταματήσει να παλεύει για να υποτάξει τις αισθήσεις. Και τότε αποφασίζει πάλι να φύγει. Εγκαταλείπει, γυναίκα και παιδί για να γυρίσει στο μοναστήρι, στην γαλήνη του νου, κάτω από την προστασία και την καθοδήγηση του δασκάλου. Πιστεύει ότι έχει πάρει πια εμπειρίες, ότι τώρα πια ξέρει.... Στο δρόμο όμως κοντά στο μοναστήρι τον περιμένει η γυναίκα του. Έχει δημιουργήσει κάρμα, και δεσμούς οι οποίοι δεν κόβονται τόσο εύκολα...
«.....Γιοσάνταρα, ξέρεις αυτό το όνομα; Eίχε παντρευτεί τον Βούδα, τον αγαπούσε πολύ. Μια νύχτα ο Σιντάρτα την άφησε με τον γιό της για να αναζητήσει την φώτιση και να γίνει Βούδας. Η Γιοσάνταρα είχε δείξει συμπόνια στους αρρώστους και στους πάσχοντες πολύ πριν ο Σιντάρτα καταλάβει τι θα πει δυστυχία. Όμως πώς μπορεί μια μητέρα να αφήσει το παιδί της μες στη νύχτα; Ποιος δεν μπορεί να πει ότι εκείνη δεν του χάρισε την φώτιση; ...»
Τα λόγια αυτά ξεσκίζουν την ψυχή του, κάνουν την επιλογή ακόμη πιο δύσκολη. Το κάρμα που δημιούργησε δεν το ξεχρέωσε και τον καλεί πίσω. Αυτός μετανιώνει, καταλαβαίνει το χρέος, αλλά η γυναίκα του τον απαλλάσσει από αυτό, φεύγοντας του λέει μια μεγάλη αλήθεια. «Αν σκεφτόσουν το Ντάρμα με την ίδια ένταση αγάπης και πάθους που έχεις δείξει σε μένα, θα γινόσουν ένας Βούδας μέσα σε αυτό το σώμα και σε αυτή την ζωή..»
Εκείνη που του μιλάει δεν είναι πια η γυναίκα του, αλλά το σύμβολο της σοφίας της ίδιας της ψυχής. Από αυτήν δεν μπορεί να κρύψει κανείς τίποτα.
Ποια είναι τελικά η μια επιθυμία που πρέπει να ελέγξει κανείς;

Η πραγματική αναζήτηση του θεατή αρχίζει με το τέλος της ταινίας…

Σίση Γαλανοπούλου

Η Θεωρία του Σαμσάρα στη Δύση
(Ασπασία Παπαδομιχελάκη)
"Πάνω στους τοίχους των πιο απρόσιτων διαμερισμάτων μας, όπου νομίζουμε ότι κάθε περίεργο μάτι έχει αποκλειστεί και η απομόνωσή μας δεν μπορεί ποτέ να βεβηλωθεί, εκεί υπάρχουν τα υπολείμματα όλων των πράξεών μας, οι σκιές όλων όσων έχουμε κάνει."[Μυστική Δοξασία τόμος Ι, 104 - υποσημ.2]
Αυτή και μόνη η παράγραφος αρκεί να περιγράψει συνοπτικά τον νόμο του αιτίου και του αποτελέσματος, ο οποίος στην Ανατολή είναι γνωστός ως η "θεωρία του Σαμσάρα". Το Σαμσάρα, όρος σανσκριτικός - Samsara, σημαίνει την περιστροφή και την εναλλαγή; Είναι η περιστροφή που σχηματίζεται από τη δύναμη μιας αρχικής πνοής και συνάμα αιτίας, που θέτοντας σε συνεχή κίνηση έναν τροχό εξακολουθητικών αιτίων και αποτελεσμάτων, οδηγεί τη μονάδα στον ωκεανό των γεννήσεων και των θανάτων.
Επίσης, "οι Αποκρυφιστές πρέπει να διδάσκουν την κυκλική και εξελικτική μετενσάρκωση. Αυτό το είδος της επαναγέννησης, μυστηριώδους και ακατανόητης ακόμη από πολλούς που δεν γνωρίζουν την ιστορία του κόσμου ... Μια επαναγέννηση για κάθε άτομο με μια ανάπαυλα-ιντερλούδιο στο Καμαλόκα και το Ντεβαχάν και μια κυκλική συνειδητή ενσάρκωση με ένα μεγάλο και θείο στόχο, για τους λίγους." [Μυστική Δοξασία, τόμος V, 357]
Με αυτές τις χαρακτηριστικές απόψεις η Έλενα Π.Μπλαβάτσκυ τοποθετείται ως προς τον "κύκλο του Σαμσάρα", ο οποίος από τη Μυστική Διδασκαλία καθορίζεται ως το "ταξίδι του Προσκυνητή". Ο προσκυνητής είναι η Μονάδα, που είναι μια ακτίνα από το Απόλυτο "... μια πνοή από ..... την Απόλυτη Ομοιογένεια, που δεν έχει καμιά σχέση με το οριοθετημένο και το σχετικά περιοσμένο, για τούτο και είναι μη-συνειδητό στο δικό μας πεδίο."[4] Κάθε Μονάδα όντας ένα τμήμα της Μοναδικής Ουσίας, εμπίπτει στο κυκλικό ταξίδι του Προσκυνητή με σκοπό ξεδιπλώνοντας προοδευτικά τις ληθαργημένες της δυνατότητες, να επηρεάζει πνευματικά όχι μόνο τα βασίλεια της Φύσης αλλά και όλες τις σφαίρες των Πλανητικών Αλύσων με τις οποίες έρχεται σε επαφή μέσω των προβαλλόμενων ακτίνων της.
Η ανθρώπινη μονάδα είναι μια προεκβολή από την πνευματική Μονάδα της και ονομάζεται Επανενσαρκωνόμενο Εγώ. Αυτό το Εγώ θα κατακτήσει τη δυνατότητα της αυτο-συνειδητότητας με την προβολή του μέσω της υποδεέστερης ακτίνας του, που λέγεται ανθρώπινη προσωπικότητα. Δηλαδή μέσω των εμπειριών που η προσωπικότητα καταγράφει, κάποια στιγμή, το Μετενσαρκωνόμενο Εγώ θα κατακτήσει τέτοιου ύψους και εύρους συνειδητότητα, που δεν θα χρειάζεται πλέον μια προβολή του στο πεδίο της προσωπικότητας. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, η μονάδα-προσκυνητής υπακούοντας στον νόμο της Κίνησης και των Αλλαγών, περιερχόμενη μέσα από όλες τις διαστάσεις της αντικειμενικότητας θα πρέπει να κατακτήσει το έπαθλο της αυτο-συνειδητότητας με προσωπικές προσπάθειες, που υποστηρίζονται από τους νόμους του κάρμα και της επαναγέννησης.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο:
http://www.blavatsky.gr/el/articles/47-various/266-the-doctrine-of-samsara.html

Θεοσοφία, ανορθολογισμός και φασισμός

2011-08-30T02:31:00.006+03:00

Πρόσφατα έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο «Μυστικισμός και Τέχνη, Από το Θεοσοφισμό του 1900 στη ‘Νέα Εποχή’», όπου περιέχονται τα πρακτικά από το επιστημονικό συμπόσιο που διοργάνωσε η «Εταιρεία Σπουδών» στις 7 και 8 Δεκεμβρίου 2007.

Στην παρουσίασή του ο κ. Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος, Αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης (Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης) με τίτλο «Θεοσοφικές αναζητήσεις και εικαστικές τέχνες» θεωρεί ότι η Θεοσοφία είναι συνώνυμη με τον ανορθολογισμό, τον αριοσοφισμό, η βιοθεωρία του οποίου ενέπνευσε το ναζισμό.

Μεταξύ άλλων αναφέρει: «…Συνέπεια της ανυπαρξίας μελετών για τη δράση και τη διάδοση αυτών των οργανώσεων και των ιδεών τους στην Ελλάδα είναι η σχεδόν πλήρης άγνοια της ιστορίας της διείσδυσής τους στον ελληνικό χώρο μελετώντας όμως την έντυπη προπαγάνδα τους φαίνεται πως ορισμένες από αυτές έχουν αναπτύξει δημόσια δράση ήδη από τον Μεσοπόλεμο. Για παράδειγμα το ‘θεμελιώδες’ για την ανθρώπινη κοινωνία σύγγραμμα ‘Η απόκρυφος εξέλιξις της ανθρωπότητος’ γραμμένο από τον Curuppumullage Jinarajadasa, αντιπρόεδρο τότε της Θεοσοφικής Εταιρείας, εκδόθηκε στα ελληνικά με επιμέλεια του Νίκου Καρβούνη, το 1928, μόλις τρία χρόνια από την αγγλική έκδοσή του, ενώ ‘Η κριτική της κριτικής δύναμης’ του Καντ έκανε δύο αιώνες να μεταφραστεί στη γλώσσα μας. Να τονίσω ότι ο ‘σοφός’ αυτός άνδρας ο Jinarajadasa, ήδη από το δεύτερο κεφάλαιο της μελέτης του εξηγούσε στους αναγνώστες του διεξοδικά τη διαδικασία της συνεχούς μετενσαρκώσεως της ψυχής από φυλή σε φυλή, τη σειρά και τις υποδιαιρέσεις των φυλών και των υποφυλών, των Αρίων, των Σημιτών, των Τευτόνων κ.λπ. Όπως έχει δείξει η μελέτη του Nicholas Goodrick-Clarke, την ίδια περίοδο, από παράλληλους θεοσοφικούς δρόμους στη Γερμανία εξαπλωνόταν ο αριοφασισμός, η βιοθεωρία του οποίου ενέπνευσε το ναζισμό».

Παρακάτω διαβάζω: «…Η δράση και η προπαγάνδα των ποικίλων μορφών του ανορθολογισμού είναι διεθνής, εντατική και θα έλεγα την τελευταία δεκαετία, απροκάλυπτη, καθώς στις συνθήκες της αποκαλούμενης παγκοσμιοποίησης αλλά και της εντεινόμενης πολυπολιτισμικής σύνθεσης των κοινωνιών η δική τους πολυσθενής συγκρητιστική πνευματικότητα φαίνεται να βρίσκει όλο και μεγαλύτερο ακροατήριο».

Επίσης αναφέρει: «…Εδώ στην Ελλάδα, στα πεδία της ιδεολογίας και της καλλιτεχνικής δημιουργίας διαθέτουμε αυξημένες νοοτροπίες προσαρμοστικότητας, η καμπάλα όμως και οι θεοσοφικές-νεοβουδιστικές και άλλες τάσεις πνευματικότητας της ‘Εποχής του Υδροχόου’, αν και υφέρπουν, δεν μπορούν ακόμα να έχουν τη δική τους αναγνωρίσιμη φωνή. Μιλούν και γράφουν, όσοι εμφορούνται από θεοσοφικού τύπου μυστικιστικές και γενικότερα ανορθολογικές δοξασίες, πάντοτε υπαινικτικά, συγκαλυμμένα, μέσω ερμητικών συμβολισμών, αλληγοριών, όχι μόνο από φόβο, αλλά πολύ συχνά υπό την αριστοκρατική πεποίθηση ότι η γνώση δεν αξίζει στους βέβηλους…».

Διαβάζοντας όλα αυτά θα ήθελα να υπερασπιστώ τις Θεοσοφικές αρχές (1) και να δημοσιεύσω μερικά αποσπάσματα από το άρθρο «Η Θεοσοφία και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος» του Κάρλος Καρντόσο Αβελίνε, «Το νόημα της Σβάστικας - Οι Ναζί εγκληματίες παραποίησαν αρχαίες ιδέες και σύμβολα των Ανατολικών φιλοσοφιών» και τέλος τα λόγια της ιδρύτριας του Θεοσοφικού Κινήματος Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ, μέσα από το βιβλίο της «Το Κλειδί της Θεοσοφίας» - (Η Θεοσοφία για τις μάζες). Λόγω προβλήματος χώρου είναι αδύνατον να δημοσιευθούν τα άρθρα ολόκληρα όμως μπορείτε να τα διαβάσετε στα αντίστοιχα link.

Βομβαρδισμένο λεωφορείο, Λονδίνο, 1940

© NMeM / Daily Herald Archive / Science & Society

«Η Θεοσοφία και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος» Κάρλος Καρντόσο Αβελίνε

Σε έναν κόσμο όπου ακόμα εν μέρει κυριαρχεί ο φανατισμός και οι τελετουργικές θρησκείες, είναι απόλυτα φυσικό να εξαπολύονται διάφορες επιθέσεις εκ των έσω και εκ των έξω εναντίον του Θεοσοφικού Κινήματος –που λειτουργεί μάλλον ως ειρηνικός πυροσβέστης των ψευδαισθήσεων.

Ένα παράδειγμα τέτοιων επιθέσεων είναι και διάφορα αβάσιμα κείμενα που κατηγορούν το Θεοσοφικό Κίνημα ότι πρόσκειται ευμενώς προς τον Ναζισμό και τον Φασισμό. Υπάρχουν διάφορες πηγές που διοχετεύουν παραπληροφόρηση πάνω στο ζήτημα της Θεοσοφίας και του Χιτλερισμού και θεωρούμε ότι πρέπει να δώσουμε στοιχεία για την πραγματική σχέση μεταξύ των δύο, περιλαμβανομένης και της περιόδου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Καθώς τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, θα ξεκινήσουμε εξετάζοντας την πραγματική κατάσταση, στη μία χώρα μετά την άλλη, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Τον Μάιο του 1940, το Ολλανδικό Τμήμα της Θεοσοφικής Εταιρείας του Αντυάρ έπαψε να λειτουργεί αμέσως μετά την Γερμανική εισβολή. Οι Θεοσοφικές δραστηριότητες εξακολούθησαν σε ιδιωτική βάση και κρυφά, αν και είχαν απαγορευτεί από τους Ναζί εισβολείς.

Στο Βέλγιο, στις 10 Μαΐου 1940, έγινε ο φοβερός βομβαρδισμός των Βρυξελλών. Ο βομβαρδισμός ακολουθήθηκε από λεηλασία όλων των βιβλιοθηκών ιδιωτικών ή όσων διέθετε η Στοά. Η Τζόζεφιν Ράνσομ γράφει ότι η Γενική Γραμματέας, δις Σερζ Μπριζί, μαζί με την θυρωρό, άναψαν μια τεράστια φωτιά, καθώς οι από αέρος επιδρομές συνεχίζονταν, και έκαψαν έτσι όλα τα έγγραφα που θα μπορούσαν να εκθέσουν τα μέλη. Η δις Σερζ Μπριζί κατέφυγε για λίγους μήνες στο Μπορντό. Όσο έλειπε η Γκεστάπο έκανε έρευνες στο σπίτι της. Πήραν τα βιβλία της και τις διαλέξεις της καθώς επίσης και τα βιβλία της έδρας του Τμήματος αλλά και όσα υπήρχαν στα σπίτια διακεκριμένων μελών στις Βρυξέλλες και Προέδρων των Στοών στις Επαρχίες. Τον Δεκέμβριο επέστρεψε και βρήκε το Τμήμα κλειστό. Ματαίως η Γκεστάπο απειλούσε να την τιμωρήσει εάν δεν βρισκόταν ο κατάλογος των μελών . Ποτέ δεν αποκαλύφτηκαν τα ονόματα.

Παρά τη ναζιστική κατοχή, συνεχίστηκαν να γίνονται κρυφά ορισμένες συναντήσεις των μελών της Εταιρείας του Αντυάρ. Το Θεοσοφικό κίνημα επανήλθε σε δραστηριότητα μόλις οι Σύμμαχοι απελευθέρωσαν τη χώρα.

Το Ελληνικό Τμήμα της Εταιρείας του Αντυάρ εξέδωσε ανακοίνωση προς όλους τους θεόσοφους παγκοσμίως αποκηρύσσοντας την εισβολή στην Ελλάδα εκ μέρους της Φασιστικής Ιταλίας του Μπενίτο Μουσολίνι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Βατικανό –που εδρεύει στη Ρώμη – υποστήριξε επίσημα τον Φασισμό στην Ιταλία.

Το Ιταλικό Τμήμα της Θεοσοφικής Εταιρείας είχε διαλυθεί το 1939 από τη Φασιστική Κυβέρνηση. Ανεπίσημα κάποια δραστηριότητα εξακολούθησε να υφίσταται ενώ άρχισε να ξαναδραστηριοποιείται το 1946.

Μετά την εισβολή στην Πολωνία, μέλη της Ουγγρικής Εταιρείας του Αντυάρ βοήθησαν πλήθη Πολωνών προσφύγων που έφτασαν στην Ουγγαρία, μερικοί από τους οποίους ήταν Θεόσοφοι.

Στη Γερμανία, το Θεοσοφικό κίνημα διαλύθηκε και τέθηκε εκτός νόμου από το 1939 μέχρι και το 1945. Λίγες μόνο συναντήσεις έλαβαν χώρα και αυτές κρυφά.

Η Θεοσοφική Εταιρεία της Πασαντένα και το United Lodge των Θεόσοφων ιδρύθηκαν στις ΗΠΑ – όπως και το Θεοσοφικό Κίνημα- και είναι, ακόμα και σήμερα, σε μεγάλη δραστηριότητα στη χώρα. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το περιοδικό «Θεοσοφία» που εξέδιδαν στο Λος Άντζελες συνεργάτες του ULT επέκρινε αρκετές φορές, συχνά με σύντομα σημειώματα, πτυχές και γεγονότα του πολέμου. Τόνιζε τι δυστυχίες προκαλούν οι πόλεμοι γενικά. Τέτοιες επικρίσεις γίνονταν με βάση την φιλοσοφική άποψη της ιερής σοφίας και της αρχαίας παράδοσης αλλά και τις αρχές της μη –βίας (αχίμσα) και της παγκόσμιας αδελφότητας.

http://www.blavatsky.gr/el/articles/47-various/314-theosophy-and-the-ii-world-war.html

Στο άρθρο «Το νόημα της Σβάστικας - Οι Ναζί εγκληματίες παραποίησαν αρχαίες ιδέες και σύμβολα των Ανατολικών φιλοσοφιών» διαβάζουμε:

Οι σπουδαστές της θεοσοφίας γνωρίζουν την παραχάραξη και την εγκληματική χρήση που έχουν υποστεί τα ιερά Ινδικά σύμβολα από τον Ναζισμό. Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα της χρήσης ενός ιερού συμβόλου για εγκληματικούς σκοπούς και μαγεία εναντίον της εξέλιξης είναι η χρήση του “σταυρού του Ζαϊνισμού” ή Σβάστικα. Αυτό το αρχαίο και μυστικιστικό σύμβολο σχολιάζεται εκτενώς από την Ε. Π. Μπλαβάτσκυ στο έργο της “Η Μυστική Δοξασία”. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν από πολλά έθνη σ' όλο τον κόσμο. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή θεϊκά σύμβολα στην Ασία, καθώς ανήκει τόσο στην Ινδουιστική όσο και στη Βουδιστική παράδοση.

Το θεοσοφικό κίνημα αντιτίθεται σε κάθε ολοκληρωτική ιδεολογία και τρέφει συμπάθεια προς τις δημοκρατικές διαδικασίες. Η Θεοσοφία είναι μια απόκρυφη πηγή και έμπνευση κινημάτων που συμβάλλουν στην ειρήνη και την ενότητα μεταξύ των εθνών, όπως ο ΟΗΕ. Ο Καταστατικός Χάρτης των Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σαλπίζει στο κείμενό του το ίδιο θεοσοφικό ιδεώδες της παγκόσμιας αδελφοσύνης.

Ο όρος «Άριος». Ο Ναζισμός παραποίησε τον όρο “Άριος”. Η λέξη σημαίνει “ευγενής” και χρησιμοποιείται στη “Μυστική Δοξασία” από την Έλενα Μπλαβάτσκυ για να προσδιορίσει το πέμπτο στάδιο της εξελικτικής διαδικασίας που εκτείνεται σε μια περίοδο πολλών εκατομμυρίων ετών. Η ιδέα της “Άριας φυλής” αναφέρεται στην πέμπτη φυλή και καλύπτει επτά υπο-φυλές πολυάριθμων εθνών που τα άτομα που τα απαρτίζουν έχουν διαφορετική φυσική εξωτερική εμφάνιση.

Από την άποψη της εσωτερικής φιλοσοφίας, αυτή καθαυτή, η αθάνατη ψυχή, η Θεία όψη κάθε ανθρώπινου όντος, περνά (ή ενσαρκώνεται σε) κάθε μία από τις διαιρέσεις των εξελικτικών κύκλων, περιλαμβανομένων των φυλών, των σφαιρών, των γύρων και των μανβαντάρα. Έτσι, δεν έχει νόημα να συσχετίζει κανείς τον όρο “Άριος” ή “Αρία” με κάποιο συγκεκριμένο κληρονομικό ή εθνολογικό χαρακτηριστικό ή με το χρώμα του δέρματος.

h ttp://www.blavatsky.gr/el/articles/47-various/315-the-meaning-of-swastika.html

«Το Κλειδί της Θεοσοφίας» - Θεοσοφία για τις μάζες, σελ. 228-231
…Ερώτηση: Νομίζετε ότι η Θεοσοφία είναι ικανή να συντελέσει στην εξαφάνιση αυτών των κακών, παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες της σύγχρονης εποχής μας;

Απάντηση: Αν τυχόν διαθέταμε περισσότερα χρήματα και οι Θεόσοφοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν καθημερινά για τον επιούσιο, πιστεύω πως θα μπορούσαμε.

Ερ: Πως; Φαντάζεστε ότι οι τόσο δυσνόητες και σκοτεινές διδασκαλίες σας ακόμη και για τους μορφωμένους, είναι δυνατόν να αφομοιωθούν από τις μάζες;

Απ: Ξεχνάτε ένα πράγμα: ότι ακριβώς η σύγχρονη μόρφωσή σας , που τόσο εξυμνείτε, δυσκολεύει την κατανόηση της Θεοσοφίας. Η φυσική διαίσθηση και αντίληψη της αλήθειας δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σας, γιατί το πνεύμα σας είναι γεμάτο προλήψεις και διανοητικές λεπτολογίες. Δεν χρειάζεται μεταφυσική, ούτε καν μόρφωση, για να δώσουμε σε έναν άνθρωπο να καταλάβει τις μεγάλες αλήθειες του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης.

…Οι Θεόσοφοι θα σας απαντήσουν ότι αυτή η πρόοδος και αυτός ο πολιτισμός, για τον οποίο υπερηφανεύεστε, δεν είναι παρά φωτάκια πυγολαμπίδων, που με την τρεμάμενη λάμψη τους φωτίζουν ένα βάλτο, που αποπνέει δηλητηριασμένα, θανατερά μιάσματα. Γιατί βλέπουμε τον εγωισμό, το έγκλημα, την ανηθικότητα και όλα τα δυνατά κακά, να ξεσπούν πάνω στη δυστυχισμένη ανθρωπότητα, ξεφεύγοντας από το κουτί αυτό της Πανδώρας, που ονομάζεται εποχή προόδου. Και όλα αυτά τα κακά ολοένα και αυξάνουν pari pasou μαζί με τον υλικό πολιτισμό σας. Σε μια τέτοια περίπτωση, πολύ προτιμότερη είναι η αδράνεια που βλέπουμε στις βουδικές χώρες.

Ερ: Τότε όλη αυτή η μεταφυσική και ο μυστικισμός, που σας απασχολούν τόσο, δεν έχουν, κατά βάθος, καμία σημασία;

Απ: Για τις μάζες όχι, γιατί εκείνο που προπαντός χρειάζονται είναι πρακτική καθοδήγηση και ενίσχυση. Έχουν όμως μεγάλη σημασία για τους μορφωμένους, που είναι οι φυσικοί ηγέτες της μάζας, και που η σκέψη και η δράση τους αργά ή γρήγορα ακολουθείται από το πλήθος. Η φιλοσοφία μόνο μπορεί να προφυλάξει έναν μορφωμένο άνθρωπο από την πνευματική αυτοκτονία της τυφλής πίστης σε μια ιδέα. Κατανοώντας τη λογική συνοχή και την αυστηρή συνέπεια, που υπάρχει στις αρχές της Ανατολής, αν όχι της Εσωτερικής Διδασκαλίας, φθάνει κανείς στην πεποίθηση ότι είναι αληθινές. Η πεποίθηση γεννάει τον ενθουσιασμό, και ο ενθουσιασμός λέει ο Bulwer Lytton (Άγγλος πολιτικός και ποιητής, 1803 –1873) «είναι η ιδιοφυΐα της ειλικρίνειας και χωρίς αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να νικήσει». Κι ο Emerson (Αμερικανός λέκτορας, και ποιητής, 1803 – 1882) πολύ ορθά παρατηρεί ότι «κάθε μεγάλη και κυρίαρχη κίνηση στα χρονικά του κόσμου είναι θρίαμβος του ενθουσιασμού».

Ερ: Και όμως η Θεοσοφία έχει πολλούς εχθρούς, και κάθε μέρα αποκτά και νέους αντιπάλους.

Απ: Αυτό ακριβώς δείχνει την βαθύτερη αξία της. Ο κόσμος μισεί μόνο εκείνο που φοβάται. Κανείς δεν κάνει τον κόπο να πολεμήσει ό,τι δεν απειλεί να ανυψωθεί πάνω από την μετριότητα.

Ερ: Ελπίζετε να μπορέσετε μια μέρα να μεταδώσετε αυτό τον ενθουσιασμό στις μάζες;

Απ: Γιατί όχι; Εκείνο που έχει βασική σημασία, είναι να ξεριζωθεί η τόσο γόνιμη αφορμή για κάθε έγκλημα και ανηθικότητα, η πίστη ότι είναι δυνατόν οι άνθρωποι να ξεφύγουν από τις συνέπειες των πράξεών τους. Όταν τους διδάξετε τους δύο πιο μεγάλους από όλους τους Νόμους, το Κάρμα και τη Μετενσάρκωση, και τους δώσετε να καταλάβουν και να αισθανθούν ποια είναι η πραγματική αξιοπρέπεια της ανθρώπινης φύσης, τότε θα αρχίσουν να αποφεύγουν το κακό, να φυλάγονται από αυτό, όπως και από ένα φυσικό κίνδυνο.

Ερ: Πως νομίζετε ότι τα μέλη μπορούν να βοηθήσουν στο έργο αυτό;

Απ: Πρώτα με τη μελέτη και κατανόηση των θεοσοφικών αρχών, ώστε να μπορούν να τις διδάξουν και σε άλλους, ιδιαίτερα στους νέους. Ύστερα με το να εξηγούν στον κόσμο τι είναι και τι δεν είναι η Θεοσοφία, διαλύοντας τις παρεξηγήσεις. Τρίτον, μέσω της διάδοσης των βιβλίων μας, τέταρτον υπερασπίζοντας το Θεοσοφικό Κίνημα από κάθε άδικη συκοφαντία. Πέμπτον και κυριότερο με το παράδειγμα της δικής τους ζωής.

Ερ: Όλα αυτά τα βιβλία που θεωρείτε τη διάδοσή τους τόσο σημαντική, δεν μου φαίνεται να προσφέρουν καμία πρακτική βοήθεια στην ανθρωπότητα. Αυτό δεν είναι πρακτική έκφραση αγάπης.

Απ: Εμείς έχουμε διαφορετική γνώμη. Νομίζουμε ότι ένα βιβλίο, που προσφέρει τροφή στη σκέψη του κόσμου, που φωτίζει και ενισχύει τα πνεύματα και τους δίνει τη δύναμη να συλλάβουν τις αλήθειες που διαισθάνονται κάπως ακαθόριστα, χωρίς να μπορούν να τις διατυπώσουν, νομίζουμε πως ένα τέτοιο βιβλίο προσφέρει πραγματική ουσιαστική βοήθεια. Θεωρούμε ότι η ανακούφιση της ψυχικής πείνας είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντική από την ικανοποίηση της σωματικής πείνας.

Όσον αφορά την πρακτική εκδήλωση ευσπλαχνίας τη σχετική με το σώμα των συνανθρώπων μας κάνουμε ό,τι, έστω και λίγο, μπορούμε. Σας έχω πει πολλές φορές ότι πολλοί από μας είναι φτωχοί. Όσοι από εμάς εργάζονται για το Θεοσοφικό Κίνημα το κάνουν δωρεάν και πολλές φορές προσφέρουν και χρήματα επιπλέον. Οι λίγοι που διαθέτουν τα μέσα για να μοιράζουν εκείνα που συνήθως ονομάζουμε ελεημοσύνες, ακολουθούν τις βουδικές οδηγίες και ενεργούν μόνοι τους, χωρίς να επιφορτίζουν άλλους, ούτε να στέλνουν τις προσφορές τους επιδεικτικά στους εράνους. Γιατί πριν από όλα ο Θεόσοφος έχει χρέος να λησμονεί την προσωπικότητά του.

----------------------
(1) Οι στόχοι του Θεοσοφικού Κινήματος είναι οι ακόλουθοι:

1. Ο σχηματισμός ενός πυρήνα Παγκόσμιας Αδελφότητας, αδιακρίτως φυλής, πίστης, χρώματος ή φύλου,

2. Η συγκριτική μελέτη των αρχαίων και νέων θρησκειών, φιλοσοφιών και επιστημών,

3. Η έρευνα των ανεξήγητων μυστηρίων της Φύσης καθώς και των ψυχικών και πνευματικών δυνάμεων του ανθρώπου.

Η πρώτη γνωριμία με τη Θεοσοφία

2011-08-19T01:53:00.000+03:00

Ο Τζέφρεϊ Φάρδινγκ στο άρθρο του «Ορισμός της Θεοσοφίας» αναφέρει:

…«Μπορεί να δοθεί ορισμός για τη Θεοσοφία; Σαν απάντηση, ας ακούσουμε τα λόγια της Ελενας Π. Μπλαβάτσκυ, που επελέγη από τους Δασκάλους ως Αντέπτ για να συντελέσει στην αποκατάσταση της Σοφίας στο Δυτικό κόσμο.

Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Ο Θεόσοφος» (the Theosophist) που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1879 η Μπλαβάτσκυ θέτει την ερώτηση «Τί είναι η Θεοσοφία;» και εξηγεί: «Η Θεοσοφία είναι η αρχαϊκή Σοφία- Θρησκεία, η εσωτερική διδασκαλία που ήταν κάποτε γνωστή σε κάθε αρχαία χώρα που είχε αξιώσεις στον πολιτισμό».

… «Θεοσοφία είναι η πίστη στη ΜΙΑ Θεότητα, πηγή όλης της ύπαρξης, το άπειρο που δεν μπορεί ούτε να κατανοηθεί ούτε να μαθευτεί, μόνο το σύμπαν ΤΗΝ αποκαλύπτει».

…«Για να ορίσουμε πλήρως τη Θεοσοφία, πρέπει να την εξετάσουμε από όλες τις απόψεις της. Ο εσωτερικός κόσμος δεν έχει κρυφτεί από όλους από αδιαπέραστο σκοτάδι. Με αυτή την ανώτερη διαίσθηση που αποκτιέται από τη Θεοσοφία – ή τη γνώση του Θεού, που μεταφέρει το νου από τον κόσμο της μορφής σε αυτόν του άμορφου πνεύματος, έχει κατορθώσει ο άνθρωπος, μερικές φορές σε κάθε εποχή και κάθε χώρα, να αντιληφθεί τα πράγματα μέσα στον εσωτερικό ή αόρατο κόσμο».

Και σε ένα μεταγενέστερο άρθρο στο Θεόσοφο επιμένει: «Ναι, η Θεοσοφία είναι η επιστήμη κάθε Θείου στον άνθρωπο και στη φύση. Είναι μελέτη και ανάλυση, μέσα από το γνωστό και το διαγνώσιμο, του άγνωστου, και κατά τα άλλα, ΑΔΙΑΓΝΩΣΤΟΥ». («Άπαντα Μπλαβάτσκυ, Τόμος V, σελ.353)»…

Το Θεοσοφικό Κίνημα δημιουργήθηκε το 1875, από την Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, τον Χένρυ Σ. Όλκοτ και τον Ουίλιαμ Χ. Τζατζ, με σκοπό την ανανέωση και αναμετάδοση της Αρχαίας Σοφίας στη Δύση. Το Κίνημα υπήρξε ένας σταθμός στη Δυτική κουλτούρα, γιατί έφερε στο φως πανάρχαια γνώση η οποία συμπορεύονταν με τη σοφία. Η γνώση αυτή ονομάστηκε ΘΕΟΣΟΦΙΑ (Θεός + Σοφία), και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την πνευματική και ηθική εκπαίδευση της ανθρωπότητας πέρα από τα περιορισμένα όρια της κοινωνίας, των προλήψεων και της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Λέγεται ότι η Θεοσοφία σε ανακαλύπτει και όχι το αντίθετο, και ότι όταν συμβεί αυτό ξέρεις ότι βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι. Είναι η Πνευματική Εσωτερική Γνώση η οποία είναι δύσκολο να περιγραφεί με λέξεις. Είναι σαν την αίσθηση ότι είσαι ελεύθερος και ότι για πρώτη φορά, μπορείς να πάρεις μια βαθιά αναπνοή. Συνειδητοποιείς ότι είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου, ότι έχεις την επιλογή να διαμορφώσεις την επόμενη ζωή σου αφού με τις σκέψεις μας καθώς και μέσα από τις πράξεις μας καθορίζουμε τον τρόπο με τον οποίο θα διαμορφώσουμε τις μελλοντικές ζωές μας.
Για τον λόγο αυτό η συνειδητοποίηση της ελευθερίας της σκέψης και της πράξης, και του ότι είμαστε άμεσα υπεύθυνοι και για τα δύο μπορεί να μας προκαλέσει δέος.

Η Θεοσοφία είναι για όλους, είτε είναι μέλος του Θεοσοφικού Κινήματος είτε όχι. Το να γίνει κάποιος μέλος δεν τον κάνει και Θεόσοφο. Υπάρχουν πολλοί Θεόσοφοι στον κόσμο που δεν είναι μέλη της κοινωνίας μας, αλλά ζουν τη θεοσοφική ζωή της αγάπης και του αλτρουισμού, προσωπικά όμως θα είμαι για πάντα ευγνώμων για το «κατευθυντήριο χέρι» που μέσα από κάποια ιδιαίτερα όνειρα και αρκετή έρευνα με οδήγησε στο Θεοσοφικό Κίνημα και ως εκ τούτου στη Θεοσοφία, για τους καινούριους ορίζοντες που άνοιξαν στη ζωή μου και οι οποίοι δεν μπορούν παρά μόνο να διευρύνονται.

Εσάς ΠΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΕ Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ;
Εάν θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας την εμπειρία σας μπορείτε να μας γράψετε.
Ανυπομονούμε να σας ακούσουμε.
E-mail: galano64@gmail.com

Θεοσοφικό Κίνημα Αθήνα ULT - Newsletter, Αύγουστος 2011

2011-08-02T23:42:00.000+03:00

Τι είναι αυτοπεποίθηση;
Κατά τη θεοσοφική άποψη αυτοπεποίθηση είναι η εμπιστοσύνη στον Εαυτό, και αφορά βέβαια στον ανώτερο Εαυτό. Αυτό δίνει ατομική υπευθυνότητα, ανεξαρτησία και αυτοδυναμία. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας δεν αποκλείει την εμπιστοσύνη στους άλλους.
Η εμπιστοσύνη δεν είναι ποτέ τυφλή όταν συμβαδίζει με τη σοφία. Ένα από τα αποτελέσματά της είναι να νιώθεις ένα ήρεμο κουράγιο. Αυτό, βέβαια, πηγάζει από τη γνώση ότι υπάρχει ένας εσωτερικός εαυτός που γνωρίζει, συμπονεί, ωθεί προς το ορθό και την πραγμάτωση του αρχέτυπου νόμου. Η αυτοπεποίθηση είναι απόρροια της εμπιστοσύνης μας προς τον Θείο Νόμο.
Η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ λέει πως όταν κάποιος είναι ταυτισμένος με τον ανώτερο Εαυτό, είναι σταθερά ταυτισμένος με τον Νόμο και με τις όποιες αντισταθμίζουσες δράσεις του μέσω των οποίων επανακτώνται η ισορροπία και η δικαιοσύνη.
Όταν εμπιστεύεται κανείς τον Νόμο, εμπιστεύεται την ίδια τη Μονάδα του (άτμα-μπούντι) όπως και τις άλλες Μονάδες. Νόμος, Μονάδες, και σύμπαν είναι ένα ένα στη διάρκεια της εκδήλωσης. Η εμπιστοσύνη στον νόμο, στη ζωή και στον ανώτερο εαυτό δίνει θάρρος και προσδιορίζει την ατραπό που ακολουθώντας την κανείς σμιλεύει τα ελαττώματά του και εξελίσσεται πνευματικά.
Νόμος είναι αυτό που εκφράζει τη Θεία Σκέψη και τη Θεία Καρδιά. Σε μας εκδηλώνεται με φυσικούς νόμους και με αυτό που το λέμε "ήθος" που είναι ο ρυθμιστής της δικαιοσύνης, της αδελφότητας, της ανιδιοτέλειας και της θυσίας για τον συνάνθρωπο. Ο εκφραστής του Νόμου στην εσωτερική μας φύση, είναι ο ανώτερος Εαυτός.
Όσοι εμπιστεύονται τη Θεοσοφία και τον Εαυτό τους προσπαθούν, ξανά και ξανά, να δρούν ανάλογα με τον Νόμο. Η προσπάθεια είναι μια σιωπηλή πράξη που φέρνει πάντοτε ένα αποτέλεσμα και η σταθερή πρόοδος γεννάει πραγματική εμπιστοσύνη η οποία τελικά καταλήγει σε αυτό που ονομάζουμε «πίστη». Αυτό το είδος της πίστης επιδιώκει να κατακτήσει ο θεόσοφος, γιατί αυτή στηρίζεται στην προσωπική του εμπειρία την οποία αποκτά με τη δική του προσπάθεια και δράση.

Το Εγώ και το στράτευμά του

Ο άνθρωπος είναι ένα σύνολο στοιχείων φυσικών και ψυχολογικών– ένας οργανισμός - τον οποίο διατάσσει το Εγώ, ενώ οι διαφορετικές αρχές και τα σώματα με όλες τις υποδιαιρέσεις τους αποτελούν το στράτευμά του στο οποίο υπάρχουν όλα τα είδη συνειδητότητας και όλες οι δράσεις που είναι δυνατό να υφίστανται σε τούτο το ηλιακό σύστημα. Οι Πνευματικοί Διδάσκαλοι είναι Εγώ που έχουν θέσει το στράτευμά τους υπό πλήρη έλεγχο και πειθαρχία και για τούτο έχουν τη δύναμη να δρουν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση σε κάθε πεδίο του όντος.

Ο άνθρωπος δεν έχει πετύχει ακόμη την πειθαρχία του συνόλου του εαυτού του. Ο οργανισμός του έχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία, όμως, ο ίδιος δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του και το στράτευμα που είναι στη διάθεσή του. Του λείπει κυρίως η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και η γνώση του τί να κάνει και το πώς να το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει στη διάθεσή του το στράτευμα και ότι δεν έχει γίνει ακόμη ο στρατηγός του. Μπορεί να προστάζει και να έχει δύναμη του δικού του στρατεύματος, γιατί μόνον αυτός έχει στρατολογηθεί για τούτο και κανένας άλλος. Μόνο σ’αυτόν έχει δοθεί η κλήτευση να πολεμήσει τα άτακτα στοιχεία του, να τα ελέγξει, να τα κυριαρχήσει, να τα υποτάξει στον εσωτερικό Εαυτό και στον Θείο Νόμο. Πότε είναι θρασύς και πότε συνεσταλμένος, πότε αποφασιστικός ή ταλαντευόμενος, άλλοτε πολύ αυστηρός ή πολύ χαλαρός.

Αυτός είναι ο μέσος άνθρωπος ο οποίος με πολύ κόπο και προσωπική οδύνη αρχίζει να αναγνωρίζει την εσωτερική του πραγματικότητα και να προσανατολίζεται προς το φως της ψυχής του. Στο Μπαγκαβάτ Γκιτά, το «Το Θείο Άσμα», με τον Αρτζούνα να εκπροσωπεί τον άνθρωπο της ανάγκης και τον πόλεμο που στήνει με το στράτευμα του κατώτερου εαυτού του, παρουσιάζεται ο αγώνας ανάμεσα στην προσωπικότητα και την ψυχή.

Ο Αρτζούνα είναι ο άνθρωπος ή η ψυχή που αναζητά το φως, ενώ ο Κρίσνα είναι ένα από τα αβατάρ ή τις εκδηλώσεις του θεού ανάμεσα στους ανθρώπους και είναι επίσης ο Ανώτερος Εαυτός. Ο Αρτζούνα ως ένας άνθρωπος με αισθήσεις βρίσκεται στην ανάγκη είτε να πολεμά είτε να αρχίζει μια μάχη και βρίσκεται πάντοτε στην ανάγκη να ζητά συμβουλή. Αυτήν μπορεί να την πάρει μόνον από τον ανώτερο Εαυτό ή τη "Φωνή της Συνείδησης".
Ο Αρτζούνα είναι ο άνθρωπος στον κόσμο εξαιτίας του κάρμα του και πρέπει να πολεμήσει στη μάχη που ο ίδιος έχει προκαλέσει. Ο στόχος του Αρτζούνα είναι να ξανακερδίσει ένα βασίλειο – αυτό είναι το θείο βασίλειο από το οποίο κατέβηκε και στο οποίο θα πρέπει να ξαναβρεθεί - αφού προηγουμένως αποσπαστεί από όλες τις προσκολλήσεις που έχει σχηματίσει η προσωπικότητά του. Ο διάλογος ανάμεσα στον Αρτζούνα - που είναι η προσωπικότητα με το στράτευμά της - και τον Κρίσνα που είναι ο ανώτερος Εαυτός ή ο Δάσκαλος - μας διδάσκει ότι ο αγώνας μας για την κατάκτηση του ουράνιου βασιλείου είναι ένας προσωπικός αγώνας, μια ατομική προσπάθεια που καθοδηγείται και εμπνέεται από τη συμπόνια Εκείνων που θυσιάζονται για την πνευματική εξέλιξη των δέσμιων της ύλης.

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Τι δεν είναι το σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα

2011-07-20T01:37:00.006+03:00

Απόσπασμα από το βιβλίο της Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ "Το Κλειδί της Θεοσοφίας", κεφάλαιο δεύτερο.

Ερώτηση: Λέτε ότι οι διδασκαλίες σας δεν είναι αναβίωση του Βουδδισμού. Μήπως τότε αποτελούν απλή αντιγραφή της νεοπλατωνικής Θεοσοφίας;
Απάντηση: Όχι. Στις ερωτήσεις σας αυτές θα απαντήσω με ένα απόσπασμα από τη διάλεξη του Δρ. J. Buck, μέλους της Θεοσοφικής Εταιρείας, στο Θεοσοφικό Συνέδριο του Σικάγου τον Απρίλιο του 1889 με θέμα: "Θεοσοφία". Κανένας Θεόσοφος δεν κατάλαβε καλύτερα και δεν διατύπωσε με τόση ακρίβεια την πραγματική ουσία της Θεοσοφίας:

"Η Θεοσοφική Εταιρεία οργανώθηκε με σκοπό τη διάδοση των θεοσοφικών αρχών και την προώθηση του θεοσοφικού τρόπου ζωής. Η σύγχρονη Θεοσοφική Εταιρεία δεν είναι η πρώτη στο είδος της. Έχω υπόψη μου ένα τόμο με τίτλο: "Θεοσοφικές εργασίες της Εταιρείας της Φιλαδέλφειας" Λονδίνο 1679, και ένα άλλο "Εισαγωγή στη Θεοσοφία" ή "Επιστήμη του Μυστηρίου του Χριστού, δηλ. της Θεότητας, της Φύσης και του Πλάσματος", Λονδίνο 1855. Περιλαμβάνει τη φιλοσοφία όλων των ενεργητικών Δυνάμεων της Ζωής, των μαγικών και πνευματικών. Αποτελεί οδηγό για την υπέρτατη Αγνότητα, Αγιότητα και Ευαγγελική Τελειότητα, καθώς και για την απόχτηση της θείας ενόρασης.
Η αφιέρωση αυτού του βιβλίου είναι η ακόλουθη: "Προς τους σπουδαστές πανεπιστημίων, κολλεγίων και σχολείων της Χριστιανοσύνης. Προς τους καθηγητές της Μεταφυσικής επιστήμης, της Μηχανικής, της Φυσικής σε όλες τις μορφές. Στους μορφωμένους γενικά άντρες και γυναίκες Ορθόδοξης βασικής πίστης. Προς όλους τους πιστούς ρηχών και σφαλερών αιρέσεων, στους ρασιοναλιστές και σκεπτικιστές κάθε είδους. Στους Μουσουλμάνους τους προικισμένους με λογικό και φωτισμένο πνεύμα, στους Πατριάρχες των ανατολικών θρησκειών, ιδιαίτερα στους ιερείς και ιεραποστόλους των βαρβάρων λαών ή των πολιτισμένων λαών, αφιερώνεται ταπεινά και φιλικά αυτή η εισαγωγή στη Θεοσοφία ή Επιστήμη της βάσης και του μυστηρίου όλων των πραγμάτων".

Τον επόμενο χρόνο (1855) παρουσιάστηκε ένας άλλος τόμος από 600 σελίδες, με τίτλο "Θεοσοφικά Ανάμικτα". Εκδόθηκε σε 500 αντίτυπα που μοιράστηκαν δωρεάν σε βιβλιοθήκες και πανεπιστήμια. Αυτές οι πρώτες και αρκετά πολυάριθμες κινήσεις γεννήθηκαν μέσα στην ίδια τη Εκκλησία. Πρωτεργάτες τους υπήρξαν άνθρωποι ευσεβέστατοι, με σοβαρό χαρακτήρα και ανεπίληπτη φήμη. Όλα τους τα γραφόμενα διατηρούν την ορθόδοξη μορφή και χρησιμοποιούν χριστιανικές εκφράσεις. Όλα αυτά αποτέλεσαν προσπάθειες ερμηνείας των χριστιανικών γραφών στο βαθύτερό τους νόημα, για την καλύτερη κατανόηση της θεοσοφικής ζωής. Αυτά τα έργα σύντομα ξεχάστηκαν και τώρα γενικά είναι άγνωστα. Σκοπός τους ήταν η αναγέννηση του κληρου, το ξαναζωντάνεμα της αληθινής ευσέβειας, και αυτό δεν τα διευκόλυνε καθόλου να βρουν καλή υποδοχή. Και μόνο η λέξη "αίρεση" ήταν τότε αρκετή να ρίξει στα τάρταρα τέτοιου είδους ουτοπίες.
Στην εποχή της Μεταρρύθμισης ο John Reuchlin προσπάθησε κάτι ανάλογο με εξίσου μικρή επιτυχία, παρόλο που ήταν επιστήθιος φίλος του Λούθηρου. Όλοι οι μεταρρυθμιστές λάβαιναν την ειδοποίηση -όπως ο Παύλος από τον Φήστο- ότι είχαν τρελαθεί από την πολλή γνώση και ότι θα ήταν επικίνδυνο να προχωρήσουν περισσότερο. Αν αφήσουμε κατά μέρος την πολυλογία αυτών των συγγραφέων, και πάμε στο βάθος του ζητήματος, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά τα έργα είναι απόλυτα θεοσοφικά. Βασίζονται στη γνώση του ανθρώπου για την ίδια του τη φύση και την ανώτερη ζωή της ψυχής. Η σύγχρονη θεοσοφική κίνηση κατηγορήθηκε μερικές φορές ότι είναι προσπάθεια προσηλυτισμού των Χριστιανών στο Βουδδισμό. Σε όλες τις εποχές βρέθηκαν άνθρωποι κατανόησαν λίγο ή πολύ τις θεοσοφικές αρχές και προσπάθησαν να προσαρμόσουν τη ζωή τους σε αυτές. Η θεοσοφική διδασκαλία δεν ανήκει αποκλειστικά σε καμία θρησκεία, δεν περιορίζεται από καμία εποχή και καμία Εταιρεία. Είναι η δικαιωματική κληρονομιά κάθε ανθρώπινης ψυχής. Κάθε άτομο οφείλει να διαμορφώσει τη δική του ορθοδοξία σύμφωνα με τη φύση του και τις ανάγκες του, καθώς και με την ποικιλόμορφη πείρα του. Έτσι εξηγείται, γιατί εκείνοι που φαντάζονται ότι η Θεοσοφία είναι μια νέα θρησκεία, μάταια ζήτησαν να βρουν τα δόγματά της και την τελετουργία της. Δόγμα της είναι να μένει πιστή στην Αλήθεια και τελετουργία της να "τιμάει" κάθε αλήθεια προσαρμόζοντας σε αυτή την πράξη ".
Βλέποντας τις ποικίλες γνώμες και φαντασιοπληξίες σχετικά με το θεοσοφικό κίνημα διαπιστώνει κανείες πόσο δυσνόητη από τον πολύ κόσμο είναι η αρχή της Παγκόσμιας Αδελφότητας. Η ίδρυση αυτού του κινήματος βασίζεται πάνω σε αυτόν τον μοναδικό σκοπό: την ουσιαστική αδελφοσύνη των ανθρώπων. Κατηγορήθηκε για αντιχριστιανική, για βουδδιστική, παρόλο που θα μπορούσε να είναι και τα δύο αφού οι εμπνευσμένοι ιδρυτές και της μιας και της άλλης θρησκείας είχαν για βάση της διδασκαλίας τους και για βίωμα της ζωής τους την αδελφότητα. Θεώρησαν επίσης τη Θεοσοφία σαν συγκαλυμμένο αρχαίο μυστικισμό κάτω από ένα καινούριο όνομα. Στην πραγματικότητα πολλές έως τώρα εταιρείες ιδρύθηκαν κατά καιρούς με βασική τους επιδίωξη τον αλτρουισμό, την αδελφότητα, με πολλές και διάφορες ονομασίες. Οι σκοποί τους και οι αρχές τους ήταν όμοιες με τους σκοπούς του σύγχρονου Θεοσοφικού Κινήματος. Σε όλες αυτές τις εταιρείες η βασική τους αρχή ήταν η ίδια, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα, δημιουργήματα διαφορετικών περιστάσεων. Πολλοί άνθρωποι όμως λογαριάζουν περισσότερο τα δευτερεύοντα και παραβλέπουν ή αγνούν τα πρωτεύοντα".

Δεν μπορούσε να δοθεί καλύτερη απάντηση στις ερωτήσεις σας από αυτή που έδωσε ένας από τους πιο αξιόλογους θεοσόφους μας.

Ερώτηση: Τότε ποιο σύστημα εκτός από τη βουδδιστική ηθική, ακολουθείτε ή προτιμάτε;
Απάντηση: Όλα και κανένα. Δεν είμαστε ιδιαίτερα προσκολλημένοι σε καμία θρησκεία, σε καμία φιλοσοφία. Συλλέγουμε το καλό όπου το συναντήσουμε. Εδώ θα πρέπει να σας πούμε πως η Θεοσοφία, όπως όλα τα παλιά συστήματα, χωρίζεται σε δύο τμήματα: το εξωτερικό και το εσωτερικό.
Ερώτηση: Ποια είναι η διαφορά;
Απάντηση: Τα μέλη είναι ελεύθερα να πρεσβεύουν όποια θρησκεία ή φιλοσοφία θέλουν, και καμία αν προτιμούν. Αρκεί να συντονίζονται με ένα από τους τρεις σκοπούς του κινήματός μας (1). Σκοπός του θεοσοφικού κινήματος είναι η διάδοση της ιδέας της αδελφότητας στον πρακτικό τομέα της ζωής και όχι στον θεωρητικό. Τα μέλη μπορεί να είναι Χριστινοί ή Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Βουδδιστές, Βραχμανιστές, υλιστές, δεν έχει σημασία. Κάθε όμως μέλος πρέπει να είναι ένας φιλάνθρωπος, ένας σπουδαστής ή ερευνητής κάθε αρχαίας φιλοσοφίας, ή ακόμη μελετητής στο πεδίο της ψυχικής έρευνας. Με μια λέξη, πρέπει να συντελεί, όσο μπορεί, στην πραγματοποίηση του ενός τουλάχιστον από τους σκοπούς του κινήματος, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να γίνει μέλος. Τέτοια είναι τα περισσότερα μέλη στο "εξωτερικό" τμήμα που χωρίζονται σε ελεύθερα και προσκολλημένα μέλη (2).
Με αυτό δεν πρέπει να νομίσουμε πως είναι Θεόσοφοι de facto, στην ουσία δηλαδή. Το ότι γίνονται μέλη, γιατί έχουν γραφτεί στη Θεοσοφική Εταιρεία δεν σημαίνει ότι έγιναν κιόλας θεόσοφοι, εφόσον δεν έχουν αποκτήσει την έννοια των θείων σχέσεων και πραγμάτων. Δεν είναι Θεόσοφος εκείνος που καταλαβαίνει και ερμηνεύει τη Θεοσοφία κατά τον δικό του, εγωιστικό και στενό τρόπο. Μια παροιμία λέει: "Καλό είναι ό,τι γίνεται καλό", κατά τον ίδιο τρόπο θα πούμε "Θεόσοφος είναι εκείνος που γίνεται στην πράξη θεόσοφος".

***

Σημειώσεις:

1. Οι σκοποί του Θεοσοφικού Κινήματος: 1. Ο σχηματισμός πυρήνα παγκόσμιας αδελφότητας των ανθρώπων, χωρίς διάκριση φυλής, χρώματος, φύλου, τάξης ή θρησκείας. 2. Η διάδοση της μελέτης των ιερών γραφών όλων των θρησκειών. 3. Η έρευνα των απόκρυφων μυστηρίων της φύσης και ιδιαίτερα των ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου, που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση ακόμη.
2. Προσκολλημένα είναι τα μέλη, που ανήκουν σε μια στοά της Θεοσοφικής Εταιρείας. Ελεύθερα είναι εκείνα που δεν ανήκουν σε καμία στοά.

Η επιστολή της Ενωμένης Στοάς Θεοσόφων (ULT)

2011-07-08T00:22:00.002+03:00

United Lodge of Theosophists

A VOLUNTARY ASSOCIATION OF STUDENTS OF THEOSOPHY

245 WEST 33RD STREET, LOS ANGELES, CALIFORNIA 90007, USA

Ιούνιος 25, 2011

Αγαπητοί φίλοι και εταίροι,
Ο παρών κύκλος είναι ένα σύνθετο μίγμα διαμάχης, καιροσκοπίας και απληστίας, καθώς καινούριες σκέψεις και παλιά πρότυπα της ανθρώπινης συμπεριφοράς συγκρούονται, και ο ίδιος ο πλανήτης φαίνεται να εισέρχεται σε μια περίοδο βαθιάς αλλαγής και αναστάτωσης.

Για τους σπουδαστές της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και του Ουϊλλιαμ Τζατζ, τέτοιες αντιπαραθέσεις ούτε ξαφνιάζουν ούτε ταράσσουν, αλλά είναι ζωντανά παραδείγματα ως προς το γιατί το έργο των συντρόφων της Θεοσοφίας – αυτών που έχουν ευθυγραμμιστεί με τη βαθιά ανάγκη «του Μεγάλου Ορφανού-Ανθρωπότητας»- είναι απαραίτητο.
Αυτό το έργο είναι συνάμα απλό αλλά και αρκετά βαθύ: πρόκειται για το αντίδοτο της απόγνωσης που η Θεοσοφία πρέπει να διατηρεί ζωντανό για όσους δυσκολεύονται να αντιληφθούν τη μεγαλύτερη σημασία του κύκλου, τη θέση τους μέσα σ’αυτόν και την απορία τους για το πώς μπορούν να βοηθήσουν εκείνους που υποφέρουν.
Το United Lodge of Theosophists έχει ως αποστολή να στηρίζει αυτό το έργο και στις 25 Ιουνίου που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ρόμπερτ Κρόσμπι, προσκαλεί όλους τους συνεργάτες «να επιβεβαιώνουν τους κοινούς δεσμούς και να αναζωογονούν ό,τι ενσωματώνει το U.L.T.”
«Το Θεοσοφικό έργο δέχεται ότι όλα τα ανθρώπινα όντα είναι ψυχές σε εκδήλωση, ότι είναι ικανά να αποφασίζουν για τους εαυτούς τους και ότι, αργά ή γρήγορα, θα γνωρίσουν τις μεγάλες αλήθειες της Θεοσοφίας. Το U.L.T. είναι ο χώρος για όσους έχουν αποφασίσει να αρχίσουν τώρα.» (The United Lodge of Theosophists: its Mission and its Future, 20-21)

Τι είναι αυτό που απαρτίζει έναν τέτοιο χώρο; Πώς μπορεί να λειτουργεί; Τι θα έκανε ένας τέτοιος χώρος; Σε απάντηση ο Ρόμπερτ Κρόσμπυ το περιέγραψε ως έναν χώρο όπου η ομοιότητα του στόχου, του σκοπού και της διδασκαλίας εξασφαλίζει «μια ενωτική πνευματική δύναμη που απορρέει από την αδελφότητα» και η οποία δεν χρειάζεται καμία άλλη εξουσιαστική αρχή. Ως προς τις δραστηριότητες αυτού του ενωτικού χώρου, πρόβλεψε τα εξής:
«… ανοιχτές συναντήσεις, δημόσιο έργο στο οποίο προεξέχει η Θεοσοφία και η αδελφότητα. Επικοινωνία μεταξύ των ομάδων ελεύθερη και συχνή. Συγκριτική των μεθόδων της εργασίας που εφαρμόζουν οι τοπικές ομάδες, αλληλοβοήθεια, εξυπηρέτηση του Μεγάλου Κινήματος προς όλες τις δυνατές κατευθύνσεις και η εφαρμογή του μόττο «Να είμαστε Θεόσοφοι: να εργαζόμαστε για τη Θεοσοφία.» (The Friendly Philosopher, 411)

Η φύση αυτού του έργου είναι εμφανής: σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, σε οποιαδήποτε γλώσσα και κάτω από οποιαδήποτε περίπτωση, το U.L.T. κατόρθωσε από το 1909 να εφαρμόζει μια βαθιά μελέτη των θεοσοφικών διδασκαλιών. Ακολουθώντας τις αρχές της διακήρυξης του U.L.T. και εστιαζόμενο στα φώτα των «Τριών Θεμελιωδών Προτάσεων», οι σπουδαστές αποφασίζουν για το πώς θα ξεκινήσουν, θα συνεχίσουν και θα δυναμώσουν αυτή τη μελέτη. Στις διαλέξεις, στις δημόσιες συζητήσεις, στις ομάδες μελέτης, στα σεμινάρια και στα εργαστήρια, στις ερωτήσεις που γίνονται και στο νόημα του κειμένου, η συμμετοχή είναι συλλογική.
Ο προσωπικός νους ανησυχεί μόνο επιφανειακά: τα κείμενα είναι πολύ δύσκολα ή πολύ απλοϊκά, παλιομοδίτικα ή άσχετα με την προσωπική μας ανάγκη. Επίσης, καθώς η ορολογία της διδασκαλίας μπορεί να θεωρηθεί μια ξένη γλώσσα, απαιτεί μια επιπλέον προσπάθεια του σπουδαστή να συντονιστεί με το βάθος των ιδεών μάλλον παρά με τη μετάφρασή τους. Η κατανόηση έρχεται με τη μελέτη , την ακρόαση, την έρευνα, την σκέψη, τη συσχέτιση και την πείρα και αυτό που συμπληρώνει και ολοκληρώνει την σπουδή μας, είναι κυρίως αυτή η μάθηση να ευεργετεί τους άλλους. Αυτή η συνεργατική προσπάθεια απελευθερώνει την ψυχή και κρατά τη διδασκαλία ζωντανή, προστατευμένη από την προσοχή μας και την αναπτυσσόμενη συνειδητότητά μας σχετικά με το βάθος, τη χρησιμότητα και την πραγματικότητά της.
Μια τέτοια ανοιχτή έρευνα υποθέτει ότι κάθε νους είναι μοναδικός, και αντικατοπτρίζει διαφορετικές όψεις της διδασκαλίας. Η ομαδική εργασία δημιουργεί «ένα ζωντανό εργαστήρι» αλληλέγγυας υπηρεσίας, με τον μοναδικό «δάσκαλο» να είναι τα θεοσοφικά κείμενα και του καθενός η διαίσθηση και θέληση. Και ο σύνδεσμος μεταξύ των σπουδαστών δεν ανήκει σε κάποια οργάνωση αλλά βασίζεται σε αμοιβαία μελέτη και βοήθεια, και τα δύο να αναπτύσσουν ανεξαρτησία αλλά και να διαπλέκουν μια εσωτερική εξάρτηση και να καταλήγουν στον σχηματισμό ενός «πυρήνα παγκόσμιας Αδελφότητας».
Αυτός ο δεσμός και πυρήνας κρατάει την εσωτερική σύνδεση, συχνά αόρατη, μεταξύ όλων εκείνων που μελετούν Θεοσοφία, και αυτό οφείλεται στην επιλογή ή τη συνθήκη, μακριά από τα κέντρα εργασίας που το «εξωτερικό μάτι» τα ονομάζει «στοές». Κρατώντας αυτόν τον δεσμό αόρατο αλλά πραγματικό, εγκαρδιώνει αυτούς που είναι μόνοι, ενώ θυμίζει σε εκείνους που μελετούν μαζί την υπευθυνότητά τους προς το μεγαλύτερο σύνολο. Όλοι οι σπουδαστές, «οπουδήποτε και οποτεδήποτε βρίσκονται» αντιλαμβανόμαστε ότι η ίδια η διδασκαλία μας ωθεί, καθώς μελετάμε, να βάλουμε κατά μέρος τις προσωπικές μας τάσεις, να διευρύνουμε τις απόψεις μας και να συλλάβουμε το σύνολο και όχι μόνο τα εύκολα σημεία του.
Η μελέτη των γραπτών των Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και Ου.Τζατζ – με συνέχεια, υπομονή και απόφαση – εξασφαλίζει έναν αποτελεσματικό τρόπο κατάλυσης της περιστασιακής μας ψευδαίσθησης. Η κατευθύνουσα δύναμη πίσω από τούτη την ανάπτυξη δεν είναι ούτε ένας εξωτερικός «γκουρού» ούτε μια προβλέψιμη συνταγή, αλλά προέρχεται από το δώρο του ανθρώπινου νου όταν μετασχηματίζεται στην πραγματική του ταυτότητα που είναι ο πνευματικός νους. Αυτή η σοβαρή αναζήτηση, ανοιχτή προς όλους, είναι το καθήκον και ο στόχος του United Lodge of Theosophists.

Με αδελφικούς χαιρετισμούς,
The United Lodge of Theosophists

Πηγή:
http://www.blavatsky.gr/el/articles/1-theosophy/316-the-ult-letter-2011.html

Ο διαλογισμός "διώχνει" τις υποτροπές της κατάθλιψης

2011-06-02T02:41:00.000+03:00

Πηγή: Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», 26-5-2011 (Υγεία).

Μελέτες έχουν δείξει ότι ο διαλογισμός αποτρέπει τις υποτροπές της κατάθλιψης, ίσως προκαλώντας αλλαγές στα τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη μάθηση και το άγχος. Μια νέα μελέτη υποδηλώνει ότι η δράση του μπορεί να οφείλεται στην τροποποίηση εγκεφαλικών κυμάτων που λέγονται «άλφα ρυθμοί» και συμβάλλουν στη ρύθμιση της μετάδοσης των αισθητηρίων ερεθισμάτων από τον περιβάλλοντα χώρο.

Όπως γράφει η εφημερίδα «New York Times», επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ χώρισαν 12 υγιείς εθελοντές σε δύο ομάδες. Οι μισοί ακολούθησαν επί οκτώ εβδομάδες ένα πρόγραμμα διαλογισμού για καταπράυνση του στρες και οι άλλοι μισοί δεν έκαναν διαλογισμό.
Σε τακτά χρονικά διαστήματα, οι ερευνητές υπέβαλλαν τους εθελοντές σε μια εξέταση που λέγεται «μαγνητοεγκεφαλογραφία» (MEG) για να καταγράφουν τα ηλεκτρικά κύματα σε μία περιοχή του εγκεφάλου που επεξεργάζεται τα μηνύματα από το αριστερό χέρι. Στη διάρκεια της εξέτασης, κάθε εθελοντής έπρεπε να συγκεντρώνει την προσοχή του στο αριστερό χέρι ή στο αριστερό πόδι του.
Στο τέλος των οκτώ εβδομάδων, η MEG έδειξε πως οι άλφα ρυθμοί όσων εθελοντών είχαν κάνει διαλογισμό άλλαζαν πιο γρήγορα και πιο έντονα.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; «Όταν κάποιος διαβάζει ή γράφει σε ένα θορυβώδες περιβάλλον, χρησιμοποιεί τους άλφα ρυθμούς σαν διακόπτη ήχου για να απομονώνει τα νευρικά κύτταρα που συλλέγουν τους ήχους από το περιβάλλον», εξηγεί η νευροεπιστήμονας δρ Κάθριν Ε. Κερ, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Brain Research Bulletin».
«Όλοι το κάνουμε έως έναν βαθμό, αλλά αποδεικνύεται πως όσοι κάνουν διαλογισμό είναι πολύ πιο αποδοτικοί σε αυτό».

Κάρμα & επαναγεννήσεις (Μυστική Δοξασία)

2011-05-30T01:44:00.002+03:00

Ο τροχός του Κάρμα

Απόσπασμα από τη «Μυστική Δοξασία», II, 303-306 (ελληνική έκδοση, τόμος III, σελ. 350 - 353).

…Συχνά γίνονται ερωτήσεις για το Κάρμα και τις επαναγεννήσεις και φαίνεται να υπάρχει μεγάλη σύγχυση πάνω στο θέμα. Αυτοί που βρίσκονται σε μεγαλύτερη σύγχυση είναι όσοι ανατράφηκαν με τη χριστιανική πίστη και εκπαιδεύτηκαν με την ιδέα ότι μια νέα ψυχή δημιουργείται από το Θεό για κάθε νεογέννητο βρέφος. Ρωτούν αν σ’ αυτή την περίπτωση ο αριθμός των ενσαρκωμένων Μονάδων πάνω στη γη είναι περιορισμένος, οπότε και παίρνουν καταφατική απάντηση. Γιατί όσο αμέτρητος κι αν είναι για την αντίληψή μας ο αριθμός των ενσαρκωμένων μονάδων, ωστόσο θα πρέπει να υπάρχει κάποιο όριο. Αναφέρθηκε ότι το Κάρμα –Νέμεσις, δούλη του οποίου είναι η Φύση, τακτοποίησε τα πάντα με τον πιο αρμονικό τρόπο, και επομένως η καινούρια εισροή ή άφιξη νέων Μονάδων σταμάτησε μόλις η Ανθρωπότητα έφτασε στην πλήρη φυσική της ανάπτυξη. Καμία καινούρια Μονάδα δεν ενσαρκώθηκε μετά από το μέσον των Ατλάντειων. Επομένως, ας θυμηθούμε ότι – εκτός από την περίπτωση μικρών παιδιών και ατόμων που η ζωή τους κόπηκε απότομα από κάποιο ατύχημα- καμία πνευματική Οντότητα δεν μπορεί να ενσαρκωθεί πριν περάσει μια περίοδος πολλών αιώνων, αυτά τα χάσματα και μόνο δείχνουν ότι ο αριθμός των Μονάδων είναι αναγκαστικά περιορισμένος και καθορισμένος. Άλλωστε ένα λογικό χρονικό διάστημα πρέπει να δοθεί και στα άλλα ζώα για τη δική τους εξελικτική πρόοδο.

Εξ’ αυτού προέρχεται και ο ισχυρισμός ότι πολλοί από μας επεξεργάζονται τώρα τα αποτελέσματα κακών καρμικών αιτιών που δημιουργήθηκαν από μας μέσα σε ατλάντεια σώματα. Ο Νόμος του ΚΑΡΜΑ είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με το νόμο της Μετενσάρκωσης.

Μόνο η γνώση των συνεχών επαναγεννήσεων της μίας και της αυτής ατομικότητας καθ’ όλη τη διάρκεια του ζωικού κύκλου, η διαβεβαίωση ότι οι ίδιες ΜΟΝΑΔΕΣ – μεταξύ των οποίων βρίσκονται πολλοί Ντχγιάνι-Τσοχάν, ή οι ίδιοι οι «Θεοί»- πρέπει να περάσουν μέσα από τον «Κύκλο της Αναγκαιότητας», αμειβόμενες ή τιμωρούμενες με μια τέτοια επαναγέννηση για τις ταλαιπωρίες που υπέμεναν ή για τα εγκλήματα που διέπραξαν στην προηγούμενη ζωή, το γεγονός επίσης ότι αυτές οι ίδιες Μονάδες –οι οποίες εισήλθαν στα άδεια, άνοα κελύφη ή αστρικές μορφές της Πρώτης Φυλής που εκπορεύτηκε από τους Πιτρί- είναι αυτές που βρίσκονται τώρα ανάμεσά μας, ή μάλλον ίσως να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, μόνο η γνώση αυτής της δοξασίας νομίζουμε ότι μπορεί να εξηγήσει το μυστηριώδες πρόβλημα του Καλού και του Κακού και να συμβιβάσει τον άνθρωπο με τη φοβερή και φανερή αδικία της ζωής. Μόνο μια τέτοια βεβαιότητα μπορεί να κατευνάσει το επαναστατημένο αίσθημα της δικαιοσύνης. Γιατί αυτός που δεν είναι εξοικειωμένος με την ευγενική δοξασία, όταν κοιτάξει γύρω του, βλέπει τις ανισότητες της γέννησης και της τύχης, της νοητικότητας και των ικανοτήτων. Βλέπει τις τιμές που αποδίδονται σε ανόητους και ανήθικους, στους οποίους η μοίρα συγκέντρωσε την εύνοιά της εξαιτίας μιας προνομιακής γέννησης, ενώ ταυτόχρονα ο διπλανός γείτονας, με όλη τη νοημοσύνη και τον ευγενικό χαρακτήρα του – που αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε άποψη – χάνεται μέσα στην ένδεια και στην έλλειψη συμπάθειας. Όταν κανείς τα βλέπει όλα αυτά και πρέπει να αποστρέψει το βλέμμα του, γιατί είναι ανίκανος να ανακουφίσει τον άδικο πόνο, ενώ στ’ αυτιά του αντηχούν και η καρδιά του σπαράζεται από τις κραυγές του πόνου γύρω του, τότε μόνο η ευλογημένη γνώση του Κάρμα μπορεί να τον εμποδίσει από το να καταραστεί τη ζωή και τους ανθρώπους, καθώς και τον υποτιθέμενο Δημιουργό τους.

Από όλες τις φοβερές βλασφημίες και κατηγορίες που αποδίδουν στο Θεό τους οι Μονοθεϊστές , καμία δεν είναι μεγαλύτερη από εκείνη την ταπεινότητα η οποία κάνει τον υποτιθέμενο «ευσεβή» Χριστιανό να βεβαιώνει, σε σχέση με κάθε κακό και άδικο χτύπημα, ότι «αυτό είναι το θέλημα του Θεού».

«Αλλά ποιος θα τολμήσει να κρίνει την Αιώνια Δικαιοσύνη»; Η δική μας απάντηση είναι η Λογική και η Απλή κοινή λογική. Αν πρέπει να πιστέψουμε σε στο «Αρχικό αμάρτημα» σε μία μόνο ζωή σ’ αυτή τη Γη για κάθε ψυχή και σε μια ανθρωπομορφική Θεότητα, η οποία φαίνεται να δημιούργησε μερικούς ανθρώπους μόνο για ευχαρίστηση να τους καταδικάζει στο αιώνιο πυρ της κόλασης, τότε γιατί δεν θα έπρεπε κάθε άνθρωπος προικισμένος με τις ικανότητες της λογικής να μην καταδικάζει με τη σειρά του μια τέτοια θεότητα;

…Χρειάζεται πραγματικά ρωμαλέα «πίστη» για να πιστέψει κανείς ότι είναι «αυθάδεια» να αμφισβητήσει τη δικαιοσύνη κάποιου ο οποίος δημιουργεί τον αβοήθητο άνθρωπο μόνο και μόνο για να τον «μπερδεύει» και να δοκιμάζει την πίστη του, με την οποία αυτή η «Δύναμη» ξέχασε να τον προικίσει, όπως συμβαίνει πολλές φορές.

Συγκρίνατε αυτή την τυφλή πίστη με τη φιλοσοφική πίστη, η οποία βασίζεται σε κάθε λογική ένδειξη και εμπειρία ζωής, στο Κάρμα-Νέμεση, ή στο νόμο της Ανταμοιβής. Ο Νόμος αυτός – είτε Συνειδητός είτε Ασυνείδητος- δεν προκαθορίζει τίποτα και για κανέναν. Υπάρχει από την Αιωνιότητα και στην Αιωνιότητα, γιατί είναι πράγματι η ίδια η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ, και σαν τέτοια, αφού καμία πράξη δεν μπορεί να είναι ίση με την αιωνιότητα, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι δρα, γιατί είναι η ίδια η ΔΡΑΣΗ. Δεν είναι το Κύμα που πνίγει τον άνθρωπο, αλλά η προσωπική δράση του άμοιρου, ο οποίος πηγαίνει σκόπιμα και τοποθετεί τον εαυτό του κάτω από την απρόσωπη δράση των νόμων που κυβερνούν την κίνηση του ωκεανού.

Το Κάρμα δεν δημιουργεί, ούτε σχεδιάζει τίποτα. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που σχεδιάζει και δημιουργεί τις αιτίες και ο καρμικός νόμος διευθετεί τα αποτελέσματα, η οποία διευθέτηση δεν είναι δράση, αλλά παγκόσμια αρμονία, που τείνει πάντα να ξαναπάρει την αρχική της θέση, όπως ένα κλαδί που όταν λυγιστεί προς τα κάτω με μεγάλη δύναμη, αναπηδάει προς τα πάνω με αντίστοιχη ορμή. Αν συμβεί να στραμπουλήξει το χέρι εκείνου που προσπάθησε να το μετακινήσει από τη φυσική του θέση, θα πρέπει να πούμε ότι το κλαδί μας έσπασε το χέρι ή ότι η δική μας ανοησία μας προκάλεσε τον πόνο; Το Κάρμα δεν επεδίωξε ποτέ να καταστρέψει τη διανοητική και την ατομική ελευθερία… Αντίθετα, εκείνος ο οποίος μέσω μελέτης και διαλογισμού αποκαλύπτει τα μπερδεμένα μονοπάτια του και ρίχνει φως σε εκείνους τους σκοτεινούς δρόμους, στις στροφές των οποίων τόσοι άνθρωποι χάνονται εξαιτίας της άγνοιας του λαβυρίνθου της ζωής, αυτός εργάζεται για το καλό των συνανθρώπων του.

Το Κάρμα είναι ένας απόλυτος και αιώνιος νόμος στον Κόσμο της εκδήλωσης και, αφού δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο ένα Απόλυτο, σαν Μία αιώνια και πανταχού παρούσα Αιτία, όσοι πιστεύουν στο Κάρμα δεν μπορεί να θεωρηθούν αθεϊστές ή υλιστές και πολύ περισσότερο φαταλιστές γιατί το Κάρμα είναι ένα με το Αδιάγνωστο, του οποίου αποτελεί μια όψη στα αποτελέσματά του στο φαινομενικό κόσμο.

Πολύ στενά λοιπόν, ή μάλλον αξεδιάλυτα δεμένος με το Κάρμα είναι ο νόμος της επαναγέννησης, ή της επανενσάρκωσης της ίδιας πνευματικής ατομικότητας σε μια μακριά, σχεδόν ατελείωτη, σειρά προσωπικοτήτων. Αυτές είναι σαν τα διάφορα κοστούμια και τους ρόλους που υποδύεται ένας ηθοποιός, με καθέναν από τους οποίους ταυτίζει ο ίδιος τον εαυτό του και ταυτίζεται με το κοινό, για διάστημα λίγων ωρών. Ο εσωτερικός, ή αληθινός άνθρωπος, ο οποίος προσωποποιεί αυτούς τους χαρακτήρες, γνωρίζει συνεχώς ότι είναι ο Άμλετ για το σύντομο χρονικό διάστημα λίγων πράξεων, οι οποίες όμως στο πεδίο της ανθρώπινη πλάνης αντιπροσωπεύουν ολόκληρη τη ζωή του Άμλετ. Γνωρίζει επίσης ότι την προηγούμενη νύχτα ήταν ο βασιλιάς Ληρ, μεταμόρφωση του Οθέλλου της προ-προηγούμενης νύχτας. Αλλά ο εξωτερικός, ορατός χαρακτήρας υποτίθεται ότι αγνοεί το γεγονός. Στην πραγματική ζωή, δυστυχώς, αυτή η άγνοια παραείναι αληθινή. Ωστόσο, η μόνιμη ατομικότητα έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος αν και αυτή η γνώση είναι ανίκανη να εντυπωθεί πάνω στη συνείδηση της απατηλής προσωπικότητας.

Ύπαρξη νερού στον εξωπλανήτη Gliese 581d?

2011-05-17T22:25:00.003+03:00

Αναδημοσίευση από http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231108761 /Newsroom ΔΟΛ

H επιφάνεια μπορεί να είναι φιλόξενη, λούζεται όμως σε ένα ζοφερό, κόκκινο φως (καλλιτεχνική απεικόνιση) (Φωτογραφία: NASA )

Παρίσι, Γαλλία

Τις ισχυρότερες μέχρι σήμερα ενδείξεις για την ύπαρξη ενός εξωπλανήτη που θα μπορούσε να διαθέτει ζωή υποστηρίζουν ότι συγκέντρωσαν Γάλλοι αστρονόμοι. Ο πλανήτης Gliese 581d, σχετικά κοντά στη γαλαξιακή γειτονιά της Γης, «είναι αρκετά ζεστός ώστε να έχει ωκεανούς, σύννεφα και βροχοπτώσεις». Ο δυνητικά φιλόξενος εξωπλανήτης περιφέρεται γύρω από το άστρο Gliese 581, έναν κόκκινο νάνο που βρίσκεται μόλις 20 έτη φωτός (ή 9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα) από το ηλιακό μας σύστημα (συγκριτικά, το πλησιέστερο στον Ήλιο άστρο, το Α του Κενταύρου, απέχει 4 έτη φωτός).
Ο Gliese 581d ανακαλύφθηκε το 2007 και είναι ένας από τους τέσσερις ή έξι πλανήτες του παράξενου συστήματος.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, δημοσιευμένη στο Astrophysical Research Letters (http://arxiv.org/abs/1105.1031), ο πλανήτης βρίσκεται στην άκρη της λεγόμενης κατοικήσιμης ζώνης, εκεί που η θερμοκρασία είναι κατάλληλη για την ύπαρξη υγρού νερού. Γεγονός πάντως είναι ότι η ανακάλυψη του Gliese 581d είχε γίνει δεκτή με δυσπιστία πριν από τέσσερα χρόνια, με ορισμένους ειδικούς να εκτιμούν ότι ο πλανήτης δεν υπάρχει καν.
Ακόμα και οι αστρονόμοι που αποδέχονταν την ύπαρξή του υποστήριξαν ότι ο πλανήτης είναι υπερβολικά σκοτεινός, καθώς δέχεται λιγότερο από το ένα τρίτο της ακτινοβολίας με την οποία λούζει ο Ήλιος τη Γη -οι κόκκινοι νάνοι είναι εξάλλου ασθενικά άστρα με ήπιο, κοκκινωπό φως. Επιπλέον, ο Gliese 581d ενδέχεται να έχει τη μία πλευρά του μονίμως στραμμένη στο μητρικό του άστρο, οπότε στην άλλη πλευρά θα βασίλευε αιώνια νύχτα.

Τώρα, όμως, η γαλλική ομάδα που υπογράφει τη νέα μελέτη υποστηρίζει ότι ο εξωπλανήτης έχει το δυναμικό να φιλοξενεί κάποιου είδους κατοίκους. Το σημαντικό είναι ότι η ατμόσφαιρά του πιθανότατα αποτελείται κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα, ένα αέριο του θερμοκηπίου που συγκρατεί θερμότητα και θα μπορούσε να αποτρέπει τη θανατηφόρο παγωνιά.
«Με μια πυκνή ατμόσφαιρα διοξειδίου του άνθρακα -ένα πιθανό σενάριο για έναν τόσο μεγάλο πλανήτη- το κλίμα του Gliese 581d όχι μόνο είναι σταθερό, αλλά είναι επιπλέον και αρκετά ζεστό ώστε να διαθέτει ωκεανούς, νέφη και βροχοπτώσεις» αναφέρει η ανακοίνωση του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας (CNRS).

Παρόλα αυτά, ο Gliese 581d «θα ήταν ένα αρκετά παράξενο μέρος να επισκεφθεί κανείς» επισημαίνει η ερευνητική ομάδα. Πρώτον, το φως του κόκκινου νάνου είναι διαφορετικό από το φως του Ήλιου. Και δεύτερον, ο πλανήτης έχει μάζα διπλάσια από της Γης, οπότε έχει και δύο φορές πιο ισχυρή βαρύτητα. Ένας γήινος που ζυγίζει 70 κιλά στη Γη θα έβλεπε τη ζυγαριά να γράφει 140 κιλά στον Gliese 581d.
«Ο πυκνότερος αέρας και η πυκνή νέφωση θα κρατούσαν την επιφάνεια σε ένα ζοφερό, κόκκινο λυκόφως» προειδοποιούν οι ερευνητές.

Η απόκρυφη εξέλιξη της Ανθρωπότητας

2011-05-07T16:03:00.007+03:00

Από την Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Το Θεοσοφικό Κίνημα πραγματοποιεί την 8η μηνιαία συνάντηση των Σπουδών Μπλαβάτσκυ (Σάββατο 28 Μαΐου) με θέμα «Η Απόκρυφη Εξέλιξη της Ανθρωπότητας».

Το θέμα αναφέρεται στην απόκρυφη ιστορία της ύπαρξης της ανθρωπότητας πάνω στη γη και στον τρόπο που συμμετέχουν οι συμπαντικές δυνάμεις στον σχηματισμό και τη νοητική ανάπτυξη του ανθρώπου.

Η απόκρυφη εξέλιξη του ανθρώπου είναι ένα από τα πιο σημαντικά θέματα που έφερε στο προσκήνιο η σύγχρονη Θεοσοφία το 1875 στη Νέα Υόρκη, ημερομηνία έναρξης του Θεοσοφικού Κινήματος. Θεωρείται και είναι ένα από τα σπουδαιότερα θέματα που έγιναν γνωστά στη Δύση, από την ιδρύτρια του Κινήματος και συγγραφέα της σύγχρονης θεοσοφικής γνώσης, Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ.

Το θέμα αυτό υπάρχει συμβολικά σε κάθε παγκόσμιο μύθο και εσωτερική παράδοση, και αποκαλύπτεται σε προχωρημένα στάδια μύησης. Η σύγχρονη θεοσοφική παράδοση το παρουσίασε με αρκετές λεπτομέρειες που καταγράφουν την πορεία κύκλων εξέλιξης διάρκειας εκατομμυρίων ετών και καταλήγουν στη σύγχρονη ανθρωπότητα.

Τα στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης προσδιορίζονται ως Γύροι, Φυλές και Υποφυλές στη διάρκεια των οποίων ο άνθρωπος διέρχεται από πολλές διαφορετικές φάσεις φυσικών, ψυχολογικών και νοητικών μετασχηματισμών. Αναφέρεται επίσης στο μέλλον της ανθρωπότητας και προσδιορίζει τον στόχο της εξελικτικής αλύσου μας να συμπορεύεται με την ανώτερη νοητική και πνευματική φύση της Ζωής.

Η διαδικασία της εξέλιξης καταγράφεται αναλυτικά στην Ανθρωπογένεση της "Μυστικής Δοξασίας" (3ος τόμος).

Στην τετράωρη συνάντησή μας το θέμα θα δοθεί περιληπτικά και με τις ακόλουθες εισηγήσεις:

• Ο σχηματισμός του ανθρώπου

• Γύροι, φυλές και υποφυλές

• Οι πρόγονοι του ανθρώπου

Πληροφορίες: Η συνάντηση θα γίνει στο Θεοσοφικό Κίνημα - Αθήνα ULT (Χαριλάου Τρικούπη 60, Αθήνα, 3ος όροφος) το Σάββατο 28 Μαΐου, και η διάρκεια είναι 11:00π.μ. - 3:00μ.μ.
Το κόστος συμμετοχής είναι 20 ευρώ.

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής: Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Email: aspasia@theosophy.gr

Website: www.blavatsky.gr , www.ultathens.gr

Η γιορτή του Λευκού Λωτού αφιερωμένη στη μνήμη της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ

2011-05-03T00:08:00.000+03:00

Από την Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Ο Μάης, ο μήνας των λουλουδιών και της περιοδικής εμφάνισης της ανανεωμένης ζωής, είναι αφιερωμένος στα πνευματικά πλανητικά γεγονότα τα οποία αν και άγνωστα στους πολλούς, αναζωογονούν και εμπνέουν την ανθρωπότητά μας.

Η Γιορτή του Λευκού Λωτού είναι ένα τέτοιο γεγονός και είναι η ημέρα η αφιερωμένη στη μνήμη της Ελενας Π. Μπλαβάτσκυ, ιδρύτριας του Θεοσοφικού Κινήματος.

Το έργο της ιδρύτριας του Κινήματος ήταν να μεταλαμπαδεύσει από την Ανατολή στη Δύση την αρχαία σοφία, την κρυμμένη για αιώνες στα υψίπεδα του Θιβέτ και στα αρχαία και νεώτερα μυστήρια.

Ονόμασε Θεοσοφία την αρχαιότατη παγκόσμια Γνώση, τμήματα της οποίας κατέγραψε στα βιβλία της, πληροφορώντας τους αναγνώστες για τις αρχικές αιτίες και τον τελικό σκοπό της συμπαντικής και της ανθρώπινης ζωής.

Η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ ξετύλιξε το πανόραμα της απόκρυφης ζωής με μια σαφή περιγραφή νόμων, πεδίων, αρχών και βαθμών εξέλιξης. Επεσήμανε την κρυμμένη ενότητα της Ζωής που πάνω στη βάση της κτίζεται η αδελφότητα των ανθρώπων, η αλληλεγγύη και η προσφορά στο σύνολο, ανεξάρτητα πίστης, φυλής και φύλου.

Ο Λευκός Λωτός, το λουλούδι που η ιδρύτρια πρότεινε να προσφέρουν στη μνήμη της, είναι το σύμβολο της ανθρώπινης εξέλιξης. Έχει τη ρίζα του βυθισμένη στη λάσπη και τον μίσχο του στο νερό, ενώ το άνθος του είναι έξω από τον βούρκο να κοιτάζει προς τον ήλιο και τότε να ανοίγει τα πέταλά του. Είναι το σύμβολο που αντιπροσωπεύει τον κύκλο της διεύρυνσης της ατομικής συνειδητότητας.

Η ημέρα της Μπλαβάτσκυ που λέγεται η «Γιορτή του Λευκού Λωτού», πραγματοποιείται στις 11 Μαϊου 2011, Τετάρτη, στις 8μμ. στον χώρο του Θεοσοφικού Κινήματος - Αθήνα ULT, Χαριλάου Τρικούπη 60, Αθήνα.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εισηγήσεις για τη ζωή και το έργο της ιδρύτριας και των συνεργατών της. Θα υπάρχει επίσης προβολή μικρής διάρκειας βίντεο σχετικά με το Θεοσοφικό Κίνημα και τους ιδρυτές του.

Είσοδος ελεύθερη.

Για πληροφορίες:

email: Aspasia@theosophy.gr

www.blavatsky.gr

www.ultathens.gr

Θεοσοφία & Ελληνική διδασκαλία

2011-04-27T02:16:00.004+03:00

Απόσπασμα από το βιβλίο της Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ "Το Κλειδί της Θεοσοφίας", κεφάλαιο 6, σελ. 93-96.

Ερώτηση: Έχουμε πολλούς σοφούς ερμηνευτές και σχολιαστές στα ελληνικά, λατινικά, σανσκριτικά και εβραϊκά κείμενα, κανείς όμως δεν μας αναφέρει, τίποτε που να πλησιάζει τις δικές σας απόψεις. Πώς γίνεται αυτό;
Απάντηση: Αυτό οφείλεται στο ότι οι ερμηνευτές σας παρά τη μεγάλη τους σοφία, κατόρθωσαν να περιβάλλουν με νέφη το μυστικισμό των αρχαίων φιλοσόφων, και ιδιαίτερα των Ελλήνων. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Πλούταρχο. Διαβάστε ό,τι σχετικό γράφει για τα "στοιχεία" του ανθρώπου. Η περιγραφή του εξηγείται κατά γράμμα και αποδίδεται στη μεταφυσική δεισιδαιμονία και άγνοια. Ας δούμε το κείμενο: "Ο άνθρωπος είναι πολύπλοκος. Όσοι νομίζουν ότι αποτελείται από δύο μέρη μόνο, κάνουν λάθος. Φαντάζονται ότι η νόηση (εγκέφαλος-νοημοσύνη) είναι μέρος της Ψυχής (της Ανώτερης Τριάδας), σφάλλουν όμως, ακριβώς όπως και εκείνοι που θεωρούν την Ψυχή μέρος του σώματος, (δηλαδή την Τριάδα μέρος της θνητής, φθαρτής τετράδας. Γιατί η νόηση (Νους) είναι ανώτερη από την ψυχή, όπως και η ψυχή είναι πιο καλή, πιο θεία από το σώμα. Η ένωση της ψυχής με τον νου αποτελεί το λογικό. Η ένωσή της με το σώμα αποτελεί το πάθος. Το πρώτο είναι μέσα στον άνθρωπο η αρχή της αρετής και της κακίας, και το δεύτερο ή αρχή της ηδονής και πόνου. Από τα τρία αυτά μέρη που είναι στενά συνδεδεμένα, η γη δίνει στον άνθρωπο το σώμα, η σελήνη την ψυχή και ο ήλιος τη νόηση".

Η τελευταία αυτή φράση είναι καθαρά αλληγορική, και μόνο όσοι είναι ενήμεροι στην Εσωτερική Επιστήμη των "αντιστοιχιών" μπορούν να καταλάβουν, γιατί ξέρουν, ποιός είναι ο πλανήτης που αντιστοιχεί σε κάθε στοιχείο. Ο Πλούταρχος διαιρεί τα στοιχεία σε τρεις ομάδες. Το σώμα που είναι το κατώτερο τριαδικό μέρος, αποτελείται από την υλική μορφή, το αστρικό σώμα και την Πνοή, που προέρχεται από την γη και ξαναγυρίζει σε αυτήν. Δεύτερο μέρος είναι η ενδιάμεση αρχή, ή ενστικτώδης ψυχή, που προέρχεται και επηρεάζεται πάντοτε από τη σελήνη. Και μόνο το ανώτερο μέρος της, η Πνευματική Ψυχή, (Μπούντι) που περιέχει τα στοιχεία του Άτμα και του Μάνας, είναι κατά τον Πλούταρχο άμεση απόρροια του ήλιου, της υπέρτατης θεότητας, αυτού δηλαδή που ονομάζει "το Αγαθόν".
Τον ισχυρισμό μας αυτόν θα τον αποδείξουμε με τις ακόλουθες γνώσεις του:
"Λοιπόν, από τους δύο θανάτους που πεθαίνουμε, ο ένας κάνει τον άνθρωπο να γίνεται δύο μέρη από τρία, και ο άλλος θάνατος από δύο μέρη, ένα. Ο πρώτος συμβαίνει στο βασίλειο της Δήμητρας και είναι κάτω από τη δικαιοδοσία της. Σε αυτό οφείλεται και η λέξη "τελείν" που χρησιμοποιούσαν για τα Μυστήρια, και που μοιάζει με αυτήν που εννοεί τον θάνατο: "τελευτάν". Γι' αυτό το λόγο οι Αθηναίοι θεωρούσαν τους νεκρούς αφιερωμένους στη Δήμητρα. Όσον αφορά τον άλλο θάνατο, συμβαίνει στη σελήνη, το βασίλειο της Περσεφόνης".

Εδώ μπορείτε να ξαναβρείτε τις αρχές μας, σύμφωνα με τις οποίες ο άνθρωπος, όσο ζει, αποτελείται από επτά στοιχεία. Ύστερα από το θάνατο γίνεται πέντε στο Κάμα-λόκα, και τέλος, μένει τρία το τριπλό Εγώ, που είναι το Πνεύμα-Ψυχή, και Συνειδητότητα στο Ντεβαχάν. Αυτός ο χωρισμός που πρώτα συμβαίνει στους "λειμώνες του Άδη", όπως ονομάζει ο Πλούταρχος το Κάμα-λόκα, και ύστερα στο Ντεβαχάν, ήταν μέρος της τελετουργίας στα ιερά Μυστήρια, όπου οι υποψήφιοι για μύηση ζούσαν ολόκληρο το δράμα του θανάτου και της ανάστασης, σαν "δοξασμένο Πνεύμα" και με αυτή τη διατύπωση εννοούμε Συνείδηση.

Αυτό εννοεί ο Πλούταρχος όταν λέει: "Ο Ερμής είναι παρών και στους δύο θανάτους, τον γήινο και τον ουράνιο. Ο πρώτος αποσπά την ψυχή απότομα από το σώμα. Η Περσεφόνη όμως σιγά-σιγά και μαλακά ξεχωρίζει τη νόηση από την ψυχή. Γι' αυτό το λόγο και ονομάζεται 'Μονογενής', η μόνη που γεννιέται, ή μάλλον που γεννάει τον ένα και μόνο γιατί το καλύτερο μέρος του ανθρώπου, όταν χωρισθεί από αυτήν, μένει μόνο. Και οι δύο θάνατοι συμβαίνουν σύμφωνα με τον φυσικό νόμο. Το Πεπρωμένο (Κάρμα ή Fatum) έχει καθορίσει πως κάθε ψυχή, είτε με, είτε χωρίς νόηση, όταν εγκαταλείψει το σώμα, γι' αρκετό χρόνο (που είναι διαφορετικός για κάθε μία), πλανιέται στην περιοχή που βρίσκεται μεταξύ γης και σελήνης (Καμαλόκα). Όσες ψυχές είναι άδικες και ακάθαρτες υποφέρουν την τιμωρία που προκάλεσαν οι πράξεις τους. Όσες είναι καλές και ενάρετες, μένουν μέχρις ότου εξαγνιστούν και με την κάθαρση αποβάλλουν κάθε στίγμα που δημιούργησε επαφή με το σώμα, ή που τυχόν είναι αποτέλεσμα κακής υγείας. Αυτές ζουν για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα στους λειμώνες του Άδη, περιοχές εύκρατης ατμόσφαιρας. Ύστερα, σαν να γύριζαν στην πατρίδα τους έπειτα από μακρά περιπλάνηση και εξορία, αισθάνονται κάποιο προμήνυμα χαράς, που μοιάζει προπαντός με ό,τι νιώθουν όσοι μυούνται στα ιερά Μυστήρια, προμήνυμα ανάμικτο με συγκίνηση, με θαυμασμό και που για τον καθένα είναι η προσδοκία πραγματοποίησης της ιδιαίτερης ελπίδας του" (1).

Αυτή είναι η Νιρβανική ευδαιμονία και κανείς θεόσοφος δεν θα μπορούσε να περιγράψει σε σαφέστερη εσωτερική γλώσσα τις νοητικές χαρές του Ντεβαχάν, όπου κάθε άνθρωπος βρίσκεται στον παράδεισο που δημιουργεί γύρω του η συνείδησή του. Προσέξτε όμως, να αποφύγετε κάποιο λάθος, όπου πέφτουν πολλοί θεόσοφοι. Μη φανταστείτε πως ο άνθρωπος, επειδή αποτελείται από επτά, ύστερα από πέντε και τέλος από τρία στοιχεία, είναι σύνθεση από επτά, πέντε τρεις οντότητες, ή όπς επιτυχημένα διατυπώνει ένας συγγραφέας θεόσοφος, πως αποτελείται από δερματικές στρώσεις που θα αποσπάσει, όπως βγάζουν τις φλούδες από τα κρεμμύδια. Τα στοιχεία, όπως σας είπαμε, εκτός από το σώμα, τη ζωϊκή πνοή και το αστρικό είδωλο, που διαλύονται με το θάνατο, είναι όψεις ή φάσεις συνειδητότητας. Δεν υπάρχει παρά ένας πραγματικός άνθρωπος, που ζει σε όλη τη διάρκεια του Κύκλου της Ζωής, αθάνατος στην ουσία του, αν όχι στη μορφή του. Αυτός είναι το Μάνας, ο άνθρωπος-νοημοσύνη ή η ενσαρκωμένη Συνείδηση. Η αντίρρηση των υλιστών που δεν παραδέχονται τη δυνατότητα δράσης του νου και της συνείδησης έξω από την ύλη, δεν έχει μεγάλη αξία στην περίπτωσή μας. Όχι γιατί δεν παραδεχόμαστε τη λογικοφάνεια του επιχειρήματός τους. αλλά τους ρωτούμε απλά: "Γνωρίζετε όλες τις καταστάσεις της ύλης, εσείς που έχετε ανακαλύψει μόνο τρεις; Και πως μπορείτε τότε να ξέρετε αν εμείς με τη φράση ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ή θεότητα για πάντα άγνωστη και αόρατη δεν εννοούμε αυτό που, έστω και αν διαφεύγει την ανθρώπινη περιορισμένη αντίληψή μας, είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα-Ύλη, ή Ύλη-Πνεύμα στην απόλυτη απεραντωσύνη του;". Μια από τις κατώτερες φάσεις του Πνεύματος-Ύλης, φάσεις τεμαχισμένες, διαχωρισμένες, σε όλη την περίοδο των μανβανταρικών εκδηλώσεων, αποτελεί το συνειδητό Εγώ, που δημιουργεί μόνο του τον παράδεισό του, χιμαιρικό βέβαια, γεμάτο ευδαιμονία ωστόσο.

Ερώτηση: Τι είναι λοιπόν το Ντεβαχάν;
Απάντηση: Κατά γράμμα σημαίνει η χώρα των θεών, μία κατάσταση νοητικής ευδαιμονίας. Φιλοσοφικά το εξηγούμε σαν μια κατάσταση ανάλογη με το όνειρο, αλλά πολύ πιο ζωντανή, πιο πραγματική. Είναι η κατάσταση, όπου βρίσκονται οι περισσότεροι άνθρωποι μετά το θάνατο.

-------
(1) "Θάνατος ο μεν εστί εν την γη της Δήμητρος, ο δ’ εν τη Σελήνη της Φερσεφόνης και σύνοικος εστι της μεν χθόνιος ο Ερμής, της δ’ ουράνιος. Λύει δ’ αυτή μεν ταχύ και μετά βίας την ψυχήν από του σώματος, η δε Φερσεφόνη πράως και χρόνω πολλώ τον νουν από της ψυχής.

“Ηθικά 24 (τόμος 24): Αίτια Φυσικά, Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης: Περί του πρώτως ψυχρού”, Πλούταρχος, Εκδόσεις "Κάκτος"

Τόλμησε να σκεφτείς (Κάντ)

2011-04-12T23:01:00.003+03:00

Απόσπασμα από το άρθρο "Μερικές ιδέες για να σκεφτούμε διαφορετικά την κρίση" που δημοσιεύεται στο site του περιοδικού Books' Journal (τη διεύθυνση θα την βρείτε στο τέλος της ανάρτησης).
Το άρθρο είναι σχετικά μεγάλο, αξίζει να του δώσετε προσοχή γιατί αναφέρει αρκετές αλήθειες. Η πιο μεγάλη αλήθεια είναι όμως πως: «Έχουμε χάσει την ικανότητα του sapere aude (Καντ), του «τόλμησε να σκεφτείς», «σκέψου τολμηρά», «θέσε ερωτήματα χωρίς προϋποθέσεις», «ερωτήσεις ολικής άγνοιας». Αυτή τη διανοητική τόλμη να σκεφτούμε πέραν του εφικτού, πέραν του πλαισίου που μας επιτρέπεται, πρέπει να ξαναβρούμε. Όχι ως επιλογή, αλλά ως ανάγκη. Γιατί βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι μεταμορφώσεις της πραγματικότητας ξεπερνούν ακόμη και την πιο τολμηρή σκέψη».
***
"Ένα χρόνο μετά, η συζήτηση για το Μνημόνιο, την Ελλάδα, τις αιτίες της δεινής οικονομικής και κοινωνικής θέσης στην οποία έχει βρεθεί, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Το Books' Journal, αναρτά στην ιστοσελίδα του την προσέγγιση του καθηγητή Ιστορίας Αντώνη Λιάκου, που υπάρχει στο τεύχος 6 το οποίο κυκλοφορεί σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα. Η συζήτηση συνεχίζεται...

Ιστορίες για γουρουνάκια

Μια φορά και ένα καιρό ήταν τρία γουρουνάκια. Για την ακρίβεια τα έλεγαν PIGS και δεν ήταν μόνο τρία. Υποτίθεται ότι ήταν τέσσερα, όσα και τα γράμματα του αρκτικόλεξου, αλλά στην πραγματικότητα ήταν περισσότερα. Τα γουρουνάκια πάντα τα κυνηγάει ένας κακός λύκος – και στη συγκεκριμένη περίπτωση έλεγαν ότι ήταν λύκαινα και τα εχθρευόταν για τα χρέη τους. Λύκαινα από τα μέρη της Πομερανίας. Το παραμύθι είναι γνωστό, αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον είχαν οι ιστορίες που διηγούνταν τα γουρουνάκια. Κάθε γουρουνάκι έλεγε και μια διαφορετική ιστορία για τους λόγους για τους οποίους έπεσε στην ανάγκη του λύκου. Το ένα έλεγε ότι είχε κάνει ακριβώς ό,τι του είχαν ζητήσει για να γίνει καλό γουρουνάκι, αλλά φαίνεται πως δεν τα είχε κάνει όλα στην εντέλεια, κι έτσι δεν γλίτωσε το σπίτι του. Το άλλο έλεγε ότι έφταιγαν η απληστία των τραπεζών, τα στεγαστικά δάνεια και τα καταναλωτικά χρέη που συσσώρευαν τα άλλα άφρονα γουρουνάκια της πατρίδας του. Ένα τρίτο κατηγορούσε το Δημόσιο, το υπερτροφικό κράτος και τα ελλείμματα που είχε δημιουργήσει. Όλα συμφωνούσαν σε ένα πράγμα. Ότι οι ιστορίες τους, δηλαδή οι λόγοι που τα οδήγησαν στην τωρινή τους κατάσταση, ήταν εντελώς, μα εντελώς διαφορετικές. Καμία σχέση η μία περίπτωση με την άλλη. To καθένα είχε διαπράξει εντελώς διαφορετικές αμαρτίες για τις οποίες θα άξιζε να τιμωρηθεί. Μάταιο, εντελώς μάταιο, να κοιτάει το ένα γουρουνάκι τι συνέβη και γκρεμίστηκε το σπίτι του άλλου. «Να κοιτάει ο καθένας την καμπούρα του», έλεγαν και επαναλάμβαναν σοβαροί άνθρωποι της επιστήμης, που μιλούσαν για την κρίση υπεύθυνα."...

***
http://www.booksjournal.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=150:2011-04-05-15-14-25&catid=64:2011-03-26-08-36-53&Itemid=87

Καλή ανάγνωση και περισυλλογή.

Απαγόρευση χρήσης και πώλησης βοτάνων στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τις 30 Απριλίου 2011

2011-04-04T00:36:00.007+03:00

Η Ευρωπαϊκή Ένωση με νόμο που θα τεθεί σε ισχύ από τις 30 Απριλίου 2011 θα απαγορεύει τη χρήση φυτικών φαρμάκων αλλά και φυτών που χρησιμοποιούνται από την κινέζικη ιατρική και από την Αγιουβέρδα. Η θεραπεία θα γίνεται μόνο μέσω χημικών φαρμάκων. Ο λόγος που θα απαγορευθούν είναι για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρίες, στερώντας από τους ασθενείς να επιλέξουν οι ίδιοι τον τρόπο θεραπείας τους. Αυτό είναι το νέο THMPD (Traditional Herbal Medicinal Products Directive) που θα τεθεί σε λειτουργία από τις 30 Απριλίου του 2011.

Μετά από οδηγία της Ε.Ε. το Γερμανικό Κοινοβούλιο πρέπει να εισάγει στο νομικό καθεστώς της χώρας την απαγόρευση της απλής πώλησης των βοτάνων μετά την 1η Απριλίου 2011. Η οδηγία, που είναι προς όλες τις χώρες από 20.09.2010, απαιτεί τα φυσικά αυτά προϊόντα να χαρακτηρισθούν σαν ιατροφαρμακευτικά προϊόντα και στη συνέχεια να παίρνουν άδεια για διάθεση σαν τέτοια.

Αυτό σημαίνει ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες θα απαγορεύεται πια να διαθέτει κανείς τα βότανα ή τα φυτά του, που έχουν κάποια φυσική φαρμακευτική ιδιότητα, χωρίς αντίστοιχη άδεια. Αφορά βέβαια και τα τροπικά βότανα που μέχρι τώρα εισάγονταν απλά σαν προϊόντα διατροφής. Παράδειγμα το δικό μας τσάι του βουνού, που είναι γνωστό ότι κάνει καλό στο κρυολόγημα, για να το διαθέσει κανείς για αφέψημα (διατροφή) θα πρέπει να πάρει άδεια σαν φάρμακο πρώτα. Ποιος όμως και πως θα το κάνει αυτό; Προφανώς οι φαρμακοβιομηχανίες και όχι ο απλός συλλέκτης που πάει στο βουνό για να το μαζέψει.

Το βλέπουμε λοιπόν και αυτό: προϊόντα της φύσης, που μέχρι τώρα τους αποδιδόταν μια ιαματική δράση στον ανθρώπινο οργανισμό, δεν θα χαρακτηρίζονται πια σαν διατροφικά, αλλά σαν φάρμακα. Μόνο όποιος μπορεί να εξασφαλίσει πατέντα για αυτά και στη συνέχεια προστατευόμενη εμπορική ονομασία, θα μπορεί να τα διαθέσει στην αγορά, προς μεγάλη ευχαρίστηση της φαρμακοβιομηχανίας.

Στη Γερμανία λοιπόν Κίνηση Πολιτών μαζεύει υπογραφές για να τις μεταβιβάσει στο κοινοβούλιο, ώστε να μην ενσωματώσει την οδηγία στο δίκαιό της. Στην Ελλάδα πιθανά να έχει ήδη ενσωματωθεί ή να πρόκειται να ενσωματωθεί στο δίκαιο, χωρίς κανείς να το πάρει είδηση. Είναι συνηθισμένη αυτή η πρακτική των κυβερνήσεων.

Η ενεργή οργάνωση «Συμμαχία για την Φυσική Υγεία» (Alliance for Natural Health [ANH]) η οποία υποστηρίζεται από τον οργανισμό The European Benefyt Foundation (EBF) έχει καταφέρει να συγκεντρώσει 90.000 λίρες με σκοπό να φέρει την υπόθεση στη δικαιοσύνη. Ο σκοπός είναι να καταδικαστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση για πολιτιστική διάκριση και έλλειψη διαφάνειας η οποία συνδυάζεται με περιορισμό της ελευθερίας του ατόμου.
Υπογράψτε την αίτηση και διαδώστε το όπου μπορείτε έτσι ώστε όλοι μαζί να οδηγήσουμε την υπόθεση στο δικαστήριο.
http://www.savenaturalhealth.eu/

Θα χρειαστεί ένας τεράστιος αριθμός υπογραφών για να μπορέσει η υπόθεση να φτάσει στη δικαιοσύνη.
Ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανέρχεται σε κάτι παραπάνω από 500.000.000 κατοίκους και έτσι εάν εφαρμοστεί το προτεινόμενο σύστημα είναι εύκολο να συγκεντρωθούν οι απαραίτητες υπογραφές. Αρκεί ο κόσμος να μάθει τι συμβαίνει και ότι υπάρχει μια απλή αίτηση η οποία κάτω από τις προαναφερόμενες προϋποθέσεις, μπορεί να λύσει το πρόβλημα.

Δεν φτάνει να υπογράψετε εσείς ! Πρεπει να κάνουν το ίδιο η οικογενειά σας, οι φίλοι και οι γνωστοί σας σε όλη την Ευρώπη (εάν έχετε)! Υποστηρίξτε την προσπάθεια ψηφίζοντας την αίτηση ενάντια στην νέα ευρωπαϊκή οδηγία και ενισχύστε την προστασία της φυσικής υγείας στην Ευρώπη.

Αίτηση:
Σταματήστε την Κατευθυντήρια Οδηγία για τα Παραδοσιακά Φαρμακευτικά Προϊόντα Φυτικής Προέλευσης

Απευθυνόμαστε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή όπως σταματήσει την Κατευθυντήρια Οδηγία για τα Παραδοσιακά Φαρμακευτικά Προϊόντα Φυτικής Προέλευσης (ΚΟΠΦΠΦΠ), Κατευθυντήρια Οδηγία 2004/24/ΕC, η οποία πρόκειται να καταργήσει την πρόσβαση στην τεράστια πλειοψηφία των φαρμάκων φυτικής προέλευσης από την 1η Απριλίου του 2011.

Η ΚΟΠΦΠΦΠ περιορίζει τα δικαιώματα του κάθε Ευρωπαίου πολίτη στην αυτοδιάθεση όσον αφορά την διαχείρηση της υγείας του. Πηγαίνει πολύ πέρα από λογικούς ελέγχους πάνω σε επικίνδυνα προϊόντα και εισέρχεται στην σφαίρα του καταναγκασμού περιορίζοντας τις επιλογές για την αντιμετώπιση θεμάτων υγείας.

Η πρόσβαση του κοινού σε φυτικά προϊόντα που παραδοσιακά βρίσκονται στην ελεύθερη διάθεση όλων πρέπει να συνεχιστεί αδιάκοπα.

(Παρακαλώ έχετε υπόψιν ότι η ΕΕ απαιτεί έγκυρες διευθύνσεις και ημερομηνίες γεννήσεως. Εάν δεν συμπεριληφθεί η διεύθυνση ή η ημερομηνία γεννήσεως σας, η υπογραφή σας μπορεί να μην υπολογιστεί. Όλες οι πληροφορίες θα παραμείνουν εμπιστευτικές. Οι διευθύνσεις και οι ημερομηνίες γεννήσεως δεν είναι ορατές στο κοινό και μπορείτε επίσης να επιλέξετε να διατηρήσετε την ανωνυμία σας.)

Υπογράψτε την αίτηση εδώ
http://www.gopetition.com/petition/39757/sign.html

Στην Γαλλία ήδη έχουν υπογράψει περισσότεροι από 110.000 μέσα σε μία εβδομάδα. Μπορείτε να υπογράψετε και στις δύο αιτήσεις εάν θέλετε.

Οι δρόμοι του Όσιρι και του Ώρου

2011-04-02T02:04:00.004+03:00

Ο Θεός Ώρος

Οι Δρόμοι του Όσιρι και του Ώρου (από τον Andrew Rooke)
http://www.theosophydownunder.org/ifensterl.php?australiantsnewsletterapril2011.html

Στην αρχαία Αίγυπτο, η διαδικασία της πνευματικής καλλιέργειας απεικονίστηκε συχνά με περιπέτειες της ψυχής στη μετά θάνατον ζωή. Μια από αυτές τις ιστορίες μας λέει για την ψυχή η οποία ταξιδεύει κάτω από έναν δρόμο και που φθάνει σε μια διακλάδωση που προσφέρει δύο πορείες αποκαλούμενες «Οι Δύο Κατευθύνσεις προς την Απελευθέρωση». Ενώ και οι δύο κατευθύνσεις οδηγούν στη αποκάλυψη των Θεών, κάθε ένας περιλαμβάνει διαφορετική εμπειρία. Ο ένας δρόμος περνά μέσα από το έδαφος και το νερό, και είναι εκείνη του αιγυπτιακού Θεού Όσιρη που αντιπροσωπεύει την κυκλική φύση των πάντων. Αυτή η πορεία περιλαμβάνει πολλές ενσαρκώσεις. Ο άλλος δρόμος οδηγεί μέσω της φωτιάς* σε μια άμεση και μικρότερη μετάβαση κατά μήκος του δρόμου στον Θεό Ώρο, ο οποίος σε πολλά κείμενα συμβολίζει το θείο σπινθήρα στην καρδιά.

Αρκετοί πολιτισμοί μιλούν για ένα μονοπάτι το οποίο οδηγεί σε μία πνευματική ανάπτυξη, (αν και μια τέτοια διάβαση είναι συνήθως για τους γενναίους στην καρδιά), π.χ. οι αμερικανικοί Ινδοί μιλούν για την κόκκινη πορεία με παρόμοιους όρους. Στην Αίγυπτο, μια τέτοια γενναία ψυχή εάν πετύχει το ταξίδι της κατά μήκος του δρόμου του Θεού Ώρου μυείται στα μυστήρια και αποκαλείται με το όνομα Akhu (ο ευλογημένος) - ένα όνομα για τους Θεούς, και επίσης για εκείνους που πέρασαν τη δοκιμασία των μυστηρίων με επιτυχία. Για το υπόλοιπο της ανθρωπότητας που ταξιδεύει το δρόμο του Όσιρι, ο τρόπος είναι πιο αργός, προχωρώντας βεβαίως, αλλά βαθμιαία και μέσω των προκλήσεων της καθημερινής ζωής έπειτα από πολλές ενσαρκώσεις. Ο σκοπός και στους δύο δρόμους είναι ο ίδιος, να ακτινοβολήσει τις υψηλότερες ιδιότητες του πνευματικού στοιχείου που βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα στην ψυχή. Έτσι θα πρέπει οι άνθρωποι που επιδιώκουν την πνευματική ανάπτυξη να καταβάλουν ιδιαίτερη προσπάθεια για να βρεθούν μπροστά στο μονοπάτι του Θεού Ώρου.

Γιατί; Επειδή ο κόσμος χρειάζεται απελπισμένα όση βοήθεια μπορεί να πάρει από τους ανθρώπους που εργάζονται με κάθε τρόπο για τη αφύπνιση της ανθρώπινης συνειδητότητας. Συγκεκριμένα, οι άνθρωποι που είναι έτοιμοι να πολεμήσουν τις πρωταρχικές αιτίες των βασάνων στον κόσμο είναι λίγοι και διασκορπισμένοι, και οι οπαδοί τους πρέπει να καταβάλλουν πολύ μεγάλη προσπάθεια σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Με ποιο τρόπο μπορούμε να κάνουμε τα πρώτα αβέβαια βήματα προς τον δρόμο του Θεού Ώρου?

Αναλαμβάνοντας οι ίδιοι την ευθύνη για τη ζωή μας και προσπαθώντας να αυτοεξελιχθούμε αντί να αφήνουμε τις εξωτερικές συνθήκες να κατευθύνουν την ζωή μας.

(*) Η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ αναφέρει στη "Μυστική Δοξασία" Vol. II, 64: "Οι ΦΛΟΓΕΣ, ή "Πυρά", συμβολίζουν το Πνεύμα, ή το αρσενικό στοιχείο, και το "Νερό" συμβολίζει την ύλη ή το αντίθετο στοιχείο.

ΤΟ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ ΥΨΙΛΟΝ - "FURCA PYTHAGORICA"
(Από την Σίση Γαλανοπούλου)

Χάλκινα πηρούνια του 8ου και 9ου αιώνα στο μουσείου του Λούβρου (Τμήμα Ισλαμικής Τέχνης).

Το ίδιο νόημα βρίσκουμε να δίνει και ο Πυθαγόρας με το γράμμα Υ το οποίο είναι γνωστό και ως το «Πηρούνι του Πυθαγόρα» (Furca Pythagorica) ή «Το Υ του Πυθαγόρα». Το γράμμα ύψιλον (Υ) ήταν μία ελληνική προσθήκη στο Φοινικικό αλφάβητο και το οποίο προήλθε από το σημιτικό γράμμα Waw (Βάου). Σύμφωνα με τον ιστορία, το ύψιλον αποκαλείται και το «Ύψιλον το Πυθαγόρα» ο οποίος το πρόσθεσε στο ελληνικό αλφάβητο. Σε διαφορετικούς πολιτισμούς το πηρούνι συμβολίζει επίσης και το δέντρο της ζωής καθώς και την ένωση των αντιθέτων μέσα στη ζωή.

Ο Πυθαγόρας (μυημένος στα Αιγυπτιακά Μυστήρια και γνώστης των Ανατολικών φιλοσοφιών αφού είχε ταξιδέψει και στην Ανατολή για μεγάλο χρονικό διάστημα) οραματίστηκε το γράμμα Υ σαν ένα δείγμα της ανθρώπινης ζωής. Η βάση του υποδηλώνει την πρώτη και αβέβαιη ηλικία, η οποία ακόμα δεν έχει καμία ροπή προς την διαφθορά ή την αρετή. Η διακλάδωση αρχίζει με την εφηβεία. Το μονοπάτι προς τα αριστερά είναι ευκολότερο και οδηγεί προς τις επίγειες απολαύσεις και πολλές φορές την διαφθορά. Το μονοπάτι προς τα δεξιά είναι δύσκολο αλλά οδηγεί σε μια ευλογημένη ζωή.

Τις δύο κατευθύνσεις και την επιλογή που πρέπει να κάνει ο καθένας από εμάς στη ζωή του τη συναντάμε σε πολλές εκδοχές μέσα στην ελληνική μυθολογία. Ο Ησίοδος στο βιβλίο του «Έργα και Ημέρες» γράφει: «Ο δρόμος της κακίας είναι εύκολος και μικρός, ενώ ο δρόμος της αρετής είναι δύσκολος, μακρύς και με εμπόδια, όμως όταν κάποιος φτάσει στο τέλος αυτού του δρόμου θα έχει καταλάβει πραγματικά ότι εκείνο το οποίο του φαινόταν δύσκολο αρχικά γίνεται εύκολο στο τέλος της διαδρομής».

Ίσως ο Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το αρχαϊκό Υ για να συμβολίσει «Τους Δρόμους του Όσιρι και του Ώρου» και να διδάξει ότι οι ίδιοι έχουμε τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ της ζωής ενός συνηθισμένου ανθρώπου ο οποίος πετυχαίνει την πνευματική του εξέλιξη μέσα από πολλές ενσαρκώσεις και μέσα από το νόμο του Κάρμα διαλέγοντας την αριστερή οδό, ή της αφοσιωμένης ζωής του μυημένου διαλέγοντας τον δεξί δρόμο. Η επιλογή βρίσκεται ανάμεσα στην άγνοια και τη φώτιση, την ικανοποίηση των παθών και ορέξεων ή την ανάπτυξη του Νου, ανάμεσα στην επιδίωξη γήινων απολαβών ή πνευματικών, ανάμεσα στην κατάκτηση της γήινης και παροδική επιτυχίας ή της Θείας Σοφίας.

Η ζωή είναι ένα σχολείο. Κάθε ψυχή πρέπει να πάρει το δικό της μάθημά με τον καταλληλότερο τρόπο για εκείνη. Αυτό γίνεται μέσα από πολλές ενσαρκώσεις ή μέσα από την πνευματική πρόοδο. Και στις δύο περιπτώσεις επιτυγχάνεται η πνευματική άνοδος, αφού όλες οι ψυχές βρίσκονται στον ίδιο δρόμο εξέλιξης, το μόνο που διαφέρει είναι ο χρόνος και η ΘΕΛΗΣΗ. Κάποιες ψυχές θα πρέπει να επαναλάβουν την ίδια «τάξη» ξανά και ξανά ενώ κάποιες άλλες όχι. Όλοι μας μέσα από το σχολείο που λέγεται Ζωή θα πρέπει να μάθουμε τις ίδιες αρχές, στις οποίες αναφέρεται η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ (Collected Writings XII, p. 591):
«Αυτή είναι η Χρυσή Σκάλα πάνω στην οποία κάθε μαθητής πρέπει να ανέβει για να φτάσει στο ναό της Θείας Σοφίας:
Παρατήρησε την αλήθεια που βρίσκεται μπροστά σου,
Να έχεις μια τίμια ζωή,
Ένα ανοιχτό μυαλό,
Αγνή καρδιά,
Πρόθυμη διάνοια,
Αποκεκαλυμμένη πνευματική διαίσθηση,
Αδελφικότητα για τον «συμμαθητή» σου,
Να είσαι πρόθυμος στο να δώσεις και να δεχθείς συμβουλές και οδηγίες,
Να είσαι αφοσιωμένος στο δάσκαλο,
Να έχεις οικειοθελή υπακοή στις διαταγές της αλήθειας,
Μόλις δείξεις την εμπιστοσύνη σου και πιστέψεις ότι ο δάσκαλος γνωρίζει
Θα αποκτήσεις θαρραλέα αντοχή στην προσωπική αδικία,
Θα διακηρύξεις γενναία αυτές τις αρχές,
Θα υπερασπιστείς με ανδρεία εκείνους οι οποίoι δέχονται αδίκως επίθεση,
Και θα έχεις μία σταθερή ματιά στην ιδανική πρόοδο και τελειοποίηση του Ανθρώπου που απεικονίζει η μυστική επιστήμη Gupta-Vidya*.

---------------------------------------
* Gupta-Vidya= Σανσκριτικός όρος και προέρχεται από δύο λέξεις: Τη λέξη Gupta που προέρχεται από το ρήμα gup και σημαίνει διατηρώ, προστατεύω και τη λέξη vidua που σημαίνει γνώση, σοφία. Στη Θεοσοφία σημαίνει τη Μυστική Γνώση, τη μυστική σοφία και πηγή όλων των γνωστών θρησκειών και φιλοσοφιών.

Ο εξελίξιμος πλανήτης μας

2011-03-14T00:22:00.003+02:00

Απόσπασμα από το άρθρο "Ο εξελίξιμος πλανήτης μας" που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Theosophy”, Μάιος 1959.

http://www.blavatsky.net/magazine/theosophy/ww/additional/ListOfCollatedArticles/OurEvolvingPlanet.html

Πολλαπλότητα ή Ενότητα?

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι δεν είμαστε οι αρχιτέκτονες του κόσμου, δεν δημιουργήσαμε εμείς τη φύση. Εκδηλώθηκε πριν από εμάς, μία ειδυλλιακή συλλογή από ετερογενείς και τελείως ανόμοιες οντότητες, όπως θάλασσες, βουνά ή ερήμους, φυτά ή ζώα. Η Φύση αποκαλύπτεται σε διάφορες μορφές και χρώματα. Αντικρίζοντας αυτό το ποικίλο σκηνικό, αυτή την πολλαπλότητα πραγμάτων, το μάτι ευχαριστιέται και ο καλλιτέχνης μαγεύεται. Η διάνοια όμως βρίσκεται υπερβολικά άρρωστη και χαλαρή, σε πλήρη σύγχυση και ανυπόμονη. Η εικόνα του κόσμου μας είναι χωρίς αμφιβολία ιδιαίτερα ικανοποιητική, με καταπράσινα λιβάδια, ποτάμια με μεγάλη ορμή και πουλιά που πετούν. Μπορεί να ενθουσιαστούμε τόσο ώστε να αποκαλούμε αυτή την εικόνα γοητευτική και εξαιρετική. Όμως όλες αυτές οι μορφές και τα χρώματα, αυτές οι ατελείωτες διαφορές, δεν μπορούν να θεωρηθούν δεδομένες από έναν εξερευνητικό νου. Θα πρέπει να εξεταστούν και να ερμηνευθούν. Πώς προέκυψαν λοιπόν? (W. Macneile Dixon)

(Ο Επταπλός Κόσμος. Πίνακας από το βιβλίο "Μυστική δοξασία" της Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ, σελ.243, I 201)

Κάποιες διδασκαλίες από τη «Μυστική Δοξασία» που αφορούν τον πλανήτη μας αν και διαφοροποιούνται από τις διδασκαλίες της επιστήμης, δεν παύουν να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο ανατολικός αποκρυφισμός απαριθμεί επτά ερμηνευμένες σφαίρες στην πλανητική μας αλυσίδα και αναφέρεται συγκεκριμένα για τον πλανήτη μας σαν τον «τέταρτο κόσμο», το χαμηλότερο μέρος της αλυσίδας όπου πάνω από αυτόν υπάρχουν έξι σφαίρες, τρεις από κάθε πλευρά. …Η δική μας σφαίρα βρίσκεται στο τελείωμα του καθοδικού τόξου, όπου το νόημα της αντίληψης μας εκδηλώνεται στην πιο χονδροειδή και ορατή μορφή της.

…Όταν μία πλανητική αλυσίδα βρίσκεται στον τελευταίο γύρο της, πριν πεθάνει οριστικά, στέλνει όλη της την ενέργεια καθώς και τις «αρχές» της σε ένα ουδέτερο κέντρο κρυμμένης δύναμης που ονομάζεται Λάγια κέντρο. Έτσι, με τον τρόπο αυτό δίνει πληροφορίες στον καινούριο πυρήνα της αδιαφοροποίητης ουσίας ή ύλης, καλώντας τον να δραστηριοποιηθεί ή να δημιουργήσει ζωή. Οι πλανητικές αλυσίδες έχουν τις δικές τους «Ημέρες» και «Νύχτες», περίοδοι δραστηριότητας και ζωής, αδράνειας και θανάτου όπως και ο άνθρωπος στη γη. Δημιουργούν τις προτιμήσεις τους, μεγαλώνουν και πεθαίνουν, ενώ οι πνευματικές τους αρχές μεταβιβάζονται στους απόγονούς τους. Ετσι και η Σελήνη. Παραμένει μια κρύα πλανητική σφαίρα η σκιά της οποίας απορροφήθηκε από το νέο σώμα, στο οποίο μεταφέρθηκαν οι ζώσες δυνάμεις και «αρχές» της. Είναι καταδικασμένη για πολύ καιρό να «κυνηγά» τη Γη να έλκεται από τους απογόνους της καθώς και να τους έλκει.
…Κάθε νέος Γύρος αναπτύσσει ένα από τα σύνθετα στοιχεία όπως είναι γνωστά από την επιστήμη. Εάν η Φύση είναι ο «Αιώνιος Δημιουργός» στο εκδηλωμένο πεδίο, τότε και αυτά τα Στοιχεία θα πρέπει να εξετασθούν κάτω από την ίδια ματιά. Πρέπει να εξελιχθούν, να προοδεύσουν και να αυξηθούν μέχρι το Μανβανταρικό τέλος. Έτσι ο πρώτος γύρος, λέγεται, εξέλιξε ένα μόνο Στοιχείο, δημιουργώντας το «Μονοδιάστατο Διάστημα». Μόνο προς το τέλος του πρώτου γύρου αναπτύχθηκε ένα Στοιχείο, ανόργανο, αν μπορούμε να το πούμε, το οποίο το αναγνωρίζουμε ως το στοιχείο της φωτιάς μόνο κατά τον τέταρτο γύρο. Ο δεύτερος γύρος έφερε και ανέπτυξε δύο στοιχεία την Φωτιά και τον Αέρα. Η ανθρωπότητα της εποχής εκείνης προσαρμόστηκε σε αυτές τις συνθήκες της Φύσης, αν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρωπότητα τα όντα εκείνα τα οποία έζησαν κάτω από συνθήκες άγνωστες σε εμάς. Έτσι δημιουργήθηκε το «Διάστημα των Δύο Διαστάσεων». Ο δεύτερος γύρος φέρνει σε εκδήλωση το δεύτερο στοιχείο, τον Αέρα, η καθαρότητα του οποίου εξασφαλίζει συνεχή ζωή σε εκείνον που μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Από τον δεύτερο γύρο, η Γη, εκδήλωσε την ύπαρξή της, ανέπτυξε αισθητήρια ζωή που είναι και η δεύτερη αρχή. Ο τρίτος γύρος ανέπτυξε την τρίτη αρχή το Νερό.
Ο Ευγένιος ο Φιλαλήθης ήταν σωστός όταν διαβεβαίωνε τους αναγνώστες του με τον λόγο της τιμής του ότι κανένας δεν έχει δει την Γη (ΥΛΗ) στη θεμελιώδη της μορφή. Η σφαίρα μας, μέχρι τώρα, βρίσκεται στο Καμαρουπικό στάδιο (το αστρικό σώμα των επιθυμιών, σκοτεινό εγωισμό, τον απόγονο του Μάχατ, στο κατώτερο πεδίο). Η Γη θα φτάσει στη μέγιστη μορφή της, το σώμα-κέλυφος, οδεύοντας προς το μανβανταρικό τέλος μετά τον Έβδομο Γύρο.
Η Γη όπως την γνωρίζουμε τώρα, δεν υφίστατο πριν τον τέταρτο γύρο, δηλαδή, εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν (το ξεκίνημα της γεωλογικής Γης). Η υδρόγειος ήταν «πύρινη, ήσυχη και ακτινοβολούσα» όπως και οι κάτοικοί της (αιθερικοί άνθρωποι και ζώα) στη διάρκεια του πρώτου γύρου, «φωτοβόλα, πυκνότερη και μεγαλύτερη» στον δεύτερο γύρο, «υδατοειδής» στον τρίτο γύρο και «γήινη» στον τέταρτο γύρο.
Κατά την πορεία μας προς το ανοδικό τόξο η Εξέλιξη πνευματοποιείται και αιθεριοποιείται, κατά κάποιο τρόπο. Όταν φτάσουμε στην έβδομη σφαίρα (σε οποιονδήποτε γύρο) η φύση με ότι αυτή περιέχει θα επιστρέψει στο αρχικό της σημείο, κάθε φορά όμως σε ένα νέο και ανώτερο βαθμό στα στάδια της συνειδητότητας.

Σχετικά με τον Γουίλιαμ Τζατζ

2011-03-07T17:01:00.003+02:00

Σε προηγούμενη ανάρτηση δημοσιεύσαμε τα σχόλια ενός θεόσοφου με θέμα την αποκατάσταση της αλήθειας του ονόματος και του έργου του Γουίλιαμ Τζατζ.

Για εκείνους που θα ήθελαν να ενημερωθούν για το έργο και τη ζωή του παραθέτουμε ένα σύντομο βίντεο σχετικά με τον Γουίλιαμ Τζατζ.

Μαθητεία και αποκρυφισμός

2011-02-09T02:10:00.004+02:00

"The Chess Players"Moritz Retzsch (1779-1857)

Απόσπασμα από το κείμενο της Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ "Chelas and Lay Chelas" δημοσιευμένο στο περιοδικό "Theosophist", Ιούλιος 1889.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο:
http://www.blavatsky.gr/el/articles/32-masters-of-wisdom/78-chelas-and-lay-chelas.html
ή στο βιβλίο "Ελενα Π. Μπλαβάτσκυ - Γιόγκα και Αποκρυφισμός".

***
...Ένας μαθητής είναι εκείνος που προσφέρει τον εαυτό του/της ως Μαθητή ενός Διδάσκαλου και εκπαιδεύεται επί των "κρυμμένων μυστικών της Φύσης και των λανθανουσών ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου". Ο πνευματικός εκπαιδευτής είναι πάντοτε ένας Μύστης της Σοφίας και του Αποκρυφισμού. Είναι ένας άνθρωπος με βαθιά Γνώση -τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική, ιδιαιτέρως μάλιστα στην τελευταία. Έχει υποτάξει την σαρκική του φύση στη ΘΕΛΗΣΗ, έχει αναπτύξει την ικανότητα να εξουσιάζει τις δυνάμεις της Φύσης και να εξετάζει τα μυστικά της με την βοήθεια των δραστηριοποιημένων ψυχικών δυνάμεών του, που παλαιότερα ευρίσκονταν σε λανθάνουσα κατάσταση εντός του όπως συμβαίνει τώρα με τον υποψήφιο Μαθητή του. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΓΚΟΥΡΟΥ Ή ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ.

Είναι εύκολο να προσφέρει κανείς τον εαυτό του/της ως υποψήφιο στη μαθητεία, αλλά υπερβολικά δύσκολο να αναπτυχθεί πνευματικά και να φθάσει στο επίπεδο ενός Μύστη. Είναι το πλέον δύσκολο έργο που θα μπορούσε να αναλάβει ένας άνθρωπος. Υπάρχουν πολλές αναφορές στην ιστορία για "εκ γενετής" ποιητές, μαθηματικούς, μουσικούς, μηχανικούς, πολιτικούς κλπ, αλλά ένας "εκ γενετής" Μύστης είναι κάτι πρακτικά αδύνατο. Γιατί, παρόλο που υπάρχουν σπάνιες περιπτώσεις ατόμων προικισμένων με εξαιρετικές ψυχικές ικανότητες και απόκρυφες δυνάμεις, εντούτοις ακόμη και αυτά τα άτομα θα πρέπει να υποστούν τις ίδιες δοκιμασίες, να τις ξεπεράσουν επιτυχώς και να εκπαιδευτούν κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και κάθε άλλος λιγότερο προικισμένος υποψήφιος μαθητής. Είναι απόλυτα αληθινό ότι στο ζήτημα αυτό δεν υπάρχει "βασιλική οδός" επάνω στην οποία θα πορευτούν μόνο οι προνομιούχοι. Επί αιώνες η επιλογή ενός μαθητή γινόταν από τους ίδιους τους Διδασκάλους των Ιμαλαϊων, δηλαδή τους Μαχάτμας. Οι μοναδικές εξαιρέσεις έγιναν σε υποψήφιους του Δυτικού κόσμου και ήταν για τον Robert Fludd, τον Tomas Vaughan, τον Pico de Mirandola, τον Παράκελσο, τον Κόμη του Αγίου Γερμανού και κάποιους άλλους. Δηλαδή, άτομα με συγγενή ιδιοσυγρασία προς την ουράνια επιστήμη, γεγονός που λίγο-πολύ ώθησε τους Μύστες της μακρινής Ανατολής να δημιουργήσουν προσωπικούς δεσμούς μαζί τους και να τους προσφέρουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν τμήμα της Αλήθειας, μικρότερο ή μεγαλύτερο ανάλογα με το βαθμό που μπορούσαν να τη δεχθούν υπό τις κρατούσες κοινωνικές συνθήκες της δυτικής ζωής τους.

Από το βιβλίο IV του Kui-te στο κεφάλαιο "Οι κανόνες της Μαθητείας" μαθαίνουμε ότι τα προσόντα που απαιτούνται από κάθε υποψήφιο μαθητή είναι:
1. Απόλυτη σωματική υγεία
2. Απόλυτη νοητική και σωματική αγνότητα
3. Ανιδιοτέλεια σκοπού, παγκόσμια φιλανθρωπία, αγάπη προς όλα τα έμψυχα όντα
4. Φιλαλήθεια και απαρέγκλιτη πίστη στον καρμικό νόμο, απελευθερωμένη από οποιαδήποτε δύναμη στον κόσμο που θα μπορούσε να παρεισφρήσει σ' αυτήν. Πίστη στο νόμο, του οποίου η πορεία δεν θα πρέπει να εμποδίζεται από κανένα εξωτερικό παράγοντα, ούτε να γίνεται προσπάθεια εκτροπής του δια της προσευχής ή κάποιας άλλης εξευμενιστικής τελετουργίας.
5. Αψεγιάδιαστο θάρρος σε κάθε επικίνδυνη κατάσταση, ακόμη και όταν κινδυνεύει η ίδια η ζωή του υποψηφίου
6. Διαισθητική αντίληψη της ιδέας ότι ο άνθρωπος είναι το όχημα του εκδηλωμένου Αβαλοκιτεσβάρα ή Θείου Πνεύματος (Atman).
7. Αδιατάρακτη αδιαφορία κι ωστόσο, ορθή εκτίμηση όλων των πραγμάτων που αποτελούν τον αντικειμενικό, παροδικό κόσμο και αφορούν τις σχέσεις του με τα αόρατα πεδία.

...Όταν ο αυτοεξελισσόμενος ασκητής - είτε ζει εκτός είτε εντός του κόσμου της δράσης- θα έχει θέσει ανάλογα με την εσωτερική του ικανότητα τον Εαυτό υπεράνω όλων των άλλων πραγμάτων, δηλαδή όταν θα γίνει Κύριος και θα εξουσιάζει: α) το φυσικό του σώμα, β) τις αισθήσεις του, γ) τα ελαττώματά του, δ) τον πόνο και είναι έτοιμος να ενωθεί με την διάνοια (manas), τη θεία νόηση ή σοφία (buddhi) και το εντός αυτού θείο πνεύμα (atman), όταν θα είναι έτοιμος λοιπόν για όλα αυτά και αναγνωρίζει ότι το Atman είναι ο Υψιστος Κύριος του κόσμου της αντίληψης και ότι η Θέληση είναι η ύψιστη εκτελεστική ενέργεια ή δύναμη, τότε θα μπορέσει να ακολουθήσει τους ιερούς αυτούς κανόνες και να οδηγηθεί από το χέρι ενός εκ των Μυημένων.Τότε θα είναι άξιος ώστε να του υποδειχτεί η αρχή του μυστηριώδους μονοπατιών, στο τέλος του οποίου ο Μαθητής διδάσκεται την αλάνθαστη διάκριση της Phala -το προϊόν ή τα φρούτα που είναι το αποτέλεσμα των αιτιών. Θα του δοθούν τα μέσα για να απελευθερωθεί από τις επαναγεννήσεις (τον καθορισμό των οποίων δεν μπορεί να επηρεάσει ο αμύητος) και με τον τρόπο αυτό να αποφύγει την μετεμψύχωση.

...Πολλοί υποψήφιοι παρόλο που είχαν ειδοποηθεί εν των προτέρων ξεκίνησαν με λάθος τρόπο ατενίζοντας εγωιστικά το μέλλον τους και χάνοντας την επαφή με το παρελθόν τους. Επειδή ήταν άνθρωποι του εγωιστικού κόσμου των αισθήσεων, έγγαμοι ή άγαμοι, πολιτικοί, μηχανικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες κλπ.,όλοι είχαν φοιτήσει σε σχολεία και κολλέγια κατάλληλα μόνο για να τους οδηγήσουν στην ανάπτυξη της ζωώδους διανοητικής φύσης του ανθρώπου και όχι στην καλλιέργεια των υψηλών πνευματικών ιδιοτήτων του. Όλοι και καθένας ξεχωριστά, διέθεταν αρκετή ματαιοδοξία ώστε να υποθέτουν πως στη δική τους περίπτωση θα γινόταν μια εξαίρεση σε ένα νόμο που ισχύει από αμέτρητους αιώνες, θαρρείς και πραγματικά στο δικό τους πρόσωπο είχε γεννηθεί ένας νέος Avatar ή ένας νέος Σωτήρας του κόσμου! ...Στις περιπτώσεις αυτές κάθε ευγενικός σκοπός και στόχος παραμερίστηκε. Το χρέος του ανθρώπου προς τον πλησίον του και την πατρίδα, η βοήθεια, η ενθάρρυνση και η διαφώτιση των συνανθρώπων που θα ανύψωνε τη συνείδηση των ασθενέστερων και λιγότερο ευνοημένων, όλα αυτά εξαφανίστηκαν από το νου τους μέσα στο γενικό παροξυσμό για απόκτηση απόκρυφων δυνάμεων.

...Η θέση του Θεοσοφικού Κινήματος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι ένα άτομο δεν θα πρέπει να περιμένει την παραμικρή, έστω και από απόσταση, προσεγγισή του στη "χάρη" ενός από τους Διδασκάλους ή από οποιονδήποτε άλλο αληθινό Διδάσκαλο -εάν βέβαια ένας τέτοιος Διδάσκαλος συμφωνούσε να εμφανισθεί ανάμεσα στους κοσμικούς ανθρώπους- προτού να έχει μόνος του ολοκληρωτικά κερδίσει το προνόμιο αυτό μέσα από τις προσωπικές του προσπάθειες. Οι Διδάσκαλοι υπηρετούν μόνο και δεν ρυθμίζουν τον καρμικό νόμο. Διότι η μαθητεία δεν παρέχει κανένα άλλο προνόμιο παρά μόνο την ευκαιρία της προσωπικής εργασίας υπό την εποπτεία ενός από τους Μαχάτμας.

...Ο "πολιτισμός" μας έχει καλύψει με ένα επίστρωμα συμβατικότητας και αυτό πρέπει να αφαιρεθεί εντελώς από επάνω μας. Μόνο τότε εμφανίζεται ο εσώτερος εαυτός γυμνός και δίχως το παραμικρό πέπλο να του κρύβει την πραγματικότητά του. ...Πολλές φορές ο μαθητής βρίσκεται μέσα σε μια ατμόσφαιρα ψευδαισθήσεων όπου η κακία φοράει το πιο γοητευτικό προσωπείο της και τα πάθη προσπαθούν να παρασύρουν τον άπειρο υποψήφιο. Στην περίπτωση αυτή όμως, δεν έχει καμία σχέση με εκείνη που συναντάται στον πίνακα ενός μεγάλου καλλιτέχνη, ο οποίος ζωγράφισε τον Διάβολο να παίζει σκάκι με ένα άνθρωπο στοιχηματίζοντας την ψυχή του, ενώ την ίδια ώρα ο καλός του άγγελος στέκεται δίπλα του, προσπαθώντας να τον συμβουλεύσει ή να τον βοηθήσει. Διότι στη Μαθητεία διαδραματίζεται ένας σκληρός αγώνας ανάμεσα στη Θέληση του μαθητή και τη σωματική του φύση, και ο Καρμικός νόμος απαγορεύει οποιαδήποτε παρέμβαση από άγγελο ή από Διδάσκαλο, προτού γίνει γνωστό το αποτέλεσμα αυτής της εσωτερικής διαμάχης.

...Κάποια μέρα ένας Διδάσκαλος περιέγραψε την Μαθητεία ως "ψυχικό διαλυτικό που κατατρώγει κάθε ψεγάδι και αφήνει πίσω του μόνο το καθαρό χρυσάφι". Αν ο υποψήφιος έχει κρυφούς πόθους για υλιστική περιουσία, πολιτική κυριαρχία επί των συνανθρώπων του, ψευδή λόγο, υλιστικό σκεπτικισμό, ματαιόδοξη επιδειξιομανία, ή οποιουδήποτε άλλου είδους αισθησιασμό, είναι απολύτως βέβαιο ότι ο σπόρος αυτός θα αναπτυχθεί και θα καρπίσει μέσα του. Δεν είναι επομένως ανοησία εκ μέρους των ανθρώπων να εγκαταλείπουν το ομαλό μονοπάτι της κοινότυπης ζωής τους, προκειμένου να βαδίσουν στους απόκρημνους βράχους της Μαθητείας δίχως να έχουν μέσα τους το δικαιολογημένο και ισχυρό αίσθημα της βεβαιότητας πως είναι κατάλληλα εφοδιασμένοι για ένα τέτοιου είδους εγχείρημα?
Η Βίβλος λέει: "Ας προσέξει εκείνος που στέκεται, μήπως και τυχόν πέσει".

...Οι δυσκολίες της Μαθητείας δεν θα μειωθούν για τους ανθρώπους παρά μόνο όταν η ανθρώπινη φύση αλλάξει και ένα νέο εξελιγμένο είδος ανθρώπου εμφανιστεί. Ο απόστολος Παύλος θα πρέπει να είχε τη Μαθητεία στο νου του όταν έγραφε (προς Ρωμαίους VII, 18-20): "Η θέληση να κάνω το καλό υπάρχει αλλά δεν έχω τη δύναμη να το κάνω, διότι δεν κάνω το καλό που θέλω αλλά το κακό που δεν θέλω να κάνω".
Και στο σοφό κείμενο Kiratarjuniya του Bharavi (ΧΙ 32) είναι γραμμένο: "Οι εχθροί που εγείρονται εντός του σώματος, είναι δύσκολο να νικηθούν - Τα δαιμόνια πάθη θα πρέπει αντρίκεια να πολεμηθούν. Κι εκείνος που τα κατακτάει είναι ΊΣΟΣ με τον κατακτητή των κόσμων".

Η δύναμη του ιερού ήχου AUM

2011-01-30T17:07:00.000+02:00

Το AUM αντιπροσωπεύει την Απεριόριστη Αρχή και ολόκληρο το Σύμπαν. Θεωρείται ο Πρώτος Ήχος, ο ήχος του Σύμπαντος και εμπεριέχει άλλους ήχους.
Η λέξη Aum είναι μία λέξη με πολύ μεγάλη δύναμη και θα πρέπει να προφέρεται με πολύ μεγάλο σεβασμό. Η λέξη αντιμετωπίζεται ως δόνηση. Στα σανσκριτικά αποτελείται από τα γράμματα aa, au και ma τα οποία όταν προφέρονται μαζί δημιουργούν τον ήχο Aum ή Ομ.
Είναι ένα μάντρα ή μία προσευχή, η οποία όταν επαναλαμβάνεται με την ανάλογη τονικότητα της φωνής μπορεί να συντονιστεί με όλο το σώμα έτσι ώστε ο ήχος να εισχωρήσει στο κέντρο της οντότητάς μας, την ψυχή μας ή atma.
Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, όλα εμπεριέχονται στον ήχο αυτό καθώς επίσης και ότι υπάρχει πέρα από τις τρείς αυτές μορφές του χρόνου.

***
Απόσπασμα οδηγίας αριθμός 1 της ΕΠΜ προς τον Εσωτερικό Κύκλο (από το βιβλίο "Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ - Γιόγκα και αποκρυφισμός", Θεοσοφικές Εκδόσεις)

"ΟΜ" εκφωνεί ο γιος της Πέμπτης Φυλής, στην αρχή και το πέρας κάθε χαιρετισμού προς τα ανθρώπινα όντα, και κάθε προσευχής του προς τις μη ανθρώπινες ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ.
"ΟΜ-ΜΑΝΙ" μουρμουρίζει ο απόγονος της Τέταρτης Φυλής ενώ, κάνοντας μια παύση, συμπληρώνει "PADME-HUM".
Αυτή η περίφημη φράση μεταφράστηκε εσφαλμένα από τους Ανατολικούς ως "Χαίρε Πετράδι στο Λωτό". Παρόλο που ο ήχος"ΟΜ" είναι ιερός για τη θεότητα, παρόλο που η λέξη "PADME" σημαίνει "στο Λωτό" και MANI σημαίνει "πολύτιμος λίθος", ούτε οι ίδιες οι λέξεις ούτε η συμβολική τους ερμηνεία έχουν αποδοθεί σωστά. Αυτή η ιερή ρήση, όχι μόνο κάθε συλλαβή αλλά και ολόκληρη η φράση εμπεριέχει μια μυστική δυναμική που παράγει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Έχει επτά έννοιες και επτά αποτελέσματα τα οποία διαφέρουν μεταξύ τους.Οι επτά έννοιες και τα επτά αποτελέσματα εξαρτώνται όχι απλώς από τον τονισμό κάθε συλλαβής όταν εκφωνείται, αλλά ολόκληρης της ιερής φράσης.
...Συνεπώς όταν η μυστική φράση OM MANI PADME HUM κατανοηθεί ορθά, αντί να ερμηνεύεται ως "Χαίρε Πετράδι στο Λωτό" δίχως ουσία λέξεις, διαπιστώνεται ότι εμπεριέχει μια αναφορά στην ακατάλυτη ενότητα μεταξύ Ανθρώπου και Κόσμου, η οποία αποδίδεται με επτά διαφορετικούς τρόπους και έχει τη δυνατότητα επταπλής εφαρμογής σε αντίστοιχου αριθμού επίπεδα σκέψης και δράσης. Από οποιαδήποτε πλευρά και αν την εξετάσουμε σημαίνει: "Είμαι εκείνο που είμαι", "Είμαι μέσα σε εσένα και εσύ μέσα σε Εμένα". Με αυτή τη σύνδεση και συνένωση, ο αγνός και καλός άνθρωπος γίνεται ένας θεός.
Συνειδητά ή υποσυνείδητα, με την εκφώνησή της μπορεί να προκαλέσει ή να αποβεί ο ίδιος αίτιο αναπόφευκτων αποτελεσμάτων. Στην πρώτη περίπτωση (συνειδητά) αν είναι Μυημένος -φυσικά εννοούμε μύστης της δεξιάς ατραπού και μόνο- μπορεί να αποστείλει ένα ευεργετικό και προστατευτικό κύμα ενένργειας, που θα ωφελήσει και θα προασπίσει άτομα αλλά ακόμα και ολόκληρα έθνη. Στη δεύτερη περίπτωση (υποσυνείδητα) παρότι ένας καλός άνθρωπος μπορεί να έχει πλήρη άγνοια του γεγονότος, αποβαίνει ασπίδα προστασίας για οποιονδήποτε βρίσκεται πλησίον του.
Αυτά τα φαινόμενα μπορούν να επιτευχθούν μόνο αν ερμηνευθεί με σαφήνεια η αληθής παρουσία των αριθμών στον ήχο και, κατά συνέπεια, στα γράμματα και τις λέξεις. Να είστε όμως προσεκτικοί όσοι διαβάζετε τα γραφόμενά μου. Μην χρησιμοποιείτε μάταια αυτές τις λέξεις ή όταν βρίσκεστε εν βρασμώ ψυχής, για να μην γίνετε εσείς οι ίδιοι το πρώτο θύμα κακής χρήσης της ή, ακόμη χειρότερα, να μην επισύρετε κινδύνους σε εκείνους που αγαπάτε.

Η ρήση αυτή θεωρείται ότι παραδόθηκε στα έθνη της Κεντρικής Ασίας από τον Padmapani. Αλλά ποιός είναι ο Padmapani? Ο καθένας εξ ημών θα τον αναγνωρίσει μόνος του όταν θα είναι έτοιμος. Καθένας από εμάς έχει μέσα του το "Πετράδι στο Λωτό" είτε το αποκαλούμε Padmapani, Κρίσνα, Βούδα ή Χριστό ή με οποιαδήποτε άλλη ονομασία θέλουμε να δώσουμε στον εντός ημών Θείο Εαυτό.

Η εξωτερική ερμηνεία του σχετικού μύθου έχει ως εξής: Λέγεται πως όταν ο υπέρτατος Βούδας, ο Amitabha, δημιουργούσε τον άνθρωπο, άφησε μια ροζ ακτίνα να εκτιναχθεί από το δεξί του μάτι. Η ακτίνα ήχησε με ένα δικό της ήχο και αποκαλύφθηκε ο Padmapani Bodhisattva. Ύστερα η Θεότητα επέτρεψε να διαχυθεί ένα κύμα γαλάζιου φωτός από το αριστερό της μάτι και, λαμβάνοντας τη μορφή δύο παρθένων Dolma απέκτησε δύναμη να διαφωτίσει το νου των ζώντων όντων. Κατόπιν ο Amitabha κάλεσε την σύνθεση που αργότερα έλαβε τη διαμονή της μέσα στον άνθρωπο: OM MANI PADME HUM (Είμαι το Πετράδι στο Λωτό και εκεί θα παραμείνω). Τότε ο Padmapani, ο "Ένας στο Λωτό" ορκίσθηκε να μην σταματήσει ποτέ να εργάζεται έως ότου η ανθρωπότητα αποβεί ικανή να διαισθανθεί την παρουσία Του εντός της καρδιάς της, έτσι ώστε να απελευθερωθούν οι άνθρωποι από την αθλιότητα της επαναγέννησης. Ορκίσθηκε επίσης να εκτελέσει το καθήκον αυτό πριν την ολοκλήρωση της Κάλπα και πρόσθεσε ότι, σε περίπτωση αποτυχίας, επιθυμούσε να θρυμματισθεί το κεφάλι του σε αναρίθμητα κομμάτια. Η Κάλπα ολοκληρώθηκε αλλά η Ανθρωπότητα δεν ένιωσε την παρουσία Του εξαιτίας της κρύας και μοχθηρής καρδιάς της. Συγκινημένη και γεμάτη συμπόνια η θεότητα συνένωσε εκ νέου τα κομμάτια σχηματίζοντας δέκα κεφαλές, τρεις λευκές, και επτά ποικιλόχρωμες. Από εκείνη την ημέρα, ο Άνθρωπος έγινε ένας τέλειος αριθμός, ή ΔΕΚΑΔΑ.

Στον παραπάνω μύθο χρησιμοποιείται η δύναμη του ΗΧΟΥ, του ΧΡΩΜΑΤΟΣ και του ΑΡΙΘΜΟΥ, προκειμένου να καλυφθεί με ευφυή τρόπο η αληθινή εσωτερική του σημασία. Από τον Amitabha -ή την άνευ χρώματος ή λευκή δόξα- εκπορεύονται τα επτά χρώματα του πρίσματος. Καθένα από αυτά εκπέμπει ένα ανάλογο ήχο διαμορφώνοντας τη μουσική κλίμακα με τις επτά νότες. ...Επειδή η Γεωμετρία μαζί με την επιστήμη των μαθηματικών συνδέονται με την Αρχιτεκτονική και, επίσης -σε Συμπαντικό επίπεδο- με την Κοσμογονία, οι δέκα Στιγμές της Πυθαγόρειας Τετρακτύος ή Τετράδας, που έγιναν σύμβολο του Μακρόκοσμου και του Μικρόκοσμου ή ανθρώπου που είναι εικόνα του πρώτου, υποδιαιρέθηκαν, στη συνέχεια, σε δέκα επιμέρους στιγμές και σε αυτό βοήθησε η ίδια η Φύση.
...Στον μύθο του Padmapani, κυριαρχούν οι αριθμοί 3,4,7,10 ως σύνθεση της Μονάδας, του Ανθρώπου. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την έννοια και τη δυναμική αυτών των αριθμών στους διάφορους και ποικίλους συνδυασμούς τους, στην αμοιβαία αναλογία τους με τους ήχους (ή λέξεις) και τα χρώματα ή συχνότητες των κραδασμών.

Η λέξη OM ή AUM είναι η παντοτινή κρυμμένη αρχέγονη τριαδική διαφοροποίηση όχι από, αλλά μέσα στο ΕΝΑ Απόλυτο, και συμβολίζεται με τον αριθμό 4, την Τετρακτύ στον μεταφυσικό κόσμο. Είναι η Μονάδα ή Atman, το ύψιστο πνεύμα στον άνθωπο που, σε συνδυασμό με το buddhi και το manas συνιστούν την ανώτερη Τριάδα. ...To AUM είναι η πηγή του Αμήν. Η λέξη "Αμήν" δεν σημαίνει "ας γίνει" ή "αληθώς" αλλά στην κυριολεξία σημαίνει "ο παρέχων ύπαρξη" και ο "λαμβάνων ζωή".
Η Εσωτερική Επιστήμη διδάσκει ότι κάθε ήχος στον ορατό κόσμο αφυπνίζει τον αντίστοιχό του στα αόρατα βασίλεια, και ωθεί μια δύναμη ή άλλη ενέργεια σε δράση στην απόκρυφη πλευρά της Φύσης.
...Η προσευχή θα πρέπει να γίνεται νοερά απευθυνόμενη στον εντός ημών "Πατέρα".
...Προκειμένου να επέλθουν ευεργετικά αποτελέσματα, η προσευχή πρέπει να εκφωνείται από "κάποιον που να γνωρίζει πώς να γίνεται ακουστός εν σιωπή" γιατί δεν είναι πλέον μια προσευχή αλλά μια εντολή. Για ποιο λόγο αναγράφεται ότι ο Ιησούς απαγόρευσε στους ακροατές του και τους ακολούθους του να πηγαίνουν σε δημόσιες συναγωγές? Σίγουρα, κάθε προσευχόμενος άνθρωπος δεν ήταν ούτε υποκριτής και ψεύτης, ούτε Φαρισαίος που αγαπούσε να προσεύχεται δημοσίως για να τον παρατηρούν οι άλλοι. Υποθέτουμε ότι ο Ιησούς είχε τους λόγους του λοιπόν. Τους ίδιους λόγους που ωθούν τον έμπειρο αποκρυφιστή να απαγορεύει στους μαθητές του να συχνάζουν σε πολυπληθείς τόπους και να αποφεύγουν θρησκευτικές συγκεντρώσεις ή χώρους πνευματιστικών συνεδριών, εκτός και αν οι ίδιοι συμπλέουν ψυσικά με το εκεί πλήθος.
Εκείνο το οποίο δεν θα πρέπει να ξεχνάμε όταν προσευχόμαστε είναι να έχουμε αγνή συνείδηση και να δυνατή επιθυμία να ευεργετίσουμε την Ανθρωπότητα"...

Γιατί πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη στο όνομα του Γουίλιαμ Τζατζ?

2011-01-13T20:04:00.000+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση από το αγγλικό άρθρο " Should One Defend William Judge" που δημοσιεύθηκε στο site: http://www.theosophyonline.com/ler.php?id=28

Τον Απρίλιο του 2006 ανεξάρτητη ομάδα μαθητών από διαφορετικές χώρες ξεκίνησε να στέλνει στη Θεοσοφική Εταιρεία, στο Adyar, σειρά από επιστολές στις οποίες ζητούσαν να επανεξεταστούν οι κατηγορίες που απεύθυνε προς τον Γουίλιαμ Τζατζ και οι οποίες προκάλεσαν τη διάσπαση του Θεοσοφικού Κινήματος.

Σχετικά με τις πρόσφατες επιστολές για την αποκατάσταση της αλήθειας και την υπεράσπιση του ονόματος του Γουίλιαμ Τζατζ που στάλθηκαν στην Θεοσοφική Εταιρεία στο Αντιάρ οι αρχισυντάκες του Aquarian Theosophist («Aquarian Theosophist», Απρίλιος 2008) έλαβαν φιλικό γράμμα από ένα Θεόσοφο το οποίο θεωρούμε χρήσιμο να το μοιραστούμε μαζί σας και να το σχολιάσουμε.

Ο σπουδαστής, πιστός στο σκοπό της Θεοσοφίας, έγραψε: «Όσον αφορά τον αγώνα σας για την “απονομή δικαιοσύνης” στο όνομα του Τζατζ, έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στον υπέρτατο Νόμο, στο Νόμο του Κάρμα και της Συμπόνιας. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι συνέβη ακριβώς πριν τόσα χρόνια και δεν έχω κανένα σκοπό να προσθέσω σε αυτά τα γεγονότα αίγλη ή απάτη. Ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσω το έργο του Γουίλιαμ Τζατζ είναι να παράγω αντίστοιχο έργο στη ζωή το οποίο κρίνω ότι είναι καλό, αληθινό και όμορφο».

Αυτή η πρόταση έχει διαφορετικές σημασίες που πρέπει να εξηγηθούν.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όποιος θέλει να τιμήσει το έργο που προσέφερε ο Γουίλιαμ Τζατζ θα πρέπει να προσφέρει έργο το οποίο θεωρεί καλό, αληθινό και όμορφο. Αρκετές φορές οι Θεόσοφοι πιστεύουν ότι καλό, αληθινό και όμορφο είναι να υπερασπισθούν εκείνους οι οποίοι άδικα κατηγορήθηκαν και αυτό περιλαμβάνει και τους ιδρυτές του Κινήματος.
Η αιτία είναι εύκολη να την διακρίνουμε: Εάν το εσωτερικό τμήμα δεχθεί παθητικά την ελεύθερη κυκλοφορία συκοφαντιών και λανθασμένων φημών εναντίων των ιδρυτών του, πληγώνοντας συνεπώς το ίδιο το κίνημα, σταματά το ίδιο, το κίνημα, από την προσπάθειά του να βοηθήσει αποτελεσματικά την ανθρωπότητα.

Ο υπέρτατος σκοπός όλων είναι να βοηθήσουμε την ανθρωπότητα παρά να διατηρήσουμε τα συναισθήματα ή τα επαναλαμβανόμενα λόγια κάποιου.
Είναι δεδομένο ότι το πνευματικό Εγώ του Γουίλιαμ Τζατζ δεν χρειάζεται κανέναν υπερασπιστή. Η διερεύνηση και η διευκρίνιση της αλήθειας σχετικά με την πίστη και ειλικρίνεια του Γουίλιαμ Τζατζ είναι σωστή και χρήσιμη για πρακτικούς λόγους γιατί βοηθά το κίνημα να βρει το δικό του δρόμο στην εξέλιξη της ανθρωπότητα και επίσης διευκολύνει (το κίνημα) στο να βοηθήσει καλύτερα τη μελλοντική πρόοδο του ανθρώπου. Με την διεκδίκηση του δικαιώματος αυτού το μόνο που δεν κάνει είναι να υποστηρίζει τα προσωπικά αισθήματα ή και γνώμες κάποιου. Είναι η άποψη του κινήματος και η ικανότητά του να εκπληρώσει το σκοπό του, τον λόγο ύπαρξής του. Αυτή είναι η αξίωσή του.

Ένα άλλο εύλογο θέμα προς εξέταση είναι η ερώτηση εάν κάποιος θα έπρεπε να συζητά οτιδήποτε συνέβη στο παρελθόν. Γιατί οι Θεόσοφοι να συζητούν γεγονότα τα οποία έγιναν στο μακρινό παρελθόν? (Όχι και τόσο μακρινό αλήθεια, λιγότερο από δύο αιώνες).
Η Μπλαβάτσκυ συζήτησε και διευκρίνισε την αλήθεια για την ιστορική ταυτότητα του Ιησού, Jeshu ben Panthera, που έζησε 100 χρόνια πριν την Χριστιανική περίοδο. Οι Θεόσοφοι μελετούν τη ζωή του Απολλώνιου Τυανέα. Εξερευνούν την απόκρυφη ζωή του Σωκράτη και ενδιαφέρονται για το έργο του Αυτοκράτορα Ashoka. Υπερασπίζονται την τιμή του Μπρούνο, του Καλιόστρο, του Σεν Ζερμαίν, του Παράκελσου καθώς και άλλων Μυστών και αποκρυφιστών από διαφορετικές εποχές. Γιατί θα πρέπει να ξεχάσουν τον Γουίλιαμ Τζατζ, ο οποίος έζησε στο πρόσφατο παρελθόν, ήταν ένας αξιοπρεπής άνθρωπος και ο οποίος αξίζει σεβασμό?

Άλλωστε οι Θεόσοφοι γνωρίζουν ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ανήκουν όλα στον ένα και συνεχή κυκλικό χρόνο. Λόγω της δοξασίας των Κύκλων, είναι γνώστες του αξιώματος που λέει ότι: «εκείνο το οποίο υπήρξε, εκείνο θα υπάρξει». Έτσι, τα γεγονότα του παρελθόντος είναι ζωντανά, και περιέχουν τους ενεργούς σπόρους για το μέλλον. Μέσα από την κατανόηση των γεγονότων του παρελθόντος κάποιος μαθαίνει να παραδειγματίζεται από αυτά, να γίνεται καλύτερος βοηθώντας την Αιτία της παγκόσμιας αδελφότητας στο παρόν και να “φυτεύει” τους καρπούς για ένα φωτεινότερο μέλλον.

Η κ. Radha Burnier φαίνεται να έχει ξεχάσει προσωρινά την αναπόφευκτη αλληλοσύνδεση των γεγονότων του παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, αφού απάντησε, ευγενικά, σε ένα από τα γράμματα υπεράσπισης του ονόματος του Γουίλιαμ Τζατζ: «Κανένας δεν ασχολείται με υποθέσεις του παρελθόντος γιατί όλοι είναι εστιασμένοι στο έργο που πρέπει να γίνει τώρα»[1].
Η κ. Burnier, η οποία έχει ανοικτό μυαλό και διαθέτει ειλικρίνεια, πιστεύουμε ότι θα επανεξετάσει τη θέση της.
Δεν υπάρχει καμία δυσκολία για τον ένθερμο μαθητή στο να δει ότι όχι μόνο δεν υφίσταται κάποιος διαχωρισμός στη Θεοσοφία μεταξύ των γεγονότων που συνέβησαν στο παρελθόν και σε αυτά που γίνονται στο παρόν, αλλά αντίθετα υπάρχει κάτι το οποίο ονομάζεται «αλυσίδα αιτίας και αποτελέσματος» και που συνήθως αποκαλούμε Κάρμα. Εάν θέλουμε να εξαλείψουμε σωστά τα Αποτελέσματα της εμφανούς άγνοιας και της έλλειψης Ηθικής τότε πρώτα από όλα θα πρέπει να τα αναγνωρίσουμε γιατί μόνο έτσι αφαιρούμε σταδιακά τις Αιτίες που τα προκάλεσαν. Τέτοιου είδους ιστορικά γεγονότα όπως οι κατηγορίες εναντίον του Γουίλιαμ Τζατζ έχουν καταγραφεί και εκδοθεί από την Ενωμένη Στοά Θεοσόφων (United Lodge of Theosophists) καθώς και από άλλους εκδότες. Δεν μπορεί με κανένα τρόπο να παρουσιαστεί σαν ένα «ανέγγιχτο μυστήριο» για το οποίο κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ερευνήσει. Η αλήθεια πάντα λάμπει στο φως, και θα είναι μία ελπιδοφόρα κίνηση όταν η Θεοσοφική Εταιρεία του Adyar αποφασίσει τελικά να ανοίξει τα αρχεία και να δεχθεί την αλήθεια σχετικά με τις κατηγορίες προς τον Τζατζ.

Φυσικά και κάποιος μπορεί να ρωτήσει: «Γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επαναλαμβάνονται τα ψέματα και οι κατηγορίες σχετικά με τον κ. Τζατζ και τη Μαντάμ Μπλαβάτσκυ? Γιατί να μην κυκλοφορούν ελεύθερα και χωρίς καμία εξέταση μέσα στο Θεοσοφικό Κίνημα? Εξάλλου, όπως εμπνεόμαστε από την ιερή συμπόνια που περιέχεται στον κάθε ένα από εμάς, θα έπρεπε να αφήνουμε τα ψέματα και τις πλάνες να κυκλοφορούν ελεύθερα μεταξύ μας έτσι ώστε να μην πληγώσουμε τα αισθήματα κανενός».

Σύμφωνα με αυτή την άποψη το να δυσφημούνται οι ιδρυτές δεν θα πρέπει να μας ενοχλεί. Εξάλλου, αυτή η άποψη φαίνεται να θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να είμαστε υπερβολικά δίκαιοι, τρόπος του λέγειν, ως προς το αξίωμα του Θεοσοφικού Κινήματος, «Καμία Θρησκεία Ανώτερη της Αλήθειας». Θα πρέπει, έτσι, να γίνουμε σοφότεροι τοποθετώντας προσεκτικά τα βραχυχρόνια αισθήματα υποστήριξης προς τους εξαπατημένους φίλους μας πάνω από την αναζήτηση της αλήθειας.
Τέτοιου είδους διαφωνία μπορεί να γίνει σεβαστή λόγω της ειλικρίνειας της, όμως δεν εκφράζει τη θεοσοφική άποψη. Η ιδέα ότι ο Γουίλιαμ Τζατζ ήταν ένας απατεώνας είναι μία θλιβερή πλάνη, και οι Θεόσοφοι δεν έχουν κανένα λόγο να συντηρούν τέτοιες μαγιαβικές ή λανθασμένες ιδέες.

Ο Γουίλιαμ Τζατζ έγραψε: «Η διάθεση να μη συγκρουστώ με οποιοδήποτε τρόπο με τις πεποιθήσεις που είναι καθαρά πλάνη επικρατεί με εκείνες που αντιπαθούν τον πόνο που προκαλείται εξαιτίας της απομάκρυνσης του πέπλου. Και το επιχείρημα ότι οι ψευδής πεποιθήσεις, θρησκείες και δόγματα δεν θα πρέπει να καταργηθούν εφόσον ο πιστός είναι ευτυχής έχει χρησιμοποιηθεί από την χριστιανική εκκλησία, ειδικότερα από την Ρωμαιοκαθολική, “σαν ένα ισχυρό μέσο για να διατηρήσει το νου του ανθρώπου μέσα σε μια σιδερένια αλυσίδα”»[2].

Εάν τα λόγια του Τζατζ είναι σωστά, το πλαστό δόγμα και οι φήμες ότι ήταν ένας απατεώνας μπορεί και πρέπει, εξάλλου, να αμφισβητηθεί, έτσι ώστε η αλήθεια να αποκατασταθεί. Ωστόσο ο καθένας θα μπορούσε να ρωτήσει στο σημείο αυτό: «Τι σκεφτόταν η ίδια η Μπλαβάτσκυ όταν ρωτούσε και ασκούσε κριτική στα εξαπατημένα μέλη του Θεοσοφικού Κινήματος? Ίσως ο κ. Τζατζ να έκανε απλά λάθος, και η συμπόνια δεν χρειάζεται αλήθεια ή να είναι κάποιος αληθινός».

Αυτές είναι θεμελιώδεις ερωτήσεις, και προς μεγάλη έκπληξη μερικών μαθητών, όμως, η Μπλαβάτσκυ, αν και οι λόγοι ήταν διαφορετικοί, σκέφθηκε ακριβώς όπως και ο Τζατζ. Άσκησε σκληρή κριτική στην συχνά υποκριτική υπόδειξη «Μην κρίνεις, για να μην κριθείς», γιατί οδηγεί σε αμοιβαία βοήθεια μεταξύ εκείνων που πράττουν λανθασμένα και των εξαπατημένων.

Επίσης η Μπλαβάτσκυ έγραψε αργότερα: «Η αμοιβαία κριτική είναι η πιο υγιής τακτική. (…) Η κριτική είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης της σκέψης γενικότερα. (…) Η κριτική είναι η μόνη σωτηρία από τον διανοητικό μαρασμό. Είναι το αγαθοεργό κίνητρο το οποίο παρακινεί για ζωή και δράση και την υγιή αλλαγή ενάντια σε εκείνο που οι στοχαστές αποκαλούν Ρουτίνα και Προκατάληψη». [3]
Έτσι κανένας δεν θα έπρεπε να φοβάται να ενοχλήσει την προκατάληψη ή ακόμα εκείνη τη δυνατή θεά που ονομάζεται Ρουτίνα.

Μία τελευταία ερώτηση θα πρέπει να ερευνηθεί σε σχέση με την υπεράσπιση ή όχι της αλήθειας σχετικά με τον Γουίλιαμ Τζατζ. «Γιατί δεν δίνουμε στο Κάρμα την ευκαιρία να λύσει το πρόβλημα αυτό? Γιατί να ανακατευτούμε με το Κάρμα?».
Το πρόβλημα σε αυτή την ερώτηση είναι ότι υποδηλώνει την λανθασμένη ιδέα ότι οι Θεόσοφοι είναι πάνω από το Κάρμα. Με την λογική αυτή οι μαθητές έχουν την καρμική δυνατότητα να μην υπερασπισθούν την αλήθεια και την θεοσοφία, να ακολουθήσουν το “κομψό” παράδειγμα του Πόντιου Πιλάτου και ήρεμα να ξεπλύνουν τα χέρια τους φανερά από την ηθική σταύρωση του Γουίλιαμ Τζατζ και της ζωής του η οποία ήταν ένα παράδειγμα αυτοθυσίας.

Η διαφωνία είναι απλά μια πλάνη γιατί οι Θεόσοφοι δεν τοποθετούνται πάνω, ή πίσω από το Νόμο του Κάρμα. Για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί να υπάρξει καμία παράβλεψη ή κανένα ξέπλυμα χεριών. Το να είμαστε παθητικοί σε οποιαδήποτε γνωστή παραπλάνηση επίσης δημιουργεί κάρμα, και είναι καρμικά ισοδύναμο σε δράση όπως με το να βοηθάμε την πλάνη με συγκαλυμμένο τρόπο. Η απόφαση να μην υπερασπιζόμαστε την αλήθεια είναι ισοδύναμη με το να εμμένουμε σιωπηλά στο ψέμα.
Θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο Πόντιος Πιλάτος δεν ήταν σοφός και ότι στερείτο ηθικής. Οι Θεόσοφοι από την άλλη μεριά έχουν πολλές χρυσές ευκαιρίες να ψάξουν, να υπερασπισθούν, να διακηρύσσουν όχι μόνο τη διδασκαλία της αιώνιας σοφίας αλλά και την παγκόσμια και πρακτική ηθική η οποία εμπεριέχεται σε αυτήν. Μέχρι τον Απρίλιο του 2006 οι επιστολές στο Αντιάρ ήταν ένα ακόμα παράδειγμα της απεριόριστης ηθικής δυνατότητας η οποία συνεχώς εξελίσσεται μέσα στον πυρήνα του σύγχρονου εσωτερικού κινήματος.

Ένας μαθητής της Θεοσοφίας

Βιβλιογραφία:
[1] «Yearly Letters to Adyar: A Few Seeds For a Better Dialogue in the Movement», Carlos Cardoso Aveline, in «Fohat» magazine, Summer 2007 edition, pp. 38-42, p. 38.
[2] «Iconoclasm Toward Illusions», a text in «Theosophical Articles», William Q. Judge, Theosophy Company, Los Angeles, 1980,volume II, p. 355.
[3] «Literary Jottings On Criticism, Authorities, and Other Matters», κείμενο από τα «Θεοσοφικά Άρθρα», H. P. Blavatsky, Theosophy Company, Los Angeles, volume II, pp. 389-390.

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ

2011-01-07T21:27:00.000+02:00

Από την Ασπασία Παπαδομιχελάκη

(Η παρουσίαση του άρθρου έγινε στο ITC Conference, στη Χάγη, στις 12 Αυγούστου 2010)

Η εσωτερική διδασκαλία που καταγράφεται στη «Μυστική Δοξασία» αφορά στη διεξοδική ανάπτυξη των τριών θεμελιωδών προτάσεων, οι οποίες και προλογίζουν το έργο.

Η Τρίτη θεμελιώδης πρόταση, είναι μοναδική σε περιεχόμενο, καθώς παρουσιάζει, αν και σε λίγες μόνο γραμμές, όλα τα σχετικά με την ύπαρξη των Μονάδων-Ψυχών στο σύμπαν και τον σκοπό της εξέλιξής τους που είναι η κατάκτηση της θείας συνειδητότητας μέσα από τη γνώση του Σύμπαντος.

Αναφέρεται στην κυκλική περιπλάνηση της μονάδας-ψυχής δια μέσου των πεδίων του σύμπαντος και στον νόμο που υποστηρίζει το ταξίδι της ατομικής ζωής σε αυτό, το λεγόμενο «ταξίδι του προσκυνητή». Η Μονάδα, δηλαδή, ο «προσκυνητής», φυλακισμένος σε διαφορετικά πέπλα - όπου κάθε πέπλο αποτελεί μια διαφορετική κατάσταση συνειδητότητας – αποκτά εμπειρίες που τον βοηθούν να φέρει στην επιφάνεια τις εγγενείς ληθαργούσες δυνάμεις που διαθέτει και προοδευτικά να διευρύνει την ατομική του συνειδητότητα έως ότου σπάσει τα δεσμά της μορφής και της επανενσάρκωσης. Το ταξίδι του προσκυνητή υποστηρίζεται από τον Νόμο του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης αλλά και από τους Πρεσβύτερους Αδελφούς που παραστέκονται στην ανθρωπότητα για να την συνδράμουν και να την εκπαιδεύσουν νοητικά, ηθικά και πνευματικά.

Αυτό που, πράγματι, εντυπωσιάζει τον ερευνητή είναι η σαφήνεια με την οποία καθορίζεται ο στόχος αυτού του «προσκυνήματος» και ότι ο μόνος τρόπος για την πραγμάτωση αυτού του στόχου είναι η ελευθερία επιλογής και η ατομική προσπάθεια καθενός. Η Θεοσοφία είναι το μονοπάτι της Γνώσης που δίνοντας έμφαση στους νόμους του σύμπαντος βοηθάει τον ερευνητή να αντιληφθεί ότι για να σωθεί από τη δυστυχία το μόνο που έχει να κάνει είναι να προσαρμοστεί στον Θείο Νόμο.

Συγκεκριμένα η Τρίτη Θεμελιώδης Πρόταση της Μυστικής Δοξασίας αναφέρει ότι υπάρχει:

«Η θεμελιώδης ταυτότητα όλων των ψυχών με την Παγκόσμια Υπερ-Ψυχή (η τελευταία όντας μια όψη της Άγνωστης Ρίζας). Και το αναγκαστικό προσκύνημα κάθε Ψυχής – ενός σπινθήρα της πρώτης – μέσω του Κύκλου της Ενσάρκωσης ή της Αναγκαιότητας, σύμφωνα με τον Κυκλικό και Καρμικό νόμο, κατά τη διάρκεια όλης της περιόδου. Με άλλα λόγια, καμιά καθαρά πνευματική Μπούντι (θεία Ψυχή) δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη συνειδητή ύπαρξη, αν ο σπινθήρας που πρόβαλε από την καθαρή Ουσία της Παγκόσμιας Έκτης αρχής (ή ΥΠΕΡ-ΨΥΧΗΣ): α) δεν περάσει μέσα από κάθε στοιχειακή μορφή του φαινομενικού κόσμου αυτού του Μανβαντάρα καί β) δεν αποκτήσει ατομικότητα, πρώτα μέσω φυσικής ώθησης και ύστερα μέσω αυτοπροκαλούμενων και αυτο-εφευρισκόμενων προσπαθειών (ελεγχόμενων από το Κάρμα), ανεβαίνοντας έτσι όλες τις βαθμίδες της διάνοιας, από το κατώτερο μέχρι το ανώτερο Μάνας, από το ορυκτό και το φυτό μέχρι τους αγιότερους των αρχαγγέλων (Ντυάνι-Μπούντα). Το βασικό δόγμα της Εσωτερικής Φιλοσοφίας δεν δέχεται προνόμια ή ειδικά χαρίσματα στον άνθρωπό, εκτός από εκείνα που κέρδισε με το Εγώ του μέσω προσωπικής προσπάθειας και χάρης, μέσα από μια μακριά σειρά μετεμψυχώσεων και μετενσαρκώσεων.» (Μ.Δ, Ι, 17)...

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο:

http://www.blavatsky.gr/index.php?id=12&tx_ttnews[tt_news]=288&tx_ttnews[backPid]=2&cHash=ab52c0279f

Πνευματική πρόοδος

2011-01-03T03:38:00.001+02:00

Απόσπασμα από το άρθρο της Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ "Η Πνευματική Πρόοδος" που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "The Theosophist" τον Μάιο του 1885. (Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο στα ελληνικά στο βιβλίο "Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ - Γιόγκα και αποκρυφισμός" [Θεοσοφικές Εκδόσεις]

…Ένας απαράβατος κανόνας δέσμευε ανέκαθεν κάθε νεόφυτο, όπως τον δεσμεύει και σήμερα, και αυτός είναι η απόλυτη υποταγή της κατώτερης φύσης του στην ανώτερη. Στις Βέδες, τις Ουπανισάντ, στα ιερά κείμενα και στις Βίβλους κάθε φυλής και θρησκείας όπως και στο «Φως στην Ατραπό», δεν υποδεικνύεται παρά ένας μόνο δρόμος. Είναι δρόμος δύσκολος, οδυνηρός, ταραχώδης αλλά ωστόσο, είναι ο δρόμος διαμέσου του οποίου ο άνθρωπος επιτυγχάνει την αληθινή πνευματική ενόραση.

…Ο αληθινός Μύστης, ο πνευματικά τέλειος άνθρωπος, μόνος του επιτυγχάνει την τελειότητά του, και κανένας δεν του την χαρίζει! Ως εκ τούτου, η πορεία του είναι ανάπτυξη διαμέσου αυτό-εξέλιξης και σίγουρα περιλαμβάνει αρκετό πόνο. Η κύρια αιτία του πόνου έγκειται στο γεγονός ότι συνεχώς αναζητούμε το μόνιμο στο προσωρινό. Και όχι απλώς το αναζητούμε, αλλά ενεργούμε κατά τρόπο ώστε θα πίστευε κανείς ότι έχουμε ήδη ανακαλύψει το αμετάβλητο, εν μέσω ενός κόσμου που ως μοναδική του ιδιότητα έχει τη συνεχή μεταβολή. Επιπλέον, επειδή πάντα φανταζόμαστε πως έχουμε αδράξει γερά το προσωρινό, όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό μεταβάλλεται και διαφεύγει τον έλεγχό μας, τότε προκύπτει πόνος.

Από την άλλη πλευρά η ιδέα της ανάπτυξης εμπεριέχει την ιδέα της διάλυσης. Γιατί το εσωτερικό ον πρέπει συνεχώς να διαρρηγνύει το εξωτερικό κέλυφος που το περιορίζει, και αυτή η διάρρηξη συνοδεύεται απαραιτήτως από πόνο – όχι πόνο φυσικό αλλά ψυχολογικό, νοητικό.

Στην πορεία της ζωής μας, πραγματικό πρόβλημα είναι πάντοτε εκείνο που θεωρούμε ως το δυσκολότερο από όλα όσα θα μπορούσαν να μας συμβούν. Είναι πάντα εκείνο που νιώθουμε πως είναι αδύνατο να αντέξουμε. Αν εξετάσουμε όμως το θέμα ευρύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι προσπαθούμε να διαρρήξουμε το κέλυφος στο πιο αδύναμο σημείο του. Ότι για να είναι η ανάπτυξή μας αληθινή και όχι απλώς αποτέλεσμα απόρριψης μιας σειράς γήινων συνηθειών, θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από μια ομαλή ακολουθία μεταβολών, όπως παρατηρούνται και στην ανάπτυξη του σώματος ενός εμβρύου. Δηλαδή, όχι ένα πλήρως σχηματισμένο κεφάλι, ύστερα ένα χέρι και αργότερα ίσως ένα πόδι, αλλά ανάπτυξη προς όλες τις πλευρές ταυτοχρόνως, τακτικά και ανεπαίσθητα. Ο άνθρωπος έχει γενικά την τάση να καλλιεργεί μονομερώς κάθε ξεχωριστό τμήμα της φύσης του, απορρίπτοντας εν τω μεταξύ τα υπόλοιπα. Ο συντριπτικός πόνος που νιώθει οφείλεται ακριβώς σε αυτή κατ’ αυτή την ανάπτυξη της παραγκωνισμένης πλευράς του, η οποία ακολουθεί μια πορεία που γίνεται ακόμα δυσκολότερη εξαιτίας των αποτελεσμάτων της δικής του προσπάθειας στην καλλιέργεια ενός άλλου, διαφορετικού τομέα της σύνθεσής του.

Η εμφάνιση του κακού είναι, συχνά είναι αποτέλεσμα υπερβολικού άγχους και ανυπομονησίας, διότι οι άνθρωποι πάντοτε ενεργούν με υπερβολή. Δεν νιώθουν ικανοποιημένοι αν αφήσουν τα πράγματα να εξελιχθούν ομαλά και εκείνοι απλώς εκτελέσουν μόνο ό,τι απαιτείται σε κάθε περίσταση και τίποτε περισσότερο, αλλά υπερβάλλουν σε όλες τις δραστηριότητές τους και παράγουν Κάρμα που θα πρέπει να εξοφλήσουν σε επόμενες ενσαρκώσεις τους. Μια από τις λεπτότερες όψεις του κακού είναι η ελπίδα και η επιθυμία μιας ανταμοιβής. Πολλοί είναι εκείνοι που αμαυρώνουν τις προσπάθειές τους – παρότι συνήθως ασυναίσθητα- δημιουργώντας στο νου τους την ιδέα μιας ανταμοιβής και επιτρέποντας σ’ αυτήν να αποβεί ενεργός παράγοντας στη ζωή τους. Με τον τρόπο αυτό αφήνουν ανοικτή την πόρτα στην ανυπομονησία, την αμφιβολία, το φόβο, την αποθάρρυνση και κατά συνέπεια, στην αποτυχία.

Σκοπός του υποψήφιου της πνευματικής σοφίας είναι η είσοδός του σε ένα ανώτερο πεδίο ύπαρξης. Να γίνει ένας νέος άνθρωπος, τελειότερος από κάθε άποψη συγκριτικά με την προηγούμενη κατάστασή του, και αν το επιτύχει, οι ικανότητές του και οι δυνάμεις του θα δεχθούν μια ανάλογη ενίσχυση σε δυναμικότητα και εμβέλεια δράσης, ακριβώς όπως στο φυσικό πεδίο κάθε στάδιο εξέλιξης στην εξελικτική κλίμακα σηματοδοτείται από μια ανάλογη αύξηση των δυνατοτήτων της ζωής. Αυτός είναι ο τρόπος δια του οποίου ο Μύστης αποκτά τις θαυμαστές δυνάμεις του, που τόσο συχνά αναφέρονται και περιγράφονται. Αλλά το σημαντικότερο που θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε είναι ότι αυτές οι δυνάμεις αποτελούν φυσιολογική απόρροια της ύπαρξης σε ανώτερο επίπεδο εξέλιξης, όπως συμβαίνει και με τις ικανότητες του μέσου ανθρώπου οι οποίες αποτελούν φυσιολογική απόρροια της εξέλιξής του στο συνηθισμένο επίπεδο ζωής.

Πολλοί θεωρούν ότι η επίτευξη της τελειότητας ενός Μύστη δεν οφείλεται τόσο στη ριζική εσωτερική του ανάπτυξη, όσο στην επιπρόσθετη πρακτική εκπαίδευσή του. Όπως φαίνεται, φαντάζονται πως ο Μύστης είναι άνθρωπος ο οποίος, έχοντας εκπαιδευθεί με μια συγκεκριμένη μέθοδο που επικεντρώνεται λεπτομερώς σε καθορισμένους κανόνες, αποκτά τη μία δύναμη κατόπιν της άλλης. Υιοθετώντας αυτή την εσφαλμένη εντύπωση, πιστεύουν ότι το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνουν ώστε να μεταβούν στην κατάσταση της τελειότητας ενός Μύστη, είναι να αποκτήσουν «δυνάμεις». Η διόραση και η ικανότητα της εκσωμάτωσης με σκοπό να ταξιδεύουν σε κάποια απόσταση από το φυσικό τους σώμα, συγκαταλέγονται, φυσικά, ανάμεσα στις φαντασιώσεις τους.

Προς εκείνους που επιθυμούν να αποκτήσουν τέτοιου είδους δυνάμεις για προσωπικό τους όφελος, δεν έχουμε να δηλώσουμε τίποτα. Θα υποστούν την καταδίκη όσων πράττουν ωθούμενοι από καθαρά εγωιστικούς σκοπούς. Ωστόσο, υπάρχουν άλλοι οι οποίοι εκλαμβάνοντας εσφαλμένα το αποτέλεσμα ως αίτιο, πραγματικά πιστεύουν ότι η απόκτηση υπερφυσικών δυνάμεων είναι ο μόνος δρόμος προς την πνευματική πρόοδο. Θεωρούν ότι η Εταιρεία μας αποτελεί το καλύτερο μέσον που θα τους εξασφαλίσει τη δυνατότητα να αποκτήσουν τις ανάλογες γνώσεις, πιστεύοντας ότι πρόκειται για κάποιου είδους Ακαδημίας απόκρυφων δυνάμεων, οργάνωση που συστάθηκε για να παρέχει ευκολίες εγκαταστάσεων και καθοδήγηση σε μελλοντικούς θαυματοποιούς.

Η εταιρεία μας ΔΕΝ ιδρύθηκε προκειμένου να παρέχει νέους και εύκολους τρόπους και μεθόδους απόκτησης «δυνάμεων», αλλά μοναδική της αποστολή είναι να μεταλαμπαδεύσει το φως της Αλήθειας που επί πολλές εποχές παρέμενε σβησμένο για τον κόσμο, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις, και να την διατηρήσει ζωντανή δημιουργώντας μια αδελφότητα της ανθρωπότητας, το μόνο γόνιμο έδαφος όπου μπορεί να φυτρώσει και να αναπτυχθεί ο καλός ο σπόρος.

…Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να προειδοποιήσουμε όλα τα μέλη μας και όλους όσοι αναζητούν την πνευματική γνώση να προσέχουν ιδιαίτερα τα άτομα που προσφέρονται να τους διδάξουν εύκολες μεθόδους επίτευξης ψυχικών δυνάμεων, δώρων που είναι πραγματικά εύκολο να αποκτηθούν με τεχνητά μέσα, αλλά εξασθενούν και χάνονται αμέσως μόλις εκτονωθεί η νευρική διέγερση που τα προκάλεσε. Η αληθινή ενορατική κατάσταση ενός Μύστη που πάντοτε συνοδεύεται από πραγματική ψυχική ανάπτυξη, αφού αναπτυχθεί δεν χάνεται ποτέ.

…Προκειμένου να τονίσουμε ιδιαιτέρως την ανάγκη διαμαρτυριών και των προειδοποιήσεών μας, μπορούμε να σας πληροφορήσουμε ότι προσφάτως διαβάσαμε αντίγραφα μιας προκήρυξης από κάποιον που αποκαλείται «Μαχάτμα» (=μεγάλη ψυχή), και τα οποία εσωκλείονταν σε επιστολή από τη Μπενάρες. Προσκαλούσε «οκτώ άνδρες και οκτώ γυναίκες που γνωρίζουν αγγλικά και αρκετά ινδικά», ενώ τελείωνε λέγοντας ότι «όσοι επιθυμούν να γνωρίσουν τις ιδιαιτερότητες της εργασίας και το ποσό της πληρωμής», έπρεπε να απευθυνθούν στην τάδε διεύθυνση, αποστέλλοντας και το γραμματόσημο για την απαντητική επιστολή του.

…Είναι απολύτως αληθινό ότι ορισμένοι θεόσοφοι έχουν απογοητευθεί πολύ (και ευθύνονται μόνο οι ίδιοι για αυτό) επειδή δεν τους προσφέρουμε σύντομους δρόμους στη yoga Vidya (1), και υπάρχουν άλλοι που επιθυμούν πρακτική άσκηση. Είναι αξιοσημείωτο ότι όλοι εκείνοι που δεν έχουν προσφέρει παρά ελάχιστα πράγματα στην Θεοσοφική Εταιρεία, είναι οι ηχηρότεροι στις επικρίσεις τους και στην εξεύρεση σφαλμάτων στην εργασία μας.

…Θα ήταν εξαίρετο αν όλα τα μέλη κάθε παραρτήματος συνένωναν τις σκέψεις τους, και με σοβαρότητα αποφάσιζαν ποια βήματα θα πρέπει να ακολουθήσουν, ώστε να προάγουν τους σκοπούς του Θεοσοφικού Κινήματος. Οι περισσότεροι από αυτούς απλώς αρκούνται στη μελέτη βιβλίων δίχως να προσφέρουν κάτι ουσιαστικότερο στις εργασίες μας. Αν πρόκειται να αποτελέσει η Θεοσοφική Εταιρεία δύναμη αγαθού σε αυτή και σε άλλες χώρες, θα το κατορθώσει μέσω της δραστήριας συνεργασίας της ανάμεσα στα μέλη της και ειλικρινά, προσκαλούμε όλους όχι μόνο να σκεφθούν σοβαρά κάθε πιθανότητα συνεισφοράς στο σκοπό, αλλά και την αποτελεσματική υλοποίησή της. Μια θετική σκέψη είναι πάντα κάτι καλό, αλλά από μόνη της δεν έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα εκτός κι αν γίνει πράξη. Δεν υπάρχει ούτε ένα μέλος που να μην μπορεί να προσφέρει εργασία ώστε να εκπληρωθούν οι σκοποί της Αληθειας και της Παγκόσμιας Αδελφοσύνης. Εξαρτάται αποκλειστικά από τη θέληση του καθενός να μετατρέψει αυτή τη σκέψη σε υλοποιημένη πράξη.

Πάνω από όλα θα πρέπει να επαναλάβω ότι η Θεοσοφική Εταιρεία δεν αποτελεί νηπιαγωγείο ή εκκολαπτήριο Μυστών. Εδώ δεν υπάρχουν δάσκαλοι που να περιοδεύουν στα διάφορα παραρτήματά μας παρέχοντας πληροφορίες επί των ποικίλων θεμάτων που ερευνώνται. Υπάρχουν τα ανάλογα βιβλία και οι γνώσεις που παρέχονται σε αυτά, θα πρέπει να γίνονται πράξη στη ζωή όλων. Μόνο έτσι θα επέλθει αυτάρκεια και δύναμη στοχασμού.

----------------

(1) Η Γιόγκα της Γνώσης. Στον Ινδουισμό η σοφία ονομάζεται Βίντια και αποκτάται με τις ασκήσεις γιόγκα (Vidya Yoga)

Χειμερινό Ηλιοστάσιο 2010 & ευχές για το Νέο Έτος

2010-12-23T00:16:00.000+02:00

"…Οι άνθρωποι τη χρονική αυτή περίοδο εύχονται στους φίλους και στα αγαπημένα τους πρόσωπα ένα ευτυχισμένο Νέο Έτος, μερικές φορές δίπλα στη λέξη «ευτυχισμένο» προσθέτουν και την «οικονομική ευημερία», όμως υπάρχει και η πιθανότητα να βρούμε και κάτι σημαντικότερο από τα δύο.

Ο χρόνος εκπροσωπείται από το μεγαλοπρεπή πλανήτη Αφροδίτη – Εωσφόρο (=ο φέρων το φως), είναι δε τόσο φωτεινό όπου κάτω από τέτοιες συνθήκες σίγουρα το πνεύμα του Χριστού θα πρέπει να γεννιέται.

Έτσι αντί να ευχόμαστε στους αναγνώστες μας «ευτυχισμένο και με οικονομική ευημερία το Νέο Έτος», αισθανόμαστε την ανάγκη να τους ικετεύσουμε έτσι ώστε η νέα χρονιά να γίνει ένας λαμπρός αγγελιαφόρος. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο από εκείνους οι οποίοι είναι θαρραλέοι, αποφασισμένοι και πιστοί.

Ο καθένας ζει, σκέφτεται και μιλά. Εάν οι αναγνώστες μας προσπαθούσαν να μάθουν την τέχνη τού να κάνουν τη ζωή όχι μόνο όμορφη αλλά θεϊκή, ορκίζονταν να μην έχουν καμία δυσπιστία για το θαύμα αυτό και άρχιζαν τον Ηράκλειο άθλο τους, τότε αυτή η χρονιά θα γινόταν ο προπομπός για αυτό το ακτινοβόλο αστέρι.

Ο ένθερμος Θεόσοφος αναγνωρίζει την ευθύνη και προσπαθεί να ανακαλύψει τη γνώση, εφαρμόζοντας παράλληλα στην καθημερινή του ζωή όλα εκείνα τα υψηλά πρότυπα τα οποία γνωρίζει. Σε όλους αυτούς δίνουμε τις θερμές ευχές μας!

Η ζωή του κάθε ανθρώπου βρίσκεται αποκλειστικά στα δικά του χέρια, η μοίρα του ορίζεται αποκλειστικά από τον ίδιο. Γιατί λοιπόν αυτή η χρονιά να μην είναι γεμάτη από πνευματική ανάπτυξη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πριν? Εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς να το επιτύχουμε. Αυτό είναι γεγονός και όχι απλά μία θρησκευτική ιδέα. Μέσα σε ένα κήπο από ηλιοτρόπια κάθε λουλούδι στρέφεται προς τον ήλιο. Γιατί να μην συμβεί και σε μας?

Και μην φανταστεί κάποιος ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φαντασίωση η προσκόλληση στην σημασία της γέννησης του νέου έτους. Η Γη περνά μέσα από συγκεκριμένα στάδια, το ίδιο και ο άνθρωπος μαζί της, και όπως μία ημέρα μπορεί να χρωματιστεί, το ίδιο συμβαίνει και με το έτος. Η αστρική ζωή της Γης είναι νέα και δυνατή μεταξύ Χριστουγέννων και Πάσχα. Εκείνοι οι οποίοι αναπτύσσουν τις ευχές τους τώρα προσθέτουν δύναμη στο να τις πραγματοποιούν συνεχώς".

H. P. Blavatsky, Collected Writings 9:3-5, (πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό «Lucifer», Ιανουάριος 1888.

Η Θεοσοφία στο youtube

2010-12-07T00:17:00.002+02:00

Με χαρά το Θεοσοφικό Κίνημα - Αθήνα (ULT) ανακοινώνει ότι εγκαινίασε τη δική του σελίδα στο Youtube όπου και θα δημοσιεύονται βίντεο με διαλέξεις πάνω σε θεοσοφικά θέματα. Ομιλήτρια θα είναι η Ασπασία Παπαδομιχελάκη.

Επίσης μέσα από τη σελίδα θα μπορείτε να βλέπετε και άλλα βίντεο σχετικά με τα θεοσοφικά ζητήματα.

Το πρώτο βίντεο που αναρτήσαμε αφορά τη ζωή και το έργο της Έλενας Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ και τις θεμελιώδεις προτάσεις του Θεοσοφικού Κινήματος.
http://www.youtube.com/user/TheTheosophia?feature=mhum

Η ιδέα της Θεότητας

2010-12-05T00:55:00.005+02:00

Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε στους "Times" από τη NASA και παρουσιάζει "Το Χέρι του Θεού", ένα σύνολο στροβιλιζόμενων αστεριών.

(Άρθρο του Τζέφρεϊ Φάρδινγκ)

Η ιδέα της Θεότητας μπορεί να θεωρηθεί ως η πρώτιστη ευεργετική δυνατότητα της Θεοσοφίας. Μέσω αυτής ο άνθρωπος , ως προς την εσωτερική του ουσία, θεωρείται θεϊκός με μια αδιάσπαστη σχέση προς τον Κόσμο. Δεν υπάρχει μέσα σε αυτόν μόνο, υπάρχει από αυτόν. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτού αποτελεί η θεοσοφική σύσταση του ανθρώπου σύμφωνα με την οποία όλες οι αρχές του αντικατοπτρίζουν τα κοσμικά επίπεδα της ύπαρξης. Ο Κόσμος λειτουργεί σε ποικίλα επίπεδα, από το φυσικό μέχρι το ανώτατο πνευματικό.
Η συνολική παγκόσμια πορεία είναι έκφραση Μίας Ζωής. Είναι ο ζωογόνος δυναμισμός που βρίσκεται πίσω από κάθε δραστηριότητα. Είναι αυτή η ζωή που εκδηλώνεται ως εσωτερική ενέργεια. Είναι η ευρεία ενεργειακή δύναμη που συντηρεί τη διατεταγμένη πορεία από την αρχή μιας περιόδου δραστηριότητας, δηλαδή από τη γέννηση του Σύμπαντος (μανβαντάρα) μέχρι το τέλος, όταν δηλαδή η ισχυρή διαδικασία καταλαγιάζει (πραλάγια) αποκομίζοντας τους καρπούς της μακρόχρονης περιόδου δραστηριότητάς της. Αυτοί οι καρποί είναι η αθροισμένη εμπειρία αμέτρητων μυριάδων ζωών που έχουν έλθει και παρέλθει με τη σειρά τους κατά τη διάρκεια ολόκληρης αυτής της ισχυρής διαδικασίας. Τα πάντα συγκεντρώνονται και αποθηκεύονται ως παγκόσμια μνήμη.

Η Θεότητα είναι η ίδια η ουσία της ύπαρξης κάθε ανθρώπου. Η επίδραση αυτής της ιδέας μπορεί, αρχικά, να είναι προσωρινή και σπασμωδική αλλά επαυξάνεται καθώς και η πνευματική φύση εμπλουτίζεται με τις εμπειρίες του στη μακρά σειρά των προσωπικών ζωών. Σιγά-σιγά αποκτά μικρότερη ή μεγαλύτερη συνείδηση της εσώτερης θείας φύσης του που εκδηλώνεται σαν εμπνευσμένο κίνητρο των πράξεων του. Νοιώθει την καθοδήγηση της συνείδησης.
Σχετικά με την ιδέα της Θεότητας στη δημιουργία και τη διακυβέρνηση του σύμπαντος υπάρχει μια περικοπή στη "Μυστική Διδασκαλία": "Παραδέχεται (η Μυστική Διδασκαλία) έναν Λόγο ή έναν συλλογικό 'Πλάστη' του Σύμπαντος, έναν δημιουργό -υπό την έννοια που υποδηλώνεται όταν μιλάει κανείς για έναν 'Αρχιτέκτονα' ως το 'Δημιουργό' ενός κτιρίου, ενώ αυτός, ο Αρχιτέκτονας δεν άγγιξε ούτε μια πέτρα του αλλά παρέχοντας το σχέδιο άφησε όλη τη χειρωνακτική δουλειά στους κτίστες. Στη δική μας περίπτωση το σχέδιο προσφέρθηκε από το Ιδεατό του Σύμπαντος και η κατασκευαστική δουλειά αφέθηκε στις ταξιαρχίες των Νοήμονων Δυνάμεων και Ενεργειών. Όμως αυτός ο Δημιουργός δεν είναι μια προσωπική θεότητα -δηλαδή κάποιος ατελής υπερ-κοσμικός θεός αλλά είναι το σύνολο των Ντυάνι Τσοχάν (Αρχαγγέλων) και των άλλων δυνάμεων.
Σε ότι αφορά αυτούς τους τελευταίους ο χαρακτήρας τους είναι δυαδικός, εφόσον αποτελούνται από: α) την άλογη, πρωτόγονη ενέργεια που ενυπάρχει στην ύλη και β) τη νοήμονα ψυχή ή την κοσμική συνειδητότητα που κατευθύνει και καθοδηγεί αυτή την ενέργεια και η οποία είναι η Ντυάνι-Τσοχανική σκέψη που αντικατοπτρίζει το Ιδεατό του Παγκόσμιου Νου"*.
"Η Θεοσοφική Θεότητα είναι μία Οντότητα, μόνο υπό την έννοια μιας συλλογικότητας, ένα συνάθροισμα των Ντυάνι-Τσοχάν, που περιγράφονται ως 'οι ύψιστοι θεοί... οι θείες διάνοιες επιφορτισμένες με την επίβλεψη του Σύμπαντος" (Βίβλος του Αποκρυφισμού).

Τούτο θα μπορούσε να μας κάνει να νομίσουμε πως η Θεότητα βρίσκεται "εκεί έξω", τελείως χωριστά από εμάς. Όμως ας δούμε προσεκτικά όσα σχετικά αναφέρονται από τον Μπάουεν στο "Πως μελετάται η Θεοσοφία"**: "Οτιδήποτε κι αν μελετήσει κανείς στη 'Μυστική Διδασκαλία', θα πρέπει να μείνει σταθερός στις ακόλουθες ιδέες που είναι η βάση της κεντρικής ιδέας της: α) Στη ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΥΠΑΡΞΗΣ. Αυτή η ενότητα είναι τελείως διαφορετική από την κοινή αντίληψη -όπως όταν λέμε ότι ένα έθνος ή ένας στρατός είναι ενωμένα ή ότι αυτός ο πλανήτης ενώνεται με εκείνον με μαγνητικές δυναμικές γραμμές κ.ο.κ. Η διδασκαλία είναι διαφορετική. Μας διδάσκει ότι η ύπαρξη είναι ΕΝΑ, και όχι σύνολο πραγμάτων συνδεδεμένων μεταξύ τους. Κατά βάση υπάρχει ΕΝΑ ΟΝ".

Η σημασία αυτού είναι τεράστια, ευρεία και δυσεπίληπτη, όμως σαφώς εννοεί ότι δεν υπάρχει η Θεότητα και εμείς. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα. Καθετί περιλαμβανομένου και κάθε ανθρώπινου όντος είναι εκείνο το "Ένα". Για να γίνει η Θεοσοφία πραγματικότητα πρέπει κάθε σπουδαστής να φτάσει σε αυτή τη συνειδητοποίηση. Τι αλλαγή ως προς τη στάση απέναντι στον εαυτό του επιτυγχάνει κανείς έτσι!
Αυτή η αρχή της ΕΝΟΤΗΤΑΣ είναι ύψιστης σημασίας στους τομείς της Επιστήμης, της Θρησκείας, της Εκπαίδευσης και της Οικολογίας.
Η Ενότητα κατά την εκδήλωσή της εκφράζεται με σχεδόν ανεξάντλητη ποικιλία. Αυτή η ποικιλία οδηγεί στην αίσθηση διαχωρισμού των ανθρώπων, γεγονός που προκαλεί άφθονες δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις. Το ξερίζωμα των συνεπειών αυτών των δυσκολιών στην κοινωνία μας είναι ένα μείζον πλεονέκτημα αυτής της Δυνατότητας. Η ιδέα της Θεότητας ως Ενότητα, όταν επαρκώς κατανοηθεί και τύχει επεξεργασίας, γίνεται ένα πανίσχυρο υπόβαθρο για τη συμπεριφορά μας.

Ένα σημαντικό συμπέρασμα απορρέει από την ιδέα της Ενότητας στις σημειώσεις Μπάουεν (σ.9 (α)):

"Η τρίτη βασική ιδέα ορίζει ότι ο Άνθρωπος είναι ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ. Συνεπώς όλες οι Ιεραρχίες στους Ουρανούς υπάρχουν μέσα του. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει ούτε Μακρόκοσμος ούτε Μικρόκοσμος. Υπάρχει μόνο ΜΙΑ ΥΠΑΡΞΗ. Το μεγάλο και το μικρό είναι έννοιες που εκτιμώνται έτσι από μια περιορισμένη συνειδητότητα".

Αυτή την ιδέα δεν πρέπει να την ξεχνά κανείς όταν μελετά τη Σύσταση του Ανθρώπου.

------------
* Μυστική Δοξασία, τόμος I, 279.
** Ε.Π.Μ.-Σημειώσεις Μπάουεν.

Maya ή πλάνη και ο Μύθος του Σπηλαίου

2010-11-19T23:34:00.003+02:00

Στη "Μυστική Δοξασία" (I, 39-40), η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ αναφέρει για την πλάνη (maya):
"...Η Μαγιά ή πλάνη είναι ένα στοιχείο το οποίο εισέρχεται σέ όλα τα πεπέρασμένα πράγματα, γιατί καθετί που υπάρχει έχει μόνο σχετική και όχι απόλυτη πραγματικότητα, επειδή η εμφάνιση που λαμβάνει το κρυμμένο νοούμενο για κάθε παρατηρητή, εξαρτάται από την ικανότητα της αντίληψής του. Για το ανεκπαίδευτο μάτι του αγρίου, ένας πίνακας είναι στην αρχή ένα συνοθύλευμα γραμμών και χρωματιστών κηλίδων χωρίς κανένα νόημα, ενώ ένα εκπαιδευμένο μάτι διακρίνει αμέσως ένα πρόσωπο ή ένα τοπίο. Τίποτα δεν είναι μόνιμο, παρά μόνο η κρυμμένη, απόλυτη ύπαρξη η οποία περιέχει μέσα της τα νούμενα όλων των πραγματικοτήτων. Οι υπάρξεις ανήκουν σε κάθε πεδίο ύπαρξης, μέχρι τους ανώτερους Ντχγιάνι-Τσοχάν, είναι σαν τις σκιές που ρίχνει το μαγικό φανάρι πάνω στη λευκή οθόνη. Αλλά όλα τα πράγματα διαθέτουν μια σχετική πραγματικότητα, γιατί και ο γνώστης είναι επίσης μια αντανάκλαση και τα πράγματα που γνωρίζει είναι γι' αυτόν τόσο πραγματικά, όσο και ο εαυτός του. Οποιαδήποτε πραγματικότητα κατέχουν τα πράγματα, πρέπει να αναζητηθεί σε αυτά πριν ή μετά το αστραπιαίο πέρασμά τους μέσα από τον υλικό κόσμο. Αλλά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε άμεσα καμία τέτοια ύπαρξη, όσο έχουμε τα αισθητήρια όργανα που φέρνουν μέσα στο πεδίο της συνείδησής μας μόνο την υλική ύπαρξη. Σε οποιοδήποτε πεδίο και αν δρα η συνείδησή μας, τόσο εμείς όσο και τα πράγματα που ανήκουν σε αυτό το πεδίο είναι, προς στιγμήν, οι μόνες μας πραγματικότητες. Καθώς ανερχόμαστε στην κλίμακα της εξέλιξης, αντιλαμβανόμαστε ότι κατά τη διάρκεια των σταδίων μέσα από τα οποία περάσαμε, είχαμε θεωρήσει τις σκιές για πραγματικότητες και η ανοδική πορεία του Εγώ είναι μια σειρά διαδοχικών αφυπνίσεων, όπου το κάθε προχώρημα φέρνει μαζί του και την ιδέα ότι τώρα, επιτέλους, φτάσαμε στην "πραγματικότητα". Αλλά μόνο όταν θα προσεγγίσουμε την απόλυτη Συνείδηση και θα αναμείξουμε τη δική μας μαζί της, μόνο τότε θα ελευθερωθούμε από τις πλάνες που δημιουργεί η Μαγιά.".
***

Ο μύθος του Σπηλαίου διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους ανθρώπους του σπηλαίου κατορθώσει να ανέβει πάνω στη γη και, κάτω από το φως του ήλιου πλέον, δει τα πράγματα, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε όσο ήταν κάτω από τη γη. Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοι του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις. Κατά τον Πλάτωνα, ο απελεύθερος δεσμώτης είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος βλέπει τα ίδια τα όντα, τις ιδέες, και όχι τα είδωλά τους. Οι αλυσοδεμένοι σύντροφοι του είναι οι κοιvoί άνθρωποι που, έχοντας εθισθεί στις απατηλές παραστάσεις των αισθητών πραγμάτων, ζουν, χωρίς να το ξέρουν, μέσα στο ψέμα. Πάντοτε βέβαια, για τον Πλάτωνα, υπάρχει η δυνατότητα απεμπλοκής των αλυσοδεμένων ανθρώπων από τις πλάνες τους. Για να το πετύχουν αυτό, χρειάζεται να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες τους. Αυτές συμβολίζουν τις αισθήσεις τους, που τους υποχρεώνουν να παρατηρούν μόνο τα απατηλά είδωλα των ιδεών, των αληθινών όντων. Αντί για τις αισθήσεις τους όμως θα πρέπει να εμπιστευτούν το νου τους.

Ο Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει το Μύθο του Σπηλαίου from Αντίφωνο on Vimeo.
(1988, ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν)